Ik wil niet klagen hoor, maar de dag van vandaag was geen fijne. Als elke dag was als die van vandaag, dan was ik liever nooit geboren. Ik moest vanochtend in mijn eentje twee (!) kinderen aankleden, eten geven en wat er allemaal zoal bijhoort op een doordeweekse morgen. Linda moest opgehaald worden uit het ziekenhuis -heel vroeg- en die taak lag bij mij. Maar ik sliep al slecht vannacht, ik werd koortsig wakker en mijn rug stond zo strak dat ik dacht dat hij het elk moment zou begeven. Ach en wee. Wat een diepe, diepe droefenis. Maar goed, mevrouw Mack is weer thuis.
Maar ach, mijn lijden stelt natuurlijk weinig voor vergeleken bij dat van de zieke. Laat staan bij dat van onze Heiland. Bovendien kon ik nog vijf uur ontspannen op mijn werk. Bestaan er in deze tijd eigenlijk nog moeders (of vaders) die alleenstaand zijn, meerdere kleine kinderen hebben en die in hun eentje verzorgen? Dat zijn dan pas bikkels. Daarbij vergeleken zijn commando’s weekdiertjes.
Mack 
Gut, wat is het toch vervelend om het met je eens te zijn.
LikeLike
Gelukkig ben ik een maanddiertje.
LikeLike
Ik denk dat er nog steeds hele series alleenstaande moeders zijn. Dat lijkt me inderdaad niet niks.
LikeLike
Gelukkig dat mevrouw Mack je weer kan verzorgen nu.
LikeLike
En dat is een briljante grammaticale fout die ik daar maak. *schaamt zich*
LikeLike
Fijn dat mevrouw Mack weer heelhuids thuis is. Ze moet natuurlijk nog wel veel rusten, dat worden drukke paasdagen voor je 😉
LikeLike
Emma, het is niet eens een grammaticale fout. Het is vooral een foute veronderstelling!
LikeLike
Een kapitale fout, te veronderstellen dat mevrouw Mack, net uit het ziekenhuis, meneer Mack gaat verzorgen!
En helemaal heelhuids is mevrouw Mack natuurlijk niet thuis gekomen, ik neem aan dat de chirurg wel een gaatje in haar huid heeft moeten snijden?
Ja, het is zwaar als alleenstaande ouder. Het verzorgen en gedoe went op den duur wel, maar het overleggen en samen besluiten nemen is iets wat je blijft missen.
LikeLike