Amerikaanse toestanden.

Ik was daarnet bij toeval live getuige van de 100e gouden medaille voor Nederland bij de Olympische spelen. Normaal mis ik dit soort dingen omdat ik niet weet dat de wedstrijd er is, en omdat ik niet weet wie de kanshebbers zijn. Terwijl ik echt wel geïnteresseerd ben in sport, maar ik doe er te weinig moeite voor. Wat het dubbel en dwars het vermelden waard maakt is dat het goud werd gewonnen door Nicolien Sauerbreij, bij het onderdeel parallel reuzenslalom bij het snowboarden, en dat is het eerste goud ooit door een Nederlander in de sneeuw gewonnen. Want bergen met sneeuw daar ontbreekt het hier aan, dus vergelijk het met een Keniaan die goud wint met wadlopen. Een grootse prestatie dus, vergelijkbaar met Anton Geesink die als eerste niet-Japanner goud wint bij het judo. Maar Nicolien had natuurlijk wel een klein voordeeltje, met zo'n heimliche achternaam.

Dat 100e goud had natuurlijk voor Sven Kramer moeten zijn, de beste lange afstandsschaatser die de wereld ooit heeft gezien, als ik Johan Olav Koss, Gianni Romme en Geir Karlstad voor de zekerheid niet meetel. Maar hoe dan ook, hij is een hele grote. In Amerika echter kende men hem niet en een Amerikaanse journaliste vroeg hem of hij zich even aan het Amerikaanse volk wilde voorstellen en vertellen wat hij tot nu toe allemaal had bereikt. Dat weigerde Sven verontwaardigd zoals het een goede kapsoneslijer betaamt. Ja, ik bedoel dat niet eens negatief, want als je zo goed bent als Sven, mag je van mij best een beetje boven het maaiveld uitsteken. Ik weet het, het is een on-Nederlandse houding, maar zo denk ik erover. Heldenverering, dat moesten we bij wet invoeren. In elk geval, de Amerikaanse tv-presentator die het fragment van Sven van commentaar mocht voorzien, maakte Sven even belachelijk door te zeggen dat hij een onbekend speedskatertje was en dat het daarom logisch was dat Sven zulke kapsones had. Maar ik vind dat Sven gelijk had. Schumacher zou zich niet voorgesteld hebben, Senna niet en Cruijff niet. En wij moeten zeker wel weten wie de president van de VS is? Terwijl zij niet eens weten waar Nederland ligt? Laat ze de klere krijgen, die Amerikaanse kapsoneslijers.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

5 gedachten over “Amerikaanse toestanden.”

  1. De Amerikanen denken dat zij de wereld zijn. Daarbuiten is niets, althans niets beschaafds. Laten ze nou denken, in hun narcistische hypocriete denkwereld, dat ze in andere landen die ze bezetten beschaving brengen? Door hun mentaliteit lopen ze zelf altijd een cultuurschok op. Ook zo’n voorbeeld is het feit dat ze een landelijk honkbaltoernooitje World Series noemen. Zelfs de aanslagen en de kredietcrisis heeft ze nog niet wakker kunnen schudden. Geen wonder dat ze overal uitgekotst worden. What’s next?

    Like

Laat een reactie achter op Margo Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *