Ik heb mezelf niet in de hand.

Ik heb twee keer in mijn leven een Ferrari achtervolgd. En één keer een Porsche. Ik had toen een Fiat Punto GT en was in de veronderstelling dat dat de snelste auto ter wereld was. Welnu, dat is niet zo, die eer gaat naar de Alfa Romeo 156 2.5 V6 24. Iederhoe, ik reeds nietsvermoedend door de donkere avond van Vaassen, in de buurt van kasteel de Cannenburgh, komt er ineens van rechts een Ferrari 430 Scuderia. U weet wel, die uit de film Cars. En die Scuderia was hagelnieuw, want ik had pas net van hem gehoord. Hier kwam ik dan niet te laat achter. Mijn hart bonsde, mijn tong hing uit mijn mond en mijn stuur trok naar links terwijl ik rechtdoor moest. Maar ik ging toch echt links en ik werd achter de Ferrari aan gezogen. Toen het echt gênant werd en het ook de bestuurder van de Ferrari duidelijk werd dat ik een stalker was en geen bestemmingsverkeer, gaf hij gas. Ik hoorde zijn motorgeluid voor me mijn 1400 brullende cc´s overstemmen. Ik zag hem even afstand nemen maar hij raakte mij niet kwijt. De weggetjes waren te smal, het was te donker en ik kende er de weg. Bovendien, om hard te gaan in een Ferrari heb je veel meer geld nodig dan om hard te gaan in een Punto. Toen ik een beetje bij mijn positieven kwam heb ik maar een afslag genomen die ik niet moest hebben.

De andere Ferrari (die uit Magnum) kwam ik tegen 's avonds op de A12. Hij kwam me voorbij en in een oncontroleerbare oerdrift gaf ik gas en ging achter het ding hangen. De snelheid liep op tot ongeveer 180 en hij spuwde woeste vlammen en luide knallen uit zijn uitlaat. Ik was enorm opgewonden maar mijn echtgenote maakte afkeurende geluiden. De berijder liet zich weer terugzakken tot 120. Ook hier werd de grens van het betamelijke overschreden en ik reed hem voorbij, alsof ik al de hele tijd van plan was stevig door te rijden.

De Porsche was er een van het type 911 (964) en die kwam ik tegen op het mooiste stukje circuit wat Nederland kent: de weg tussen Gortel en Vierhouten. Het is daar een bochtig parcours met heuvels en stevige rempunten en veel bomen die als vangrails dienst doen. Ik reed daar dagelijks en heb een periode lang de tijd opgenomen die ik erover deed van wildrooster tot wildrooster. Slechts twee keer heb ik daar een lichte aanrijding met een medeweggebruiker gehad. Eentje reed door terwijl we beiden een bungelende buitenspiegel hadden en de ander was een Duitser dus dat kun je praktisch niet meetellen als aanrijding.
De Porsche die voor mij reed en in de gaten kreeg dat ik niet van zijn bumper week gaf gas en probeerde zich van mij te ontdoen. Maar dat is onbegonnen werk. Een 911 met de motor nog achter de achteras die op een bochtig weggetje een hete Italiaanse hatchback van zich af probeert te schudden. No Way.

Natuurlijk ben ik blij dat ik nog leef. En natuurlijk zijn dit dingen die je doet als je begin 30 bent. Ik ben nu ouder en wijzer. Maar dat is alleen op papier. Ik sta niet voor mezelf in als ik uitgedaagd word.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry. Toon alle berichten van Mack