DDR

Het is vandaag 20 jaar geleden dat de Berlijnse muur viel en eerlijk gezegd weet ik niet meer waar ik toen was, maar waarschijnlijk thuis. Er was een herdenkingsprogramma dat bijgewoond werd door o.a. Gorbatsjov en Walesa. Op televisie lieten ze beelden zien van 20 jaar geleden. Geen feestende menigte maar een menigte die enorm blij was. Ja, ze vierden wel feest natuurlijk maar ik zag geen alcohol. Tenminste niet aan de oostkant. Nee, het waren oprecht blije mensen en op één of andere manier zag het er anders uit dan wanneer er in Nederland een feestende menigte op straat is. Want dan schaam je je dood. Ten eerste is de reden voor het feest volslagen onbelangrijk en ten tweede wil ieder individu de debielste van het hele stel zijn.

Maar die DDR van toen, die interesseert me. Hoe het leven was destijds achter de muur en het ijzeren gordijn. Het land met het hoogste percentage geheim agenten t.o.v de totale bevolking. Wij mogen ons gelukkig prijzen in Nederland te zijn geboren en opgegroeid maar de keerzijde is wel dat het hier zelden ergens over gaat.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

14 gedachten over “DDR”

  1. Ik ben er in 1981 een week geweest, met de middelbare school, en al na een week was je blij als je weer West-Duitsland in reed, zo drukkend was de sfeer daar.

    Like

    Beantwoorden

  3. Heb je de film “Goodbye Lenin” gezien? Was wel een persiflage, maar benaderde de sfeer in de DDR wel, heb ik begrepen. En als je het land zoals het toen was, zou je eens de romans van Ingo Schulze moeten lezen. Hij beschrijft het leven in dat land zoals hij het heeft geleefd voor, tijdens en na de Wende.

    Like

    Beantwoorden

  4. Grappig dat jij er ook over schrijft -ik vond het leuke televisie vanavond: kwam toevallig op de ZDF terecht.
    Ja, die DDR van toen, misschien zouden meer films over het leven daar en destijds, een hoop lering ende vermaak kunnen bieden 🙂
    [Heee waarom krijg ik een error? is web-log down?]

    Like

    Beantwoorden

  5. Ik ben er geweest, in Oost-Berlijn, voordat de Muur viel. Het vroor 26, 27 graden. Lege etalages, overal.
    Oost-Duits Mopje:
    ‘Haben Sie keine Schuhe?’
    ‘Nein, hier ist’s kein Fleisch. Keine Schuhe ist an der Überseite.’
    Ik heb er wel eens wat over geschreven. Mack, diep dat nog eens op…

    Like

    Beantwoorden

  7. Verleden week werd op Canvas de film das Leben der Anderen uitgezonden. En dat vond ik een gemiste kans. Die film hadden ze deze week moeten plannen.
    Ik kende hem al, maar heb hem toch weer bekeken. Zeer beklemmend.
    Maar zelfs het einde van de film is nog niet de volle waarheid. Een verklikker kreeg geen spijt. Hij deed dat werk tot het einde toe. Het was zijn inkomstenbron en anders werd hij uit de partij verstoten. En dan had jij (en je gezin) echt geen leven meer.

    Like

    Beantwoorden

  9. Ik ben nooit in de DDR geweest, maar ben wel in 1983 een keer Tjechoslowakije binnengefietst. En eigenlijk viel me dat erg mee. De hordes tanks en gevechtsvliegtuigen en kazernes met Amerikaanse soldaten die ik in Bayern zag, waren niet zo opzichtig aanwezig in Tsjechoslowakije. Volgens onze media moesten ze (de Russen) er wel zijn, maar ik denk dat er toen a geen geld meer was om daar soldaatje te spelen. Dat terwijl Bayern zo ongeveer de speeltuin van de Amerikanen was, die ze nu verplaatst hebben naar Afghanistan.
    Aan de grens ging het simpel toe. Onderweg was het de bedoeling dat ik meldde waar ik sliep. En toen ging ik ook al op de bonnefooi, dus weinig aangemeld. Op een fiets ben je ook niet zo eenvoudig te volgen, want een kenteken had ik toen ook niet. De mensen leken me niet treuriger dan in de rest van de wereld. En Praag leek zo ongeveer wat alles betreft op Maastricht. In Praag heb ik op een terras met wat Oostduitsers gesproken, die daar wel eenvoudig naartoe konden. Ik maakte een grapje over de vele DDR-trabantjes die ik onderweg gezien had omdat ik in eerste instantie dacht dat het om een Westduitser ging. Maar als Oostduitser kon ie er ook goed om lachen. Daarbij moet vermeld worden dat Westduitsers in die tijd een stuk irritanter waren dan tegenwoordig. Bij het uitrijden werd ik door de Westduitse douane zo ongeveer uitgekleed. Ik werd er als een soort mogeliojke midadiger behandeld en had dat nog niet eerder (en ook niet later) meegemaakt. Dat terwijl er van oost naar west op de fiets niets te smokkelen viel. Dwz bankschroeven en tuba’s waren goedkoop in het oostblok, maar met zulke bende ga ik mijn fietstassen niet vullen. 🙂
    Afgelopen jaar heb ik voor de derde keer een stukje door Oostduitsland gefietst. Als je de staat van de huizen en wegen ziet, dan verschilt dat weinig met Wallonië. Ik merk er weinig van de hoge werkloosheid, maar denk dat dat vooral in de grote steden een probleem is. En op vakantie mijd ik grote steden. Toch kom ik er wel eens. Zo vond ik een jaar terug Magdeburg en Erfurt heel erg meevallen en lang niet zo deprimerend als bijvoorbeeld Kassel of Frankfurt/Main om over Ludwigshafen maar te zwijgen.
    Tegenwoordig denk ik dat er meer verschil is tussen de grote steden en het platteland dan tussen oost en west. En zolang onze media denken dat Oostduitsland niet meer is dan de grootste duitse stad Berlijn, dan is het erg behelpen qua genuanceerde berichtgeving.

    Like

    Beantwoorden

  11. Het was een naar wereldje achter het ijzeren gordijn. Ikzelf woonde in 1978 in Slovenië (Tito leefde nog)en mijn toekomstige ex en ik gingen een paar dagen weg, eerst twee dagen Wenen en daarna twee dagen Bratislawa. Dat lag eigenlijk vlak bij elkaar. Vanuit het toen toch nog wel armoedige Slovenië was Wenen natuurlijk superlux, elegante in bontjassen gehulde dames, veel verlichting in de luxe etalages. Toen we naar Bratislawa wilden bleek er in heel Wenen en omstreken geen bord te staan die de richting naar Bratislawa wees. Het werd nog een hele toer erachter te komen hoe we moesten rijden. Toen we aan de grens kwamen werd het erg grimmig. Net een zwartwit film, donker, mistig, honden, prikkeldraad, mannen die commando’s blaften, spiegels onder auto’s … Ik had de neiging direct maar weer om te keren, maar ja het had zoveel moeite gekost er te komen. In Bratislawa zelf stapten we zo ver terug in de tijd dat ik het gevoel in mijn ouders jeugd rond te lopen. Wonderlijke winkels, waar als je iets kocht je eerst moest gaan betalen bij een kassaloket, daarna met de bon weer terug en daar je pakje in ontvangst nemen. Dat was dan ingepakt en dichtgeplakt met bruine papiertape. Lunchrooms, restaurants, plekjes dus om even iets te drinken, wij kwamen ze niet tegen. Een en al treurigheid. Grijs, grauw en koud. Bizar.
    Veel later, in de negentiger jaren zijn we eens teruggeweest in het voormalig Tsjechoslowakije, en bezochten Praag. Het was toen al open en dat bleek het ook gevoelsmatig te zijn.

    Like

    Beantwoorden

Laat een reactie achter op de P. Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *