Mens zijn is best interessant. Je kunt ook als hert geboren worden in een bos en jaren later een keer stilletjes onder een struik doodgaan, maar niemand die zich ooit van jouw aanwezigheid bewust is geweest. Nou ja, een paar medeherten vonden je gezelschap fijn, en een paar mensen die je zagen vonden je mooi, maar dat was het dan. Misschien is er een hertenhemel.
Maar als mens ben je je toch overal maar bewust van. Tenminste, de meesten van ons. Trouwens, misschien herten ook wel, dat weet ik helemaal niet. Maar die uiten hun gevoelens dan weer niet naar ons mensen. Maar als mens heb je te maken met de drie G's. Gevoelens, geweten en geheugen. Bij de één is het éne wat meer ontwikkeld, bij de ander, het ander. Bij mij is het vooral het geheugen wat ik interessant vind. Gevoelens en geweten schakel ik meestal uit, en het korte termijn-geheugen trouwens ook, dus ik kan me volledig concentreren op het lange termijn-geheugen. En daar hebben zich een aantal mensen, dingen, gebeurtenissen en een paar dromen genesteld. En die zitten daar al heel erg lang maar wat doen ze daar, vraag ik me af. Want ik ben toen ik een jaar of vier was een keer 's nachts uit mijn bed gehaald door de buren, die me vervolgens in een vliegtuig de hele nacht hebben rondgevlogen en de volgende ochtend hebben ze me teruggelegd op mijn kamer, onder mijn bed! En mijn tante Vera, die ineens een heks bleek te zijn die danste rond de ketel? En spijt had van haar heksengedrag toen ik boos op haar werd?
Maar ook mensen die ooit mijn pad gekruist hebben en iets tegen me hebben gezegd maar van wie nooit meer is te achterhalen wie dat waren. Gewoon omdat ik hun namen niet gehoord heb en ze niet kende. Zoals het Italiaanse jongetje met wie ik het WK 1978 besprak, in de zomer van 1978 in Bibione? Tenminste, alleen dat gedeelte van het WK dat ik wist, namelijk dat Nederland tweede was geworden en Argentinië eerste? En dat hij vervolgens zei dat Italië vierde was geworden? Wie die jongen was, geen idee, maar dankzij hem weet ik dat Italië vierde was op het WK van 1978. Goed, het is niet van levensbelang, maar toch, het zit me niet lekker dat ik niet weet wie bepaalde mensen waren. En om nu een eind aan die onbevredigende situatie te maken stel ik voor dat we gewoon net doen of u dat was die ooit mijn pad kruiste en iets zei of deed dat ik onthield. En dat we elkaar hier dan weer tegen komen. Dat zou logischer zijn.
Ik kan me niet voorstellen dat mijn bezoeken geen ontzettend diepe indruk op je heeft achtergelaten.
LikeLike
Daar kun je als slumdog miljonair mee worden, met zulke dingen in je geheugen.
LikeLike
Hoe lang ‘kennen’ we elkaar? Ruim twee jaar? Is dat korte- of langetermijn?
LikeLike
@Emma: nee, veel langer al. Mijn vorige logje las je ook al niet goed. Is de roem je naar je hoofd gestegen ofzo?
LikeLike
@ Mack: haha nee, ik heb het gewoon superdruk en probeer tussendoor tóch nog jouw logjes te lezen.
LikeLike
Ja Mack, vertel nu eens wat het voor jou betekende dat wij je pad kruisten.
Wat doen of zeggen wij dat jij onthoudt.
Dat willen wij wel eens weten, nietwaar medereageerders??
LikeLike
Ja, Margo, dat willen wij.
LikeLike
Tja, wat kan ik hierover zeggen… Het is een grove leugen! Mijn koffers hebben zich gisteravond beklaagd dat het onderweg zo stikdonker was in jouw bak!
Nou ja het waren allemaal tassen en geen koffers, dat weet jij ook, maar ´koffers´ stond zoveel mooier in die zin.
LikeLike
Oh. Mack de waarheid naar hand?
LikeLike