De laatste tijd heb ik nogal veel met herinneringen. Ik ben zomaar nieuwsgierig hoeveel herinneringen ik eigenlijk aan iemand heb. Ik ben ruim een maand geleden begonnen met alle herrinneringen aan mijn vader op te schrijven en in de computer te zetten. Jaartallen erbij, tenminste ongeveer. Het valt nog niet mee. Ben er nog lang niet mee klaar. Ik zit sinds die tijd ook te wachten tot mij dingen binnenvallen die ik totaal was vergeten, want de meeste herinneringen worden door mij nog regelmatig herinnerd.
Met het overlijden van mijn opa gaan mijn herinneringen terug naar toen ik zelf klein was. De dierbaarste herinneringen in elk geval wel. Opa en oma gingen elk jaar met ons mij op vakantie naar Zuid-Frankrijk, en opa was een beetje een showmannetje die 's ochtends ging borstcrawlen in Lac de Pareloup, en overdag over de camping liep, onderwijl mensen groetend met: Messieursdames. Of dat we bij hem in de auto zaten en dat hij altijd even demonstreerde dat hij 'zonder gas' kon rijden. (berg af) "Kijk jongens, zonder gas!" en dan haalde hij zijn voet van het gaspedaal. Een enorm knappe prestatie vonden wij dat, al denk ik nu dat ik het ook wel zou kunnen.
Maar zoals iemand het al heel mooi in de reacties zei: is je vader een beetje meer dood door het overlijden van je opa? Ik weet het niet. Ik denk het eigenlijk niet. Het is meer dat mijn eigen jeugd weer een beetje verder weg is komen te liggen. Mijn jeugd is mij heel dierbaar. Ik moet alleen niet vergeten dat het nu nu is, en dat Hans nu en Tammar straks in dit nu hun jeugdherinneringen gaan opbouwen. Het geluk nu is anders dan vroeger. Vroeger was het onbezorgd, nu is het kwetsbaar.
Mack 
Dat vind ik altijd zo moeilijk voorstelbaar: dat voor je kinderen (of bijvoorbeeld een/mijn nichtje) herinneringen aan hun ouders/ooms/tantes/volwassenen van nu later even bijzonder zullen zijn als je eigen jeugdherinneringen. Jeugdherinneringen hebben een soort eeuwigheidswaarde, in tegenstelling tot dingen die je op latere leeftijd meemaakt.
LikeLike
Toch is het ook waar wat iemand in de reacties gisteren al schreef: het feit dat jij nog een opa en oma hebt en hebt gehad op deze leeftijd, is bijzonder. Jouw herinneringen aan je opa en oma zijn dus waarschijnlijk al talrijker dan wat de meesten van ons nog weten. Niet dat dat een troost is, verre van, maar mooi is het wel.
Erg mooi trouwens ook dat je de herinneringen aan je vader probeert op te schrijven. Ik zie je er in gedachten mee bezig. Uitgever nodig? Ik heb wat contacten hier en daar 😉
LikeLike
Het zijn vaak van die kleine dingen die de herinneringen aan een tijd of persoon speciaal maken. Mijn opa liet stoplichten altijd vanaf een afstand met een vingerknip op groen springen….
Maar inderdaad zoals je zegt, dat besefte ik laatst ook ineens, de herinneringen van de kinderen worden nu gemaakt…en welke rol wil ik in die herinneringen spelen?
De tijd gaat door en generaties verschuiven. Raar om te ontdekken (ookal wist je dat al lang) dat je eigen plek in de generaties opschuift. Jij behoort nu tot de ooms/vaders… en je plekje als kind /kleinkind is een beetje gestorven met je vader en je opa. Toch zul je altijd kind en kleinkind blijven, ookal mag je (hopelijk) zelf ook de leeftijd van 91 halen.
LikeLike
Elke dag wordt er een herrinnering geboren, en idd heb je invloed op de vroege herrinneringen van je nageslacht..
Daar heb jij ook over nagedacht!
Jammer dat je opa dood is, maar hij laat wel levend(ig)e en mooie herrinneringen achter!
LikeLike
Niet vreemd dat je zo met jeugdherinneringen bezig bent. Jouw positie is er immers welbeschouwd één van tussen wal en schip; er ontbreekt vlak vóór jou een schakel in de keten van generaties. Die schakel is ook nog eens verdwenen toen jij hem misschien het hardst nodig had: op de drempel van de puberteit. Ik zou mij daar zelf denk ik heel verloren bij voelen. Geen wonder dus, zeker nu er een jongste generatie is bijgekomen, dat jij dat gat op een of andere manier wilt dichten.
LikeLike
Nu wil ik niet bijdehand gaan doen bij zo’n serieus onderwerp, maar heb je wel eens overwogen om met Char te gaan praten? Gewoon uit nieuwsgierigheid?
LikeLike
@Hermanus: Ja. Dat heb ik wel eens overwogen. Maar daar kom ik niet goed uit.
LikeLike
– Het geluk nu is anders dan vroeger. Vroeger was het onbezorgd, nu is het kwetsbaar. –
Mooi, Mackie. Heel mooi, en o zo waar.
LikeLike
Allereerst gecondoleerd met het overlijden van je opa.
Verder viel het me op dat ik dus niet de enige ben die herinneringen zoekt, maar dat het jou ook bezig houdt. Het gekke is dat er veel herinneringen te binnen schieten bij het zien van de spullen die vroeger in huis gestaan hebben. Zo tikte ik op Marktplaats bijvoorbeeld “jaren ’50” in omdat mijn ouders toen hun huis inrichtten en kwam dan van allerlei dingen tegen die herinneringen opriepen.
LikeLike
@Petronella: lees Douwe Draaisma.
LikeLike