Kermis in het pittoreske Duiven. Hans mocht in de draaimolen had ik hem beloofd. Maar toen we er voor stonden vond hij het toch een "beetje eng". Dan maar in het Labyrint. Voor 2 euro per persoon mochten wij erin. Ik word soms beschuldigd van het niet hebben van richtingsgevoel maar zo'n doolhof ben ik zo uit. Kwestie van de meest onlogische weg nemen. Hans vond er trouwens niks aan want die liep twee keer met z'n snufferd tegen een spiegel. Dus ook dat maakte de "beetje enge draaimolen" niet goed.
Toen wij bij de botsautootjes stonden te kijken kwam er na de bel een paarse lege botsauto zachtjes onze kant uit en kwam vlak voor ons tot stilstand. We hoefden alleen nog maar in te stappen. Botsauto's is het bewust aanleren van een verkeerde techniek, dus dat doe ik liever niet. Gelukkig vielen onze ogen op een rups waarvan de karretjes golvend in de rondte reden. Dat was een klik tussen vader en zoon die eindelijk iets gevonden hadden waar ze beiden achter stonden.
Hans en ik waren in een karretje gestapt en het jochie achter ons begon gelijk te roepen dat-ie heel hard ging. "Tuurlijk jochie." dacht ik, maar ik bedacht me dat ik helemaal niet opgelet had hóe hard dan wel precies. Wel, dat was dom. In het begin ging het nog wel, Hans vond het een "beetje eng" maar toen het iets harder ging en ik steeds op dezelfde plek vijf centimeter de lucht in schoot (levitatie bestaat, Frankie) vond hij het eigenlijk wel om te lachen. Vooral omdat ik steeds maar iets grappigs uitriep op die plek om niet je kind in totale paniek vast in zo'n rups te hebben. En met een arm je kind omklemmen met de andere de stalen beugel -waar Dennis van der Geest nog onderdoor zou schieten, vast te houden vergde nog best wel kracht.
Het pokkeding ging steeds harder en Hans wilde eruit. En ik ook, maar dat gaat gewoon niet. Dus dan vertel je maar dat de trein er bijna is om hem nog even zoet te houden. Toen mijn gezicht volgens mevrouw Mack aangaf dat ik het ook niet meer leuk vond minderde de trein vaart. "Hans en papa vonden het helemaal niet eng hè Hans?"
"Neeee. Hans niet beetje eng, papa ook niet, mama wel beetje eng."
"Zo is dat jongen."
In 2001 hebben ze in de Efteling een keer bijna de handvatten van het schommelschip los moeten zagen omdat mijn handen zo verkrampt waren dat ik niet meer los liet. Ik ben gek op attracties.
Mack 
Botsautootjes zijn best leuk en veilig, je hoeft niet te botsen, je kunt ook proberen de rest te ontwijken… de volgende keer toch maar eens proberen 😉
LikeLike
Zo’n schommelschip, daar krijgen ze mij ook niet in, of een achtbaan. Het reuzenrad durf ik wel, maar op mijn gemak zit ik er niet in. Maar botsautootjes vond ik wel leuk. Maar Hans is nog wat klein daarvoor, nietwaar?
LikeLike
Ik vind het sprookjesbos eng genoeg. Volgende week zaterdag mag ik weer.
En over een paar jaar gaat Hans fluitend, en sta jij aan de kant te handenwringen. Dus geniet nog maar even.
LikeLike
Haha, heel herkenbaar! Ooit eens dezelfde ervaring in het schommelschip in de Efteling gehad. Ik dacht, die durf ik wel. Ging met kind in het midden zitten….. rest van het verhaal hetzelfde als bij jou en Hans… het was vreselijk!
LikeLike
Haha, heel herkenbaar! Ooit eens dezelfde ervaring in het schommelschip in de Efteling gehad. Ik dacht, die durf ik wel. Ging met kind in het midden zitten….. rest van het verhaal hetzelfde als bij jou en Hans… het was vreselijk!
LikeLike
Die komt er wel, die Hans. Dat wordt net zo’n attractie-diehard als ik. Mij kan het niet gek genoeg zijn. Hoewel… die Ultimate Indoor Skydive vouchers die ik vorig jaar won, heb ik toch maar weggegeven. De lol van levitatie kent grenzen.
Van die keer dat ik als kind eens in Duitsland bij een soort centrifuge stond te kijken heb ik de gouden regel geleerd: nooit een jurk aan in attracties. Maar die regel zal (hoop ik voor jou tenminste) niet op Hans van toepassing zijn.
LikeLike
Die komt er wel, die Hans. Dat wordt net zo’n attractie-diehard als ik. Mij kan het niet gek genoeg zijn. Hoewel… die Ultimate Indoor Skydive vouchers die ik vorig jaar won, heb ik toch maar weggegeven. De lol van levitatie kent grenzen.
Van die keer dat ik als kind eens in Duitsland bij een soort centrifuge stond te kijken heb ik de gouden regel geleerd: nooit een jurk aan in attracties. Maar die regel zal (hoop ik voor jou tenminste) niet op Hans van toepassing zijn.
LikeLike
Heel lang geleden, toen Disneyland Parijs net open was, zat ik daar eens in een achtbanig geval dat Indiana Jones heette (geloof ik). Met zo’n beugel op het karretje. De beugel ging niet dicht. Ik moest ‘m de hele rit met alle kracht naar beneden duwen, anders was ik er zeker weten uit gedonderd. Ik heb nog een week spierpijn gehad.
LikeLike
Adriana: Dat zijn de grootste nachtmerries die je kunt meemaken. Vooral omdat achteraf niemand je gelooft. Zo van: “zal wel” of van: “je kunt er door de middelpuntvliedende kracht toch niet uitvallen.”
Nou, ze kunnen mij nog meer vertellen, als ik me gisteren niet had vastgehouden was ik de Duitse grens over geslingerd.
LikeLike
Adriana: Dat zijn de grootste nachtmerries die je kunt meemaken. Vooral omdat achteraf niemand je gelooft. Zo van: “zal wel” of van: “je kunt er door de middelpuntvliedende kracht toch niet uitvallen.”
Nou, ze kunnen mij nog meer vertellen, als ik me gisteren niet had vastgehouden was ik de Duitse grens over geslingerd.
LikeLike
Mijn toentertijdse vriendinnetje stelde me voor de keus. Achtbaan of trouwen. Dacht toen nog dat er een verschil tussen die twee was.
LikeLike
Oh gelukkig nog iemand die net zo verzot is op attracties.
pretparken en kermissen zijn aan mij niet besteed. Ik volg nu al een curcus “hoe overleef ik de Efteling deze zomer”
LikeLike
Hier bood de plaatselijk kermis minder keus, dus Rosalie kreeg haar zin: de botsautootjes.. Na het eerste loopje zag ik een hardhuilende driejarige aankomen.. was Edwin breedgebarend sturend tegen haar hoofdje gestoten 😉
LikeLike