Van onze hospitaalcorrespondent.


Het gaat weer een stuk beter met Hans. De koorts is weg, hij eet en drinkt weer, zelfs de zusters mogen hem benaderen, zolang ze maar niet aan hem zitten. "You can look but you can't touch" lijkt hij te willen zeggen. Heel misschien mag morgen het infuus eraf en krijgt hij zijn linkerhandje terug van de dokter. Dat zou pas een mooi verjaardagskado zijn. Het is trouwens verbazingwekkend hoe snel een kind zich schikt in z'n lot, hij doet nu alles met één arm alsof hij er nooit twee had.
Wat hij nog steeds niet leuk vindt is wanneer mama weggaat, dan begint hij hard te krijsen. Echt veel harder dan wanneer ik wegga, want dan kijkt hij alleen verschrikt. Maar da's altijd nog een betere score dan wanneer de dokter weggaat, want dan steekt hij zijn tong uit.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

28 gedachten over “Van onze hospitaalcorrespondent.”

  1. Als je Hans zo ziet zitten, zou je niet geloven dat hij nog niet *meteen* naar huis mag!
    En wat doet Elvis (OK, kuif afgeknipt om onherkenbaar te zijn, maar helaas: mislukt 8)) daar aan het bed van Hans?

    Like

  2. Niet gedacht dat ik het ooit nog eens zou zeggen, maar wat een schattige foto’s! En goed om te horen dat het weer beter gaat met ut manneke.

    Like

  3. @Jolie: Ik was zo verbijsterd dat ik vergat een handtekening te vragen.
    @Bjorn: Mijn grootste wapenfeit.
    @Pauline: En dat uit jouw toetsenbord!
    @Xiwel: Van mevrouw Mack bestaan geen foto’s. Er is trouwens helemaal geen bewijs dat ze echt bestaat.

    Like

  4. Goeie opvoeding gehad. Hij heeft het exacte gevoel voor verhoudingen. Dat komt wel goed met die knaap.
    En Mack voelt zich zo te zien gevangen in de situatie. 😉

    Like

  5. Fijn dat hij weer thuis is. Het zijn leuke ziekenhuisfoto’s, maar ik zie Hans toch liever zonder tralies en infuus. 😉

    Like

  6. Fijn dat hij weer thuis is. Het zijn leuke ziekenhuisfoto’s, maar ik zie Hans toch liever zonder tralies en infuus. 😉

    Like

  7. Home sweet home!
    coole foto’s trouwens Mack… en ik herinner me zeker een bewijsstuk van Mevr. Mack’s bestaan.
    Een video uit een ver verleden met een vraag op een papiertje, vond het erg aandoenlijk.

    Like

  8. Fijn Mack en VVMack!!! Je kroost weer waar het hoort; onder moeders rok en vaders toezicht…! Ben blij voor jullie!

    Like

  9. Yes! Hij is weer thuis! ‘Genietse’! 😀
    (ik had eerder gereageerd als dat @#$%^*( web-log er niet weer uit gelegen had) 😉

    Like

  10. Die tekening is van zijn nichtje Jasmijn, een heel creatief meisje van 2.
    Het lijkt Hans wel goed te hebben gedaan want hij is nog nooit zo vrolijk geweest. Hij heeft iets nieuws, als ik hard ga lachen, doet hij dat ook. Geweldig!!

    Like

  11. Hij is hierboven op de foto’s duidelijk blij dat die man van de Ernie en Bert motorfiets met geluid er weer is.
    Maar geweldig dat ie nu weer thuis is 😉
    [Anna-Maria, zoiets staat ook nog in mijn geheugen gegrift!]

    Like

  12. Wat fijn dat Hans weer thuis is! En dat hij zo vrolijk is! Gefeliciteerd!! Hebben jullie de verjaardagstaart al aangesneden?

    Like

  13. Nee Jolie, ik moet zeggen dat ik nog niet in de feeststemming ben…. Dat zal wel even duren. Hondsmoe en ik vind het nu wel een keer genoeg geweest. Nu geen rare dingen meer in 2006 aub..

    Like

  14. Jasses! Blij dat ik nu pas lees over Hans’ ziekte. Ik ben hormonaal nóóit meer de oude geworden na de eerste bevalling, dus de woorden ‘kind’ en ‘ziekenhuis’ in één zin uitgesproken doen nare dingen met mijn gemoed.
    Gelukkig hebben kinderen ongekende veerkracht en slaat het geheugen op Hans’ leeftijd weinig gebeurtenissen op (kan de ruimte op de harde schijf beter benutten voor nieuwe woordjes, kleuren, motorische handleiding etc.)
    Helaas werkt het geheugen van mama’s en papa’s anders. Deze periode wordt een blauwe plek in het geheugencentrum… Veel gezonheid toegewenst voortaan!!!

    Like

Laat een reactie achter op Pauline Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *