Ik ben de eerste die toegeeft dat-ie van de oorlog in Joegoslavië geen bal heeft begrepen. Het was mij nooit duidelijk wie er nou tegen wie vocht. Serven, Kroaten, Moslims, Bosniërs, Hoetoes, Tutsies, Palestijnen en Tamil-tijgers haalde ik steeds door elkaar.
Gisteren was er op tv een documentaire waarin drie in die oorlog vechtende mannen bij elkaar gebracht waren en vertelden over hun ervaringen. Een Moslim, een Serviër en een Dutchbatter.
We stonden al niet zo geweldig bekend na het Couzy feestje dat uitbrak omdat we de enclave niet hadden gehouden maar de Serviër deed er nog een schepje bovenop.
Hij vroeg aan de Dutchbatter:"Hadden jullie eigenlijk wel oorlogservaring, jullie leken zo verschrikkelijk bang toen?"
Dutchbatter: "Nee, wij hadden geen enkele oorlogservaring."
"Dan snap ik het." antwoordde de Serviër gemeend, hij bedoelde het niet eens sarcastisch.
Een beetje hetzelfde gevoel kreeg ik vanavond toen agenten verbijsterd aanhoorden dat Mohammed B. op ze geschoten had om ze te doden.
Ik weet niet goed wat ik hier mee moet. Ik krijg wel eens het angstvallige gevoel dat in Nederland de woorden belangrijker zijn geworden dan de daden. Dat er geen trotse Nederlanders meer bestaan. "Admiraal Michiel de wie?"
Ik zal afsluiten met nog een voorbeeldje ter verduidelijking. Van 1980 tot en met 1984 stonden wij op een camping in Frankrijk aan een meer, Lac de Pareloup. Elk jaar kwamen daar een Nederlands jongetje, Henk-Johan en een engels jongetje, Richard Nash. Op een avond waren Henk-Johan en Richard aan het stoeien omdat Henk-Johan iets onaardigs over 'Her Majesty' had gezegd. Henk-Johan had Richard in een armklem en riep hem toe: "Surrender!" Dit ging tot huilens toe door en Richard riep maar: "I'm an Englishman, I can't surrender!"
Mack 
Eén van mijn allerliefste vriendjes zit op dit moment in Afghanistan, (en) reken maar dat er nog wel Nederlanders zijn met een gevoel van trots, of moet je misschien zeggen, vaderlandsliefde. Het is daar echt niet gezellig, maar hij zit er wel. Net zoals hij daarvoor in Bosnië zat.
Ik zie trouwens meer in missies om de vrede te bewaren, of om aan wederopbouw bij te dragen. Vaderlandsliefde spreekt niet uit hoe hard je iemand op zijn falie kan timmeren, wat mij betreft. 😉
LikeLike
Je kunt niet ontkennen dat we in een opzicht met kop en schouders boven alles en iedereen uitsteken. Dat is in het op schrille toon verkondigen van meningen, als het even kan ook nog ten koste van iets of iemand. Afzeiken heet dat, geloof ik. Niet iets om je als Nederlander op voor te staan. Maar dat bedoelde je volgens mij in extremis.
LikeLike
Dan liever de lucht in!!!
LikeLike
Ik wilde eerst uitgebreid hier reageren, maar ik heb er zelf maar een logje van gemaakt.
LikeLike
Uitermate schokkend dat onze wetsdienaren zolang nodig hebben voordat ze beseffen dat iemand die op ze schoot misschien wel de intentie had om hen te doden.
Met zo’n gebrek aan besef lopen die mannen en vrouwen over straat? Bewapend, ook nog. Zouden ze er ook zolang over doen om te begrijpen dat een door hen gelost schot ook consequenties kan hebben voor de ontvanger van de kogel?
[/serieus drukte maken]
LikeLike
Hahaha, Lennard. 😀 En Rob slaat den spijker ook op z’n kop.
Ik zat je logje nog eens te overpeinzen mack. Misschien gaat het, meer nog dan om trots of om vaderlandsliefde, om moed. Hoe moedig is den doorsnee Nederlander nog? En dat is precies wat die Admiraal (ook of wel) was.
LikeLike
Een geweldig logje. Hier ga ik binnenkort ‘ns op inhaken.
LikeLike
Nou, ik misschien ook wel.
Of niet, dat kan natuurlijk ook.
LikeLike
Zeg, wordt er hier nog gelogd… ? 😉
LikeLike
Nou, toevallig net.
LikeLike