'Alles nog rustig?' is de meest aan mij gestelde vraag de laatste dagen. Vooral op mijn werk en bij badminton. Ten eerste, wat denken ze nou, dat ik vrolijk kom werken terwijl de weeën zich in snel tempo opvolgen? En ten tweede, mijn lichaam houdt zich opmerkelijk koel, maar mijn hersenen hebben het druk alle angstgedachten weg te voeren, dus rustig? Nee.
Je bent inmiddels wel aan het idee gewend maar een echt gevoel erover heb je nog niet. Je hoort veel dingen over baby's maar tot je doordringen doet het nog niet echt. In alle maanden hiervoor heb je veel babykleertjes gekregen waarbij je iedere keer je enthousiaste gezicht moet opzetten terwijl je denkt: Juist. Het zal wel. Er is een babykamer ingericht waarbij je vrouw precies wist hoe en wat, terwijl jij eigenlijk alleen maar opdrachten uitvoerde. Je hoort dingen over het mooie moment van het op de buik leggen van de baby direct na de geboorte en jij denkt: Ik wou dat het vast voorbij was.
Ik klink misschien onverschillig en ondankbaar maar dat is het niet. Ik ben gewoon gewoon al weken nerveus. Angstig. Volgens mij begint mijn rol pas als de baby peuter is. Dat hij/zij moet lachen als ik een lepeltje eten met een vliegtuigimitatie aan hem/haar geef. Of treintje op de knie speel. Of een racebaan op ga zetten. Een fietsband plakken. Dan kom ik pas in m'n element.
Ik hou me nu stil, en dank onze lieve Heer als alles goed gaat met mevrouw Mack en de kleine. Zij gelooft er wel niet in, maar dat doet er niet toe. En ik vraag stiekem (want dat weet dan verder toch niemand) een beetje kracht voor mezelf tijdens de bevalling.
Maar let op mijn woorden, als alles goed is verlopen en de baby is er gezond en wel, dan heb ik gewoon weer de grote mond die ik altijd had hoor.
Mack 
Ik geloof er ook niet in, maar de gedachte blijft even goed dus ik hoop met je mee. En na de geboorte zie je wel weer verder ..
LikeLike
Ruwe bolster,blanke pit….
Nou, hou jullie taai, je krijgt er strax veel voor terug!
LikeLike
Nou, die grote mond zou wel eens definitief kunnen verdwijnen. Verder wat die rol betreft. Maak je daar maar niet te druk over. Daar groei je vanzelf wel in. En ik hoop dat je niet zo iemand bent die gaat lopen filmen, terwijl zijn vrouw aan het bevallen is.
LikeLike
Ik denk dat er straks iemand anders een grote mond opzet. Tot die tijd, meneer Mack, wens ik u sterkte. En mevrouw Mack natuurlijk, want zij moet het tenslotte gaan doen.
LikeLike
@Leez: Inderdaad. De vrouwen hebben het óók niet makkelijk tijdens de bevalling. Dat mag best wel eens gezegd worden. 😉
LikeLike
Ik heb glade duimen van het duimendraaien.
LikeLike
Ik vrees Mack, dat die angst nooit meer helemaal weg zal gaan, en dat er met het ouderschap steeds weer nieuwe angsten de kop op zullen steken. Maar dat geeft niet, daar vind je je weg wel in. Je hebt een ware commando naast je immers (nee, niet Lennard 😉 )
LikeLike
Nu je het zegt, ik vroeg me altijd al af waarom ze een Magnum45 halfautomatisch onder haar kussen heeft.
LikeLike
Even voor de duidelijkheid: Er wordt niet gefilmd en er worden geen foto’s gemaakt. Ik ben nogal een fotofreak, maak er veel, heb foto-albums vol maar daar begin ik dus niet aan, bah. Waar ik wel heel graag een foto van wil, wat dan ook de eerste zal worden, is een vieze smurriebaby op mn buik. Dat vind ik altijd mooi.
Ik ben vanmorgen op de fiets boodschappen gaan doen. Ze zeggen (daar heb je “ze” weer) dat dat de weeën opwekt… Nou, fijne fabel. Er is nog iets wat de weeën opwekt maar meneer mack blijft ver uit mijn buurt op dit moment. Het watje. 😉
LikeLike
Als je nerveus bent, ben je niet onverschillig. Dus het komt goed.
LikeLike
The soft side of the boekhoudcommando. Go mack, en go mevrouw mack, geef um van Jetje! 😉
LikeLike
@vrouwtje: Hahaha, de angst voor het orgasme 😉
LikeLike
Ha, een orgasme werkt juist het beste om en weeen op te wekken maar het zou ook de bavelling ietsje kunnen vergemakkelijken. Dus of mack ana de slag en anders maar zelluf doen? 8)
LikeLike
Sjonge jonge Cinner, waar heb jij je typdiploma gehaald?
LikeLike