Herman Finkers

Als ik een lijstje had met dingen die je nog zou moeten doen in je leven -maar dat heb ik niet- dan kon ik er nu eentje afstrepen. Het bezoeken van een conference van Herman Finkers.
Vrijdagavond trad hij op in Zaandam, Zaanstad, Zaanstreek, Zaanse Schans, Maanzaad of hoe heet die plaats officieel. Herman Finkers is de beste cabaratier die Almelo ooit heeft voortgebracht en waarschijnlijk ooit zal voortbrengen. Ik heb dan ook nog harder gelachen als toen Bert Visscher de walm van onder zijn oksels in iemands richting stond te wapperen.

Niet alleen als cabaretier maar ook als Herman heeft hij mijn sympathie. Een nuchtere levenskunstenaar met dezelfde gedachtenworstelingen als ieder ander. Waarschijnlijk geneeskrachtiger dan menig psycholoog. Ik zat met verbazing te luisteren hoe hij vertelde over zijn ziekte en dat hij volgens de doktoren nog ongeveer 10 jaar te leven heeft en daar nog blij mee was ook. Aan de ene kant was hij dankbaar dat hij nog zo lang kreeg en aan de andere kant was hij blij dat het hem op een redelijke leeftijd overkwam. (Hij is nu 52.)

Maar mijn pensioen haal ik wel dokter?
Ja, dat wel. Maar je hebt er niks meer aan.

Buiten in de wachtkamer zag hij een oude man die half dement zijn rollator stond voort te duwen.
Ja, zei de oude man, oud worden is niet gemakkelijk.
Nee, dat heb ik daarnet ook gehoord.

Vakantiestress

In huize Mack weten we nu ook wat vakantiestress inhoudt. Wij hebben een paar maanden geleden geboekt, Oostenrijk zou het worden dit jaar en vanochtend zouden we vertrekken. Echter, mevrouw Mack kwam op het lumineuze idee om vrijdag eens wat campingbeoordelingen op internet te raadplegen. Ik zag haar met haar hand voor haar mond achter de computer zitten. Een en al klagende Nederlanders. Waar het op neer kwam is het volgende. De foto's uit de reisgids zijn niet op de camping genomen, de caravans staan op een bouwput, op vlonders geplaatst, scheef alsof je de hele dag dronken bent. Het rioolgemaal op de camping geeft 24 uur per dag stank- en geluidsoverlast. De aanwezige mini-supermarkt bleek niet te bestaan en het meertje waaraan de camping ligt is te vies om in te zwemmen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het enige wat volgens iedereen wel deugde was de mooie omgeving en de midgetgolfbaan die zo oud en verzakt was dat elke baan een hole in one opleverde.

Mevrouw Mack (werd op zevenjarige leeftijd midden in Milaan door haar truckende vader naar het postkantoor gestuurd om een postzegel te kopen) is niet op haar mondje gevallen en ging verhaal halen bij de reisorganisatie. Die verweerden zich met een verontwaardigd: "U bent er nog niet eens geweest!"
"Nee gelukkig niet," zei mevrouw Mack, "want dan was het te laat geweest."
Na veel vijven en zessen werd de reis op het laatste moment geannuleerd en werd ons toegezegd dat wij op 50 euro na de hele reissom zouden terugkrijgen. Pfwoooeeeehhhh. Een hele opluchting.

Maar toen begon de stress pas goed. Met nog twee weken vakantie tegoed moesten we iets zien te vinden op ultrakorte termijn. Geen probleem zo buiten het seizoen hoor ik u denken. Nee, niet als je zelf je tent, caravan of vouwfiets meebrengt maar wel als je tien dagen weg wilt, een stacaravan op een camping wilt huren voor 10 dagen, en er ook nog eens binnen twee dagen in wilt. En binnen een straal van 1200 km en met nog een kansje op een zonnestraal.
Vrijdagavond gezocht, zaterdagochtend met Italië gebeld (bonjorno) Niks, niente, rien, nichts, complet, alles voll!

Uiteindelijk hebben we de laatste caravan die nog vrij was in Europa kunnen boeken, het wordt het oude vertrouwde Zuid-Frankrijk, de Ardèche bij Pont d' Arc waar ik al een keer geweest ben en waar het altijd mooi is. We moesten snel zijn anders zag ik mezelf al een weekje in het Dolfinarium rondlopen.
Snel, vlug, gereserveerd, gebeld, bevestigd.
Maandagmorgen vertrekken we, een dagje later dan gepland.

Hèhè, pak van mijn hart. Zeg vrouw, heb jij eigenlijk van tevoren bij de campingbeoordeling gekeken?

Deel 1: Rechtsongelijkheid, deel 2: Piramidische verhaalmethode

Ik las in de krant dat de NS een conducteur ontslagen heeft na herhaaldelijk agressief gedrag tegen rezigers. Zet die man dan in tijdens Ajax-Feijenoord denk ik dan. Een goed schaker zet zijn stukken daar waar hij ze het beste kan gebruiken. Maar nee, ontslagen.
De man kreeg een aanzienlijk (substantieel, zou Hare Majesteit zeggen) bedrag mee. De rechter had rekening gehouden met zijn grote aantal dienstjaren en met het feit dat hij waarschijnlijk lastig een andere baan zou vinden. En over dat laatste wil ik graag wat zinnig commentaar in de reacties.
Want wat is er gebeurd met de wet gelijke behandeling? Waar slaat dit op? Waarom krijg ik dan dezelfde boete voor te hard rijden als John de Mol? Hij moet een veel hoger bedrag krijgen voor dezelfde overtreding!

Trouwens, nu we het er toch over rechtsongelijkheid hebben, ik heb weer eens een briljant plan.
Stel, er wordt iets van je gestolen. Bijvoorbeeld een stekkerverbinding met een zeven-polig uiteinde en een dertien-polig uiteinde. Dan vind ik dat je het recht moet hebben om er (na toestemming van de politie) ergens een terug te jatten terwijl de verantwoordelijkheid voor deze diefstal bij de oorspronkelijke (nog onbekende) dief blijft. De dief heeft tenslotte de diefstal gepleegd bij een willekeurig persoon, en dat had net zo goed degene kunnen zijn bij wie de diefstal in tweede instantie gepleegd wordt. Die tweede mag dan ook weer ergens zo'n ding jatten met het recht op terugschuiving van de verantwoordelijkheid naar de bron. Op deze manier wordt er geen schade geleden door de gedupeerden, en uiteindelijk zal iemand het voorwerp weer terugjatten van de oorspronkelijke dief, die én zijn buit kwijt is, én recht heeft op terugschuiving van verantwoordelijkheid naar de bron. (hier loopt-ie in de val want de bron is-ie zelf.)
Dit is zo'n geweldig plan dat diefstal zal verdwijnen omdat het een zinloze activiteit is geworden.
Nu ga ik iets bedenken tegen verkrachting.

Wiedergutmachungsblog.

Nah, dat wordt voortaan zelf koken, als ik mevrouw Mack's reactie net eens peilde. Diep beledigd omdat ik een logje schreef over die ene keer dat het eten gedeeltelijk mislukt was en niet over alle andere keren dat zij het niveau van Cas Spijkers overtreft. (Even weer in de gunst komen)
Haar specialiteit is roedjak met hete eieren. Toen wij elkaar net kenden (2000) en ik zielig alleen op een flatje woonde en elke dag het eten gedeeltelijk liet mislukken kwam zij op oudejaarsavond bij mij met twee pannetjes. In de ene de Roedjak, in de andere de hete eieren. (Rijst had zelfs ik nog wel in huis.) Het smaakte voortreffelijk, zeker omdat ik elke dag chili concarne at in die tijd, maar haar kookkunst was niet de reden dat het 'aan' raakte tussen ons. Nee, ik val op verlegen vrouwen en daarom sprong de vonk over.
Ja, ze doet wel stoer maar ze had die avond mooi gezorgd dat ze om middernacht ergens anders had afgesproken, bang als ze was dat ze mij moest kussen om twaalf uur.

Kip met tegendruk.

Mevrouw Mack had een van haar (gelukkig zeldzame) mindere kookdagen vandaag. We aten kippenpoten met tegendruk. (Ook in kookboeken te vinden als 'weerstandskip' of 'trampolinekip'.)
Dat zijn kippenpoten die niet goed gaar zijn en elke keer als je er op kauwt vliegen je kaken vanzelf weer open. En ze waren rood van binnen. Verder waren er gekookte aardappels bij en witte bonen in tomatensaus. Een combinatie van niks.
Jammer, want kippenpoten kluiven mag ik graag doen. En vellen eten. En botjes kraken.
Dit alles tot afgrijzen van mevrouw Mack die alleen het witte vlees opeet en dus de eigenlijke kip verloren laat gaan.

Als je ze maar onder druk zet.

Vandaag hebben mijn mede-commando en zwager (geen paniek) en ik eens even verhaal gehaald bij de firma Seats and Sofas, alwaar mijn zwager pas een bank heeft gekocht die na drie keer zitten doorzakte. Omdat mijn zwager en ik het altijd over elk onderwerp roerend eens zijn kwamen wij ook nu tot de conclusie dat er op een cruciaal steunpunt een poot miste.
Ha! Daar gaan wij eens even heen. En als hij niet onmiddelijk het probleem oplost op zijn kosten slaan we hem in elkaar. En de kosten van de benzine vergoedt hij ook nog, anders heet ik geen Mack meer.

GP en M: Ja, onze bank is doorgezakt, we hebben een extra poot nodig.
(en een beetje snel jochie.)

S&S: Natuurlijk, u heeft een jaar garantie dus dat moet opgelost worden. Ons servicebedrijf komt een keer in de maand hier om alle mankementen te repareren. Ik zal u het adres geven dan kunt u een briefje sturen en dan nemen zij contact met u op om een afspraak te maken. Als u dan zorgt dat de bank hier is dan wordt het gelijk gemaakt en als dat niet kan dan krijgt u een nieuwe.

GP en M: Begriipen wij nou goed dat wij zelf een briefje moeten sturen en dan ook nog de bank zelf hierheen moeten vervoeren op het moment dat het servicebedrijf hier langskomt?

S&S: Ja, dat is ons concept.

GP en M: Nou, dat vinden wij een beetje vreemde gang van zaken. (Hier begonnen wij druk uit te oefenen op de meneer met de Amerikaanse vlag stropdas) Kan dat servicebedrijf niet gewoon bij ons langs komen?

S&S: Nee, dit is de manier waarop wij werken. Daarom zijn wij ook zo goedkoop. Ik kan u wel even een tijdelijk klosje meegeven. Dat hoeft u alleen maar even op maat te zagen.

GP en M: Ehm, oke dan. Wat kost dit advies?

S&S: Vijftig euro.

GP en M: Kan ik pinnen?

Eenmaal terug in de auto…

GP: Die scheet echt wel bagger!
M: Als je dat maar weet. Die flikt ons dat geen tweede keer!

Bavaria City Race

En vandaag begaf ik mij samen met een half miljoen anderen in die mooie grote stad Monaco aan de Maas om de Bavaria City Race te bekijken. We zijn getrakteerd op lekkere donuts door de heren Albers, Sutil, Kovalainen en Piquet. Iets minder lekkere donuts werden getrakteerd door de heer Doornbos en de heer Bleekemolen, en helemaal geen donuts trakteerden de heren Coronel en Balkenende. Coronel omdat hij dat niet kan met zijn voorwielaangedreven Seat, en Balkenende omdat hij niet zelf mocht rijden. Het hoogtepunt voor veel mensen was toch toen er een Audi cabriolet voorbij kwam met drie non blondes die de kwalificatie 'stuk' ruimschoots verdienden. Bavaria-meisjes noemde de luidspreker ze. Als Bavaria dat met vrouwen doet snap ik niet dat er nog ander bier verkocht mag worden, maar dat is een ander verhaal.
Voor andere mensen was het hoogtepunt een tegen zijn toerenbegrenzer aan stuiterende formule-1 auto die donuts draaide voor hun neuzen om even later als een raket uit de rook te voorschijn te komen en evenzo hard weer uit het zicht te verdwijnen. Mijn persoonlijke hoogtepunt was de rode Alfa 75 van Nicola Larini die er naar beste Alfa traditie ook na een half snel rondje mee op hield. Nah, eigenlijk ook de Renault Formule 1 auto van Kovalainen, maar anders kon ik dat van die Alfa niet kwijt.