Mensen die je niet snel vergeet (deel 1)

Een paar jaar geleden had ik regelmatig contact met een tamelijk briljante registeraccountant met charisma. Deze zeldzame combinatie ben ik verder nooit meer tegengekomen. Hij was van mijn leeftijd en zijn enthousiasme werkte aanstekelijk. Wij lagen op dezelfde lijn, al lag hij mijlen voor.
Hij was brildragend en had eigenwijs haar, hij stotterde een beetje, maar dat maakte hem juist extra interessant om naar te luisteren. Hij stelde mij vragen, maakte razensnelle aantekeningen en werkte efficient zijn openstaande vragenlijstje af.

Wij mochten elkaar graag, dat kon je aan alles merken. Als hij aan mijn bureau zat en praatte, luisterde ik aandachtig en nam alles wat hij zei tot me als de hoogste waarheid. Zijn stem hypnotiseerde mij licht.
Hij had het op zijn leeftijd al geschopt tot partner en directeur van een middelgroot accountantskantoor en vertelde over zijn toekomstplannen. Hij wilde promoveren (dr.) en daarna wilde hij naar Afrika om daar met z'n handen te werken. Letterlijk om huizen te bouwen.

Van de een op de andere dag gaf hij zijn partnerschap bij zijn werkgever op, om aan de universiteit van Amsterdam les te gaan geven in acountancy en om zijn doktorstitel te behalen. En als hij die heeft, gaat hij vast zijn bouwvakkersdiploma halen.
Het ironische is, deze man noemde mij autonoom.
Wat een verademing was hij vergeleken bij een gemiddelde lease-bmw bezitter. En dan heette hij ook nog eens Hans. Sommigen hebben ook alles mee.

Be afraid, be very afraid.

In mijn streven om na de sensationele overwinning van Turkije op Tjechië (u weet nu hoe de toeter van een Kadett klinkt) over iets anders dan over voetbal te loggen, stuitte ik tijdens een zoektocht op nu.nl op het bericht dat er in de Bondsrepubliek weer wolven in het wild leven. Da's nog maar 1 land van ons vandaan!

En juich ik dit toe? Jazeker! Al vanaf dat ik een adolescentje was pleit ik voor de terugkomst van de wolf in Nederland. Wij zijn qua wilde beesten het meest belachelijke land ter wereld. Elk zichzelf respecterend land heeft een gevaarlijk dier in z'n bossen/oerwouden/steppen/toendra's rondlopen. En wat hebben wij? Een leeuw in een blauw pak. Wilde zwijnen die levensgevaarlijk zijn als ze jonkies hebben. Laat me niet lachen. Een zwijn met jonkies is nog schuwer dan een marsmannetje.

Dus van mij mag die wolf doorstoten naar Nederland. En de linx en de poema mogen ook komen. En dwaallichtjes! En de strenge winters moeten weer terug. En ik wil een groot stuk van Duitsland erbij. Staatsbosbeheer mag opgeheven worden. Het bos beheert zich zelf maar. Het wordt er betreden op eigen risico. Want we dutten in met z'n allen. Onze zintuigen zijn geen schim meer van 100 jaar geleden. We zitten onderuit gezakt voor de TV! Of achter de computer te niksen. We rijden het liefst dieselautomaten! Wij noemen varkens lui!

Ik wil weer kunnen zien in het donker. Mijn oren kunnen draaien in de richting van geluid. Ik wil het verschil tussen broccoli en bloemkool weer kunnen proeven. Tussen Hollandse nieuwe en tentharing! De komst van de wolf wordt mijn redding. Wolvengehuil wil ik horen!

Oranjefan?

Straat oranje, huis oranje, gezicht oranje, tanden oranje, oranje muts op, oranje pruik op, oranje shirt aan, misschien zelfs wel op de oranjecamping? Of met 100 andere oranjefans in een grote zaal met veel bier kijken naar een megagroot scherm?

Mevrouw Mack en ik kijken samen op de bank en kunnen het commentaar gewoon verstaan. Als er gescoord is zijn we blij en springen we een keer op. En wij hebben geen last van mevrouwen die precies weten hoeveel het gaat worden en die hun voorspelling na elk doelpunt bijstellen, zodat aan het eind het toch precies weer klopt, en waardoor ik niet kan horen wat er gezegd wordt. Of gasten die niks met voetbal hebben en alleen maar komen voor een feest.

En mevrouw Mack is dan ook wel weer zo dat ze mijn voetbalcommentaar wél aanhoort en in elk geval doet alsof dat wel zinnig en informatief is. Nee, ik kijk het liefst naar het EK met haar samen en verder niemand.
In 1988 had ik na afloop van de finale wel een klein rood-wit-blauw-vlaggetje op mijn wang. Maar toen waren de wedstrijden al gespeeld en kon ik niks meer missen.
Maar ben ik om dit alles minder oranjefan?

Dingen die mij (EK gerelateerd) opvallen.

Een claxon van een auto is het enige apparaat dat ik weet te verzinnen dat meer oneigenlijk gebruikt wordt dan dat het gebruikt wordt daar waar het voor gemaakt is, als waarschuwingssignaal in een noodsituatie.
Groeten, afscheid nemen, een ander achteraf wijzen op een fout, en om aan te geven dat je een voetbalwedstrijd hebt gewonnen.

De stem van een mens is uniek. Elke mens heeft een eigen herkenbare stem. Echter, als 40.000 willekeurige unieke stemmen in een stadion zitten, klinkt het geheel altijd precies eender.
Nog frappanter, de meeste stemmen gaan vals bij "You never walk alone" behalve als het massaal in een stadion wordt gezongen, dan klinkt het altijd zuiver.

Ik ben verschrikkelijk goed in het tot en met een afwijking van 15 kilometer thuisbrengen van accenten, maar dat van Robin van Persie, daar kan ik helemaal niks mee. Ik hou het op 'blufs' of 'branies' of op een niet soepel scharnierende kaak.

En niet EK gerelateerd: Hoe kan de Latijnse benaming voor de zwarte rat, rattus rattus zijn? Ik heb nooit Latijn geleerd, maar ik ben niet achterlijk. Of er staat "zwarte zwarte"of er staat "rat rat"

Vaderinstinct: nog maar 70 dagen!

Nog maar 70 dagen en dan krijgen wij als het goed is gezinsuitbreiding. Toen we op 2 maart 2005 70 dagen voor de uitgerekende datum van Hans zaten, logde ik ook al. Wat zeg ik? Al ruim een jaar! U had toen nog nooit van internet gehoord. Ik schreef toen een logje over "Toen onze mack een mackje was, heel aardig om te zien" en ik moet zeggen, het niveau is er hier niet erg op vooruitgegaan de afgelopen drie jaar. Nu kan dat twee dingen betekenen, en over het algemeen leg ik alles in mijn eigen voordeel uit. Maar nu niet. Nu leg ik het helemaal niet uit. U bent allemaal, zonder uitzondering, slim genoeg om te beredeneren wat ik bedoel.

En dat vind ik zo fijn aan u, dat u maar een half woord nodig hebt om te begrijpen wat ik bedoel. Of dat het soms helemaal niet de bedoeling is dat u iets begrijpt van wat ik bedoel, maar dat u dan toch ineens weet waar ik het over heb.

Maar 70 dagen nog maar. Ik verheug me er nog niet op. Er komt een meisje bij, en hoe zou die in hemelsnaam moeten concurreren met Hans? Ik ken haar niet eens! Het vaderinstinct werkt nog duidelijk niet. Bovendien, een meisje! Een pop kan toch niet concurreren met een auto?
Toch vrees ik dat moeder natuur mij straks een loer draait en er voor zorgt dat als ze er eenmaal is, ik haar net zo leuk vind als Hans. Bovendien, de heldhaftige hoofdrolspeler in een film heeft altijd een dochter en geen zoon. Dit om de keiharde filmheld een zachtaardig trekje mee te geven. En ik kan me best voorstellen dat dat bij mij ook werkt. Dat ijskoude en keiharde imago mag best iets getemperd worden.

De wedstrijd III

Winst op de wereldkampioen is natuurlijk een uitslag die geheel in lijn ligt met het hogere doel van Van Basten, aan wie wij straks het kampioenschap te danken hebben.
Het is jammer dat de wedstrijd zo slecht bekeken werd, tenminste daar ga ik vanuit, want ik neem aan dat iedereen die het de afgelopen jaren zo hartgrondig oneens was met Van Basten, hem een goeie voetballer maar een slechte coach vond, en die zelf een veel betere opstelling wist, dan ook zo principieël was om niet te kijken. Tenminste, zo doe ik dat zelf met principiële zaken. Voor alle principiëlen: het is 3-0 voor Nederland geworden.

Maar wat vond u van het contrast tussen Frank Snoeks die geweldig mooi kan vertalen wat hij ziet gebeuren en daar nog mooiere conclusies aan kan verbinden, en (was het) Bert Maalderink? Die wanhopig op zoek was naar spelers die in polonaise door de persruimte liepen?
Jongens, wat reageren jullie nuchter? Jullie hebben van de wereldkampioen gewonnen! (Oh echt, is Italië de wereldkampioen?)

Maar stel nu dat de spelers wel hossend de persruimte binnen waren gekomen dan had ik met u willen wedden, voor € 7,34, dat Maalderink geroepen had: "Jongens, jongens, jullie zijn er nog niet!"
Ik wed met u, voor € 7,34, dat als Nederland kampioen mocht worden (en dat worden ze) dat Maalderink hetzelfde lot wacht als Kees Jansma in 1988. Hij eindigt met een nat pak in het zwembad van het hotel.

Beetje eng.

Kermis in het pittoreske Duiven. Hans mocht in de draaimolen had ik hem beloofd. Maar toen we er voor stonden vond hij het toch een "beetje eng". Dan maar in het Labyrint. Voor 2 euro per persoon mochten wij erin. Ik word soms beschuldigd van het niet hebben van richtingsgevoel maar zo'n doolhof ben ik zo uit. Kwestie van de meest onlogische weg nemen. Hans vond er trouwens niks aan want die liep twee keer met z'n snufferd tegen een spiegel. Dus ook dat maakte de "beetje enge draaimolen" niet goed.

Toen wij bij de botsautootjes stonden te kijken kwam er na de bel een paarse lege botsauto zachtjes onze kant uit en kwam vlak voor ons tot stilstand. We hoefden alleen nog maar in te stappen. Botsauto's is het bewust aanleren van een verkeerde techniek, dus dat doe ik liever niet. Gelukkig vielen onze ogen op een rups waarvan de karretjes golvend in de rondte reden. Dat was een klik tussen vader en zoon die eindelijk iets gevonden hadden waar ze beiden achter stonden.

Hans en ik waren in een karretje gestapt en het jochie achter ons begon gelijk te roepen dat-ie heel hard ging. "Tuurlijk jochie." dacht ik, maar ik bedacht me dat ik helemaal niet opgelet had hóe hard dan wel precies. Wel, dat was dom. In het begin ging het nog wel, Hans vond het een "beetje eng" maar toen het iets harder ging en ik steeds op dezelfde plek vijf centimeter de lucht in schoot (levitatie bestaat, Frankie) vond hij het eigenlijk wel om te lachen. Vooral omdat ik steeds maar iets grappigs uitriep op die plek om niet je kind in totale paniek vast in zo'n rups te hebben. En met een arm je kind omklemmen met de andere de stalen beugel -waar Dennis van der Geest nog onderdoor zou schieten, vast te houden vergde nog best wel kracht.

Het pokkeding ging steeds harder en Hans wilde eruit. En ik ook, maar dat gaat gewoon niet. Dus dan vertel je maar dat de trein er bijna is om hem nog even zoet te houden. Toen mijn gezicht volgens mevrouw Mack aangaf dat ik het ook niet meer leuk vond minderde de trein vaart. "Hans en papa vonden het helemaal niet eng hè Hans?"
"Neeee. Hans niet beetje eng, papa ook niet, mama wel beetje eng."
"Zo is dat jongen."

In 2001 hebben ze in de Efteling een keer bijna de handvatten van het schommelschip los moeten zagen omdat mijn handen zo verkrampt waren dat ik niet meer los liet. Ik ben gek op attracties.

De wedstrijd II

Rond mijn 30e verjaardag begon het, toen wilde ik graag ouder worden dan Jezus Christus. Een paar jaar later wilde ik Ayrton Senna voorbij, maar die bleek te snel. Nu wil ik dus ouder worden dan mijn vader. Als ik 42 ben, wil ik ouder worden dan Elvis. Als ik 83 ben wil ik Toon Hermans voorbij. Op mijn 120e wil ik de wedstrijd aan met 's werelds oudste mens Jeanne Louise Calment, maar echt gerust ben ik pas als ik op mijn 970e Metusalem verslagen heb.

Ambitieus? Ach wat de laatste twee betreft misschien wel, maar lang leven was hun specialiteit. En als je de groten der aarde wilt verslaan, moet je dat natuurlijk niet op hun specialisme doen.

I went up into the attic and found a Stradivarius and a Rembrandt. Unfortunately Stradivarius was a terrible painter and Rembrandt made lousy violins.

– Tommy Cooper –

Plop plop

Nu, in 2008, op de leeftijd van 38 jaar en 8 maanden, heb ik iets nieuws geleerd. Een handig lichamelijk foefje. Ik werd gedwongen door mijn eigen lichaam dat er voor het eerst in zijn 38-jarige opbouwfase voor zorgde dat na een verkoudheid vorige week mijn oren potdicht zaten.
Nooit eerder heb ik daar last van gehad. Ik ken het verschijnsel "dichtzittende oren" wel door water, of door grote hoogte, maar niet zomaar na een simpele verkoudheid. Het is ook een teken dat mijn lichaam aan het veranderen is. Waarschijnlijk komt het nu uit de opbouwfase en is de bloeifase ingegaan.

In elk geval, het foefje: ik hou mijn neus en mijn mond dicht en ik blaas keihard uit. Plop….Plop. Twee buizen van eustachia in één keer open. Ik wist dat het technisch moest kunnen. Ik ben er inmiddels heel behendig in. Ik blaas al belletjes onder water met mijn oren. Volgende week zal ik waarschijnlijk het opblaasbare zwembad van Hans met mijn oor kunnen opblazen.

En, want dat moet ook niet onvermeld blijven, dit werpt weer een heel ander licht de ouderdom van het heelal. Want hoe lang heeft een vis er volgens de evolutietheorie niet over gedaan om het land op te kruipen? En de mens om rechtop te gaan lopen? Ik pas mijn lichaam na één dag al aan aan de vernieuwde omstandigheden. Door dit vernieuwde inzicht schat ik de oerknal op hooguit 250 jaar geleden. Hooguit.