Sensationeel

(sensatie van de dag-nr 1) Ik was licht geïrriteerd door de herhaaldelijk op de gang mobiel bellende blonde man, die ik meende te herkennen van school of zoiets, en na de zoveelste keer stond ik op en gooide de deur dicht, want zo kun je niet fatsoenlijk boekhouden. Bleek het achteraf John de Wolf te zijn geweest, zelfs mijn baas had het gezien, maar hij had niks tegen mij gezegd. Waarschijnlijk uit angst dat ik een handtekening zou gaan vragen voor Hans die plotseling een enorme Feyenoordsupporter is.

(sensatie van de dag-nr 2) Ik heb gisterenavond de miljoenenjacht gemist (nou ja, gemist, ik heb wel wat beters te kijken) waarin een klant van ons kantoor meer dan een miljoen euro uit Linda de Mol troggelde.

(sensatie van de dag-nr 3) Vanochtend kreeg ik (tijdelijk) de sleutels overhandigd van een nieuwe Audi A4 Avant Quattro 3.0 TDI V6. Een hele mond vol en dan ook nog zo'n nieuwe kentekenplaat met drie letters. Ik mocht even 240 paarden uitlaten op de autoweg. En die lieten zich makkelijk door mij temmen. Een dijk van een auto, het gaat als een kogel en zelfs ik moet met pijn in mijn hart gaan toegeven dat de diesel de benzine bijna ingehaald heeft. Niet qua motorische prestaties natuurlijk want een diesel blijft behelpen met z'n overijverige toerenbegrenzer en z'n geluid alsof er iets aanloopt, maar wel qua prijs. Want wat scheelt het nu nog helemaal?

Opgestaan uit de dood.

Ooit kreeg ik van de schattigste ex-collega die ik ooit had (ze moest huilen toen ik vertelde dat ik ergens anders ging werken.) een Elvis-glas. Dat glas staat in de huiskamer op de rand van de lambrisering, want Elvis stop je niet met z'n kop in de vaatwasser. Een zwarte huisspin (zo'n grote voor Nederlandse begrippen) die ook Elvisfan was had zich een aantal weken ineens in het glas gevestigd. Gewoon op de bodem. Een tikje tegen het glas hielp niet, en een week of drie later zat de spin er nog steeds, onbewogen. Hartstikke dood volgens mevrouw Mack.

Ik weet natuurlijk door mijn jarenlange Discovery-Animal Planet-Lonely Planet-Alles behalve GTST- dat spinnen soms wel een jaar roerloos ergens zitten en dan ineens hun prooi kunnen aanvallen. Dus ik zei dat-ie nog leefde. "Mack, hij is dood. Dat zie je toch? Helemaal verdroogd! Daar hoef je geen Midas Dekkers voor te heten hoor, om dat te zien."

Ik pakte het glas en tikte er tegen. Geen beweging. Ik hield het glas op z'n kop. Hielp niks. Met een mes dan maar het beest te lijf. Ha, ineens zat er weer leven in. Ik heb hem buiten gezet want spinnen moet je nooit doodmaken, dat brengt ongeluk. En mevrouw Mack? Die durft mijn beweringen nooit meer in twijfel te trekken….En ik? Ik droomde verder….

Verloochening

Eigenlijk ben ik Braziliaan of Argentijn. Een van de twee. Niet dat ik samba, tango of denderend voetbal, maar ik heb een on-Nederlandse instelling als het om heldenverering gaat. Ik blijf altijd nuchter, ik heb geen Elvis of Senna op mijn arm getatoueerd, maar als iemand zoveel voor het Nederlands voetbal heeft betekend als Marco van Basten, dan zal ik hem, ondanks zijn Ajax-verleden, altijd steunen.

Ik vind het ongepast kritiek op hem te hebben, vooral omdat hij stuurlui is en ik wal. Zijn uitstraling, intelligentie en kalmte maken hem een leider. Mij maakt het niet uit dat het Nederlands elftal geen sprankelend voetbal heeft laten zien, en dat ze niet wonnen van een op papier matig voetballand. En dat hij meer spelers heeft opgeroepen dan er in de eredivisie spelen, als Marco vond dat dat nodig was, dan was dat zo. Het waren de benodigde middelen voor het heilige doel.

En het doel gaat bereikt worden, want San Marco heeft het gezegd. En ik heb dat gevoel deze keer ook. En nee, ik ben niet iemand die z'n huis oranje verft en die dat elke twee jaar denkt. Maar nu wel. Marco heeft de laatste voorbereidingen getroffen. Zijn haar is ultra-kort zodat hij daar twee maanden lang niet naar hoeft om te kijken. Ik zie hem al staan langs het veld, zijn gezicht ernstig, tot het allerlaatste fluitsignaal klinkt. Twee weken voor dat fluitsignaal zal alle kritiek al verstomd zijn, omdat de criticasters zichzelf niet willen uitsluiten van het "wij gevoel" en de zoete smaak van overwinning. En voordat de haan driemaal heeft gekraaid zullen zij zeggen: "Ik heb het altijd al gezegd, Van Basten is de beste coach die we ooit hadden."

De wedstrijd

Mijn vader (heette ook Hans) is overleden toen ik 15 was, hij was toen zelf 40. Hij kon er niks aan doen, en de doktoren ook niet, hij heeft gedaan wat hij kon. Ook in deze tijd is kanker nog steeds een gevreesde ziekte.
En ik geloof niet dat er sinds die 21e februari in 1985, toen de elfstedentocht eindelijk weer eens werd verreden, een dag voorbij is gegaan zonder een keer aan hem te denken.

Hij was altijd mijn voorbeeld, de beste vader die je kon hebben, en het heeft lang geduurd eer ik besefte dat ik hem niet was. Ik ben mijn eigen ik, ik hou van snelle auto's, hij van praktische, ik heb waarschijnlijk meer humor, maar hij kon harder lachen. En hij keek formule 1, ik verslind het. Maar ik ga graag naar Frankrijk op vakantie, net als hij. En als ik met Hans speel, hoor ik mij met dezelfde intonatie tegen hem praten als mijn vader vroeger tegen mij deed. Ik lijk op hem, maar ben ook anders. De enige wedstrijd die ik nog met hem voer, is dat ik graag ouder wil worden.

http://www.youtube.com/watch?v=fg_eqjYSUzc

Mistig?

Elke avond als ik thuis kom, heb ik een vast ritueel. Ik ga naar boven, kleed mij snel om, kijk ondertussen even naar buiten of Hans op het "tasfeld" aan het spelen is. Van de week dus ook, ik keek naar buiten en dacht: "Hee mist? Wat gek, dat was net nog niet?"
Ik steek mijn kop door het openstaande raam, beuk een gat ter grootte van mijn kop in de hor die ineens voor het raam zat, maar hij functioneert gelukkig nog steeds. Geen albatros die daar doorheen komt deze zomer.

De grote psychologie-beurt

Een grote beurt voor een auto is pure, duurbetaalde psychologie. Voor ongeveer € 400 maken ze van jouw auto waar je duidelijk aan voelde dat hij nodig aan onderhoud toe was, weer een perfect rijdende auto, zonder dat de monteurs er ook maar bij in de búúrt zijn geweest.

Maar dat geeft niet. Het gevoel van versleten remblokken vóór is weer helemaal over. Er is niks vervangen, maar de auto heeft een beurt gehad, de remblokken zijn dus beoordeeld en in orde bevonden. Je kunt dus gewoon weer hard remmen zonder het gevoel van ijzer op ijzer te krijgen.

En dat onderdeel wat een beetje rammelde, dat zit weer muurvast. En met verse olie kun je gewoon weer 7000 toeren draaien zonder dat je het gevoel hebt dat de kleppen door de motorkap springen, een gevoel dat je bij de olie die er gisteren inzat, nog wel had. En als dan in je onderhoudsboekje deze beurt met stempel van de garage terugvindt zonder dat je daar speciaal om had gevraagd, kan het helemaal niet meer stuk.
Om u een indruk te geven hoe fijn mijn auto vanochtend weer reed: neem in gedachten de best rijdende auto die u kunt verzinnen, geld speelt geen rol, vermenigvuldig dat met 10 en u hebt een idee.

Nee, betere psychologen dan automonteurs bestaan er niet.

Gele bikini.

Na de storing bij KPN en XS4all van twee weken geleden, was internet op mijn werk erg traag geworden. Ik kon geen youtubefilmpje meer bekijken! Ik kon de site van de belastingdienst niet eens meer fatsoenlijk raadplegen. De eerste twee dagen doe je nog niks, omdat je ook wel snapt dat het met de grote storing te maken heeft, maar na een weekje ga je toch eens een balletje opgooien bij mensen die geacht worden verstand van internet en netwerken te hebben.

Door mijn vorige werk en door mijn enorme mensenkennis weet ik dat IT'ers niet veel meer zijn dan verkopers. Ze hebben de ballen verstand van het produkt dat ze verkopen maar factureren kunnen ze als de beste, maar zelfs dat laten sommigen nog door de afdeling administratie doen. Dus ze geven je zoethoudertjes. "Heb je 'm al opnieuw opgestart?" is natuurlijk een hele stomme vraag aan een Mack. "Zit de stekker erin?" heb ik ook meegemaakt en Microsoft de schuld geven van de fouten in het produkt dat ze zelf verkopen….meesters zijn het erin.

De netwerkbeheerder aan wie ik mijn probleem voorlegde gaf natuurlijk gelijk KPN de schuld. "Nee, dat kan heel goed hoor, dat dat twee weken duurt, zo'n storing" Makkelijk antwoord, klant afgepoeierd op naar het volgende slachtoffer. Ik besprak de situatie met een vrouwelijke collega waar ik nogal een intieme overwerkrelatie mee onderhoud.

"Wedden dat het helemaal niet aan KPN ligt, maar dat zometeen de router doorgebrand blijkt te zijn of zoiets? Wedden?"
Ze ging op de weddenschap in en zei iets van: als je gelijk hebt trakteer ik, als je ongelijk hebt trakteer jij."
Ik zei: "Nee, we doen het als volgt: als ik ongelijk heb trakteer ik, als ik gelijk heb ga jij hier een dag in je gele bikini zitten."
Hahahaha doen ze dan, u kent het wel, maar verder er niet meer op ingaan. De lafheid!

Moet u eens een keer raden welk computeronderdeel er vandaag overleden bleek te zijn.

La Tour en: wat doe ik fout?

Elke dag kom ik er langs: La Tour, een 75 meter hoge wolkenkrabber die de skyline van Apeldoorn moet voorstellen want er wordt steevast bij vermeld dat je 'm vanaf de snelweg al kunt zien. En Apeldoorn is natuurlijk een geduchte concurrent voor Rotterdam en New York, die ook redelijke skylines hebben, maar toch minder. Eerlijk gezegd, ik ben er zelfs als niet-inwoner van de gemeente Apeldoorn een beetje trots op. Want waar je trots op bent, dat trek je naar je toe.

Dat doet mij denken aan een uiterst irritante ex-collega die zo gereformeerd was dat-ie er trots op was. Ik had altijd strijd met hem, want hij vond mijn muziek niet mooi. Sterker nog, het wás niet eens muziek volgens hem. Op mijn vraag wat hij dan van klassieke muziek vond, antwoordde hij een beetje verbaasd dat ik dat niet wist: "Klassieke muziek, dat is ook van ons." Ik wist dat niet, dat het van de refo's was, en ik denk zelfs dat ik sommigen een zware klap toebreng met dit breaking news, maar ik wilde toch een keer de gereformeerde waarheid verkondigen.

Maar ik dwaal af, en dwaalsporen zijn vaak leuker dan het rechte pad, dat weet ik wel, maar ik moet streng zijn: La Tour. Home of Ernst & Young Apeldoorn. Accountants met titels, blauwe pakken en BMW's. Jongens om rekening mee te houden. (Hans denkt zelfs dat ik daar ook werk, in "het huis" zoals hij het noemt, hoe moet ik hem ooit vertellen dat ik geen titel heb, geen blauw pak, dat van die BMW weet-ie al, en dat ik een paar honderd meter verderop werk, op een administratiekantoor dat niet eens goedkeurende verklaringen mag verstrekken?

Vanavond om kwart over tien na een zware aangifte vennootschapsbelasting van een fiscale eenheid met vier bv's en dividenduitkering waarop geen dividendsbelasting hoefde te worden ingehouden volgens artikel 4 lid 1, wet op de divendendbelasting 1965, reed ik uit mijn werk naar huis en één ding viel me op. Alle lichten bij La Tour waren al uit. Tien uur! Het is oneerlijk verdeeld.

Afgelopen met de geheimzinnigheid!

Vijftien jaar geleden probeerde ik bij te verdienen als amateur-goochelaar. Het is mij slechts één keer gelukt om een vrouw door te zagen. Ik verschil nog steeds met beide helften van mening of de truuk nu ge- of mislukt is.
In elk geval, het werd mij verboden om ooit nog de goochelkunst te beoefenen, of zelfs maar goochelaarsgereedschap in mijn bezit te hebben. Mijn witte konijn, Youp, heb ik hier in het bos losgelaten, tijdens een strenge winter, zodat hij niet zo zou opvallen in de sneeuw en niet tegelijk ten prooi zou vallen aan een vos of een poema.
Ik mocht ook geen goochelvoorstellingen meer bezoeken. Kortom, mijn veelbelovend talent werd door overheidsingrijpen om zeep geholpen. Door één klein onbetekenend foutje.

En nu zie ik ze op tv hun kunsten vertonen, Hans Klok, David Copperfield, Christian Farla (die laatste heb ik net ook maar gegoogeld, want ik had er nooit van gehoord en slechts twee tovenaars noemen komt zo over alsof je weinig van het onderwerp weet) en meer. Hele treinstellen laten ze verdwijnen. Het vrijheidsbeeld! De Twin Towers!
En ik heb geen idee hoe ze het doen. Of gewoon een simpel truukje als een laken over een tijger heen gooien en hem dan laten veranderen in een heel strak tijgerpakje met stoeipoes erin?
De beste truuks zijn die waardoor je je gaat afvragen of iets echt is of een truuk. Een oude goochelaarscode is dat je elkaars geheim niet verklapt.

Maar aangezien de meesten van u bij mijn weten geen goochelaar zijn: vertel mij in de reacties van zoveel mogelijk truuks hoe ze het doen. Offenheit muss sein. En mij irriteert het al jaren dat ik de truuks niet doorzie!

Zolder.

Ik ben verdreven van mijn vaste computerplek, omdat daar waar ik al die jaren zat te loggen, Hans' nieuwe kamer gaat worden. Ik zit nu op het hoogste niveau dat je hier in huis kunt bereiken, de zolder. Ver boven de rest van de familie verheven. En of het logniveau mee stijgt, (kan haast niet meer) dat moeten we nog even afwachten.

Hans heeft vanuit de badkamer zicht op z'n nieuwe kamer, en op z'n zwoegende vader die daar vanavond aan het timmeren en aan het zagen was. (Niet verder vertellen, maar dat is gewoon om indruk te maken op mevrouw Mack, want ik timmer en ik zaag zomaar wat, want dan lijkt het alsof je druk bezig bent.)
Ik had Hans vanavond voor het eerst duidelijk gemaakt dat hij een nieuwe kamer kreeg, en dat daar Alfa Romeo behang op zou komen, en dat de baby in Hans z'n kamer ging slapen.
Dat vond hij allemaal hoogst interessant en stemde dan ook knikkend in. Toen ik een kwartiertje later het hamertje erbij neer gooide, en de kamer en de puinhoop even liet voor wat het was, riep Hans vanuit het bad verschrikt uit: "Papa, mijn bed is nog niet kaar!" (de L is nog wat lastig.)

Had de kleine rakker begrepen dat-ie er vanavond gelijk al in moest. Nou, om je dood te lachen toch? Ja, voortaan moet u eraan geloven hoor. Voor elke ouder komt het punt een keer dat hij anderen gaat lastig vallen met uiterst grappige anekdotes over zijn kind. En dat moment is nu aangebroken.