Categorie: Uit het hart

Mercredi, le 22-7-2009

Vandaag begaven vader en zoon zich naar Largentière toen de vrouwen hun middagdutje deden. We zouden naar het riviertje gaan dat door de kelder van het dorpje stroomt. Het riviertje is op de meeste plaatsen ondiep, variërend van 1 centimeter tot ongeveer anderhalve meter. Het krioelde er van de kleine visjes, waarvan ik het soort niet helemaal thuis kon brengen. John West volgens mij. Maar ze leken best veel op stekelbaarsjes. Op de diepere plekken zwommen wat grotere vissen, dat leken mij voorntjes. Gordons heten die in het Frans, als ik het mij goed herinner uit een Frans visverleden. Maar wij daalden de tien meter hoge trap af op zoek naar de slang die we daar die ochtend hadden gezien. Het zal denk ik een ringslang zijn geweest die ineens zijn kop tot twee keer toe op een halve meter afstand van ons tot bijna aan de oppervlakte stak. Daarna liet hij zich weer terugzakken in een stuk plastic waar hij kennelijk woonde.

Hans en ik hebben er bijna twee uur doorgebracht, lopend over de rotsen die in het riviertje lagen. Ik hield continue zijn pols vast zodat hij nergens in het water zou vallen. De slang hebben we niet meer gezien maar hier werd aan de vader-zoon relatie gebouwd. Twee uur ben ik hem voorgegaan naar de plekken die hij aanwees. "Hoe moeten we daar nou komen?" vroeg hij dan. "Volg mij maar, Hans," zei ik dan. Het was rond het middaguur en het dorpje was in rust. Alleen Hans en ik waren zichtbaar in de weer. Twee volmaakte uren werden toegevoegd aan mijn leven.

In deze voor mij lichamelijk licht ongemakkelijke tijd, bedacht ik vandaag tijdens een toiletbezoek Mack's eerste wet van diarree.

In formulevorm: A=wortel(S²/O)

Waarbij A staat voor afveegtijd en O voor ontlastingstijd, gemeten in seconden. S staat voor stuwkracht, gemeten in Newtonmeters.

Wat heb ik nu ontdekt? De tijd die men op het toilet doorbrengt is de som van de variabelen A en O. Hoe kleiner O wordt, des te groter wordt A. En andersom. Maar er blijkt steeds een logisch verband tussen die variabelen te zijn.
Een cijfervoorbeeld. Bij ernstige diarree is de benodigde tijd voor de ontlasting 3 seconden. S kunnen we dan afleiden door het gewicht van de ontlasting te delen door de wortel uit O. Dus stel 500 gr in 3 seconden heeft een stuwkracht van 500/wortel3 =288,67 nm. Nu hebben we waarde S gevonden, namelijk 288,67

A kunnen we nu afleiden door de vierkantswortel te nemen van het kwadraat van de stuwkracht gedeeld door de benodigde tijd voor de ontlasting. Ingevuld in de formule krijgen we: A=wortel(288.67*288.67/3)
A=wortel 27.777=166,67 We hebben nu aangetoond dat het afvegen na een ontlasting van 500 gr in drie seconden, bijna 167 seconden gaat duren.

Wat heb ik hiermee in begrijpelijke taal aangetoond? De benodigde tijd voor het afvegen neemt omgekeerd evenredig toe met de intensiteit van de diarree. Wat gaat dit betekenen voor de economie? Middels weegunits en stopwatches in het toilet kan aan de ontlaster worden getoond hoelang het afvegen gaat duren, en hoelang iemand zich op het toilet mag bevinden. Alle extra benodigde tijd die iemand op het toilet bevindt, zou men dan aan de ontlaster kunnen doorbelasten in de vorm van milieuheffing. Maar misschien zijn er nog wel belangrijkere voordelen te verzinnen.

Er is muziek die lijkt wel door engelen geschreven. Het bloemenduet uit Lakmé is zulke muziek. Het zou mij niet verbazen als ze dit ten gehore brengen in de tunnel die naar de hemel leidt. Toen ik de muziek voor het eerst hoorde werd het gebruikt voor een anti-alcohol spotje waarin een fotoalbum van een jong meisje bladzijde voor bladzijde werd omgeslagen en je het kind zag opgroeien tot een jaar of 16. Daarna hoorde je een auto remmen, er volgde een klap en vervolgens zag je alleen nog maar zwarte bladzijden.

Ik wist niet hoe het stuk heette en pas jaren later, toen ik op de achterkant van een cd zat te kijken kreeg ik ineens een ingeving. Flower Duet Delibes. Ik wist gelijk dat dat de muziek moest zijn die ik zocht. En het klopte. Ik heb dit kunstje een paar jaar later nog een keer herhaald toen ik hartgrondig op zoek was naar een nummer waarvan later bleek dat ik het allang op cd bezat. Gewoon nooit de cd afgeluisterd. Ineens zag ik het staan.

Maar terugkomend op het bloemenduet. De meisjes in dit filmpje lijken me niet echt profs. Maar toch klinkt het al geweldig. Ik wist niet dat dat kon, dit nummer live zo te brengen dat het geweldig klinkt. Er zijn nog veel meer uitvoeringen te vinden, ook nog betere, maar dit is goed genoeg. En het lijken mij gewone Nederlandse meisjes. Één stem gaat nog iets hoger dan de andere. Ik durf het bijna niet te vragen maar als ik nu die iets lagere stem doe, is er dan iemand die de hogere stem aandurft zodat ik zelf ook eens hemels duet kan zingen met één van u? Het zou me geweldig lijken.

Het verhaal erachter ken ik niet, maar dit filmpje is van emotionele kwaliteit. Vooral als je de vader bent van Laura en dit van je andere dochter krijgt. De vraag is, leeft Laura nog of is ze overleden? Is ze nog bij haar familie of is ze weg? Daar komen we vandaag vast niet meer achter. Maar natuurlijk ben ik wel nieuwsgierig naar het lot van deze Française. Wij hopen het beste voor Laura.

http://www.youtube.com/watch?v=u5auBYsNRMg&feature=related

Kent u mijn oudere broer Ralf, die nooit geboren is? Nee hè? Ja, dat is een dramatisch verhaal hoor, maar zo gaat dat soms in het leven. Hij was heel anders dan ik. Minder communicatief en minder sociaal maar wel iemand die zich een doel stelde en daar recht op af ging. Ralf gaf weinig om luxe en leefde voor zijn sport, het schaatsen. Met name de sprintafstanden waren zijn domein. Het duurde ook niet lang of hij begon op te vallen. Ralf zei nooit veel en was op de ijsbaan één brok concentratie. Emotieloos leek hij. Ik zeg leek, want ik wist wel beter, hij zou tenslotte mijn broer zijn. In 1990 zou Ralf voor het eerst wereldkampioen sprint worden en als eerste Nederlander het wereldrecord op de 500 meter gepakt hebben. Het zou het eerste kampioenschap van een lange reeks worden. Aan zijn slag zag je niet af hoeveel kracht hij kon ontwikkelen. Hij was gewoon de beste in het efficiënt omzetten van kracht in snelheid. Weinig opspattend ijs, een perfecte slag en een superieure bochtentechniek maakten van Ralf de snelste sprinter die de wereld ooit gezien zou hebben. En hij was constant, Ralf. Hij controleerde alles en liet niets aan het toeval over. Behalve dan zijn verwekking. Daar zat-ie tevergeefs op te wachten.

Hartverscheurend om te zien als jongere broer. Een soort bordspel waarbij je eerst zes moet gooien om überhaupt van start te mogen. Die zes gooide hij nooit en ik wel. Ik wilde dit even vertellen. Niet in het bijzonder voor Ralf, maar voor al die honderden triljarden jongens en meisjes die nooit geboren worden.

Nou wat mij gebeurde vandaag; ik was een boodschap wezen doen met Tammar in de wandelwagen, stopt er een leuke mevrouw om mij de weg te vragen! Die had nog geen navigatiesysteem kennelijk! Geweldig. Ze had een oude Mercedes diesel, echt zo eentje waar geen wegenbelasting meer voor betaald hoeft te worden, zo hard dieselde hij stationair. De mevrouw moest zelfs helemaal over de bijrijdersstoel hangen om het raampje open te slingeren. Slingeren ja! Dat bestaat ook nog. En tijdens het slingeren liep ik al naar haar toe omdat ze me aankeek en ik al wist dat ze me de weg ging vragen. Ze had me nog niet eens geroepen maar ik voel vrouwen altijd feilloos aan, vraag maar aan Linda.

In elk geval, ze was blij met mijn uitleg, dat kon ik zien. Het was dat ik met de wandelwagen liep anders had ze zeker mijn telefoonnummer gevraagd, zo straalde ze. Ik heb die discussie hier vaak gehad met mensen dat je als man voor lul loopt met een kinderwagen. Nee, dat was niet meer zo, tegenwoordig loop je juist voor lul als je als vent niet achter je kinderwagen aanloopt, blablabla, nou je ziet het dus maar vandaag, die vrouw vond ook dat ik voor lul liep, anders had ze mijn nummer wel gevraagd.

Maar goed, dat had weinig zin gehad want ik hou van jou, ik blijf je trouw en je ogen zijn zo mooi bruin, maar ik wil toch maar even zeggen dat de navigatiesystemen per onmiddellijk afgeschaft dienen te worden. Want wat is er mooier voor een man dan een vrouw de weg te wijzen?

Thuisgekomen stond Linda even buiten en ik hoorde een bekend liedje op de radio. Een liedje dat Linda niet aan kan horen. Ik heb het raam expres opengezet en het lekker keihard aangezet. En ik zag haar poging om kwaad te kijken jammerlijk mislukken.

Wij hebben twee katten, Sophie en Anna Bob, en daar is de nieuwigheid wel vanaf. Sophie is netjes, schoon maar ook een verwaand nest. Bob is een dikke goedzak, maar tevens een smeerpijp. Als Bob zit te eten, liggen er in een straal van een meter kattenbrokken op de vloer. Dus het voer werd 's avonds buiten gezet. Het gevolg: binnen de kortste keren zat er een egel van te eten. En egels zijn Linda's favoriete dieren (als ze had mogen kiezen, was ze van sterrenbeeld egel) dus ik doorzag het complot van het voer buiten. Eerst ging er een half blikje per dag door, nu twee! Ook alle merels uit het dorp vieren feest in onze tuin. En al snel meldde zich een uiterst mager, schuw en schurfterig poesje. Heel voorzichtig betrad zij onze tuin en schrokte zich vol. Als ze iets zag bewegen schoot ze er vandoor. Behalve als het Bob was, want Bob en dit meisje kenden elkaar kennelijk al. En elke avond hoorden wij een zielig gemauw, en het kleine katje kwam zich vol eten. Eergisteren, van de een op de andere dag was het beest niet zo schuw meer en liet zich benaderen. Je geeft ze een vinger en ze liggen op je bank. Het is een heel lief en mooi katje, beetje klein en ondervoed, maar verder lijkt ze wel gezond. Misschien wormen en schurft maar dat lost een dierenarts met een diploma zo op. Ik wil er geen drie, hoe graag ik zo'n beestje ook een goed huis gun. Linda denkt er net zo over. Zaterdag brengen we haar naar een opvang voor zwerfkatten. Tenzij iemand dit katje heel graag wil natuurlijk. Wij hebben haar even tijdelijk Frits genoemd, naar een oud collega van mij. Maar ik heb geen idee waarom want ik zie werkelijk geen enkele overeenkomst.

Oeh, ik droomde laatst iets, het was geniaal, eerlijk waar. Het was een verbluffend kinderlijk eenvoudig verband, dat nog niemand eerder gezien had. Ik dacht nog in mijn droom: "Nu moet ik wakker worden en het even goed laten doordringen zodat ik het straks nog weet." En toen ik vijf tellen later wakker was, was ik het kwijt! Echt. En dat was zonde want de grondvesten schudden reeds onder de nobelprijzen. Het was qua importantie ongeveer even zwaarwegend als de relativiteitstheorie en de uitvinding van het wiel. En dat komt zomaar in een droom bij mij langs. Simpel en briljant. Maar ik heb echt geen idee meer waar het over ging.

Ik vind trouwens dat ik steeds briljanter word. Want ik kan tegenwoordig vragen stellen waar geen sterveling het antwoord op weet. Ik dus ook niet. En het enige waar die briljantheid toe leidt is dat je inzicht krijgt in hoe ingewikkeld het leven van een westerling eigenlijk is. Het baart mij zorgen. Vroeger was alles deelbaar in goed en slecht, ja en nee. Door dat eeuwige gefilisof..gefilosi..gefolis…gedenk help je je eigen grondgedachten nog om zeep. Niet te veel nadenken helpt het leven simpel te houden. Inzichtelijk. Hokjes. Daar hou ik van. Waarschijnlijk zit ik in een tussenfase en gaat het over. Waar ik vroeger in hokjes dacht en overtuigd was van mijn gelijk, daar denk ik nu in hokjes met ontsnappingsmogelijkheden rondom en dan word je soms tureluurs. Maar het is hoopvolle tureluurzie. Want de antwoorden lijken al in mij aanwezig, het enige wat ik nog moet is ze even aan de juiste vraag zien te koppelen.

Voor vaderdag vraag ik een orakel. Een alles overstemmend en definitief orakel. Bij Blokker zullen ze er vast wel eentje hebben. Want anders kom ik ooit nog een keer in de levensfase dat je je hebt neergelegd bij het feit dat je nooit exacte antwoorden zult krijgen op levensvragen, oftewel, wijsheid.

Mwah…aardig logje zo voor net na middernacht. Al zeg ik het zelf.

Ik heb gisteren na bijna 600 blz. lezen in het boek "Mein kampf" gecapituleerd. Ik kwam er niet meer doorheen. Ongelooflijk wat kon Hitler saai schrijven zeg! Nog saaier dan een les scheikunde op een hete dinsdagmiddag. Hij scheen wel een fantastisch redenaar te zijn geweest (afgezien van de inhoud) en achteraf gezien was het misschien beter geweest als hij wat spannender kon schrijven en wat saaier kon redevoeren. Maar volgens Hitler zelf was de kracht van het gesproken woord vele malen sterker dan dat van het geschrevene. Ik wil zelf ook dictator worden maar ik hang juist de tegengestelde mening aan. Ik vind het ook een beetje dom van Hitler want iedereen weet toch dat het andersom is. Waarom maken we anders boodschappenbriefjes? Wat ik wel opvallend vond was dat sommige thema's in het boek nog erg actueel zijn. Zo erg zelfs dat ik me soms afvroeg of het in 1923 was geschreven of in 2003. Mensen zijn misschien in de basis helemaal niet zo veranderd in tachtig jaar als we zelf denken. Hoe vrijdenkend we ook lijken, de behoefte om ergens bij te horen en een ander minder te vinden is van allen tijden. Is ook niet erg, dat is geen zwakte, dat is kuddegedrag dat we allemaal vertonen, behalve natuurlijk die paar grote geesten die op de wereld hebben rondgelopen.

Ik had het graag uitgelezen om te kunnen zeggen dat ik het gelezen had. En met die gedachte worstelde ik me door zeker 500 pagina's. Want de eerste 50 waren nog best aardig. Daar kon het eigenlijk nog alle kanten uit mits je niet wist hoe het afgelopen is. Maar ik heb gewoon geen zin meer in die laatste 300 pagina's met meer van hetzelfde. Ik heb mijn mening wel iets moeten bijstellen over Hitler. Bepaalde aspecten van hem komen angstig dicht in de buurt van een mens. Ik zal hem nu niet meer zonder meer noemen als wreedste dictator ooit. Ook niet meer zonder meer als slechtste mens ooit. Wat een rat, dat hij dat voor elkaar krijgt met zijn boek, hè? Hij was hoofdverantwoordelijke voor het donkerste regime ooit, en daardoor is alleen al het noemen van zijn naam al bijna een zonde. Zijn goede eigenschappen en ideeën kun je niet noemen zonder erbij te vermelden dat je hem verafschuwt, want anders lijkt het net of je hem aanhangt. En daar heeft-ie het natuurlijk ook zelf naar gemaakt, laten we dat vooral niet vergeten vermeld ik er volledigheidshalve even bij omdat het anders net lijkt of ik hem aanhang. Maar ik wil wel waarschuwen om Mein Kampf niet te lezen. Het voegt niks toe, het is slaapverwekkend saai en voor je het weet krijgt hij door alle aandacht weer allemaal stemmen, want daar schijnt dit soort oproerkraaiers (1923) toch altijd weer op uit te zijn.

Ik liep vandaag met Tammar in de kinderwagen dezelfde ronde als ik drie jaar geleden met Hans altijd liep. De wijk uit, door de weilanden langs de sjetland-sjonnies en aan de andere kant van de wijk via een wandelpaadje er weer in. Een rondje van een half uurtje, net niet genoeg om vet te verbranden maar ach…Tammar weer eventjes zoet en ik heb toch weer een beetje beweging.

Toen ik de wijk weer in liep zag ik een man op zijn knieën in de tuin werken. Op een afstandje vreesde ik iets te zien waar ik grote angst voor had. Het grootste bouwvakkersdecolleté aller tijden. De scheur leek net onder zijn schouderbladen te beginnen. En bij iedere stap die ik dichterbij kwam werd het donkerder, ten teken dat ik een zwart gat naderde. Mijn vrees was dus juist. Gelukkig werden Tammar en ik niet verzwolgen door het zwarte gat, het enige was dat het licht aan ons onttrokken werd. En toen ik zo ongeveer ter hoogte van de man liep, zag ik het absolute donkerpunt. Het zicht was nul. Zelfs een uil had zich op dat moment te pletter gevlogen.

Op het moment dat ik de man passeerde, viel het licht ineens weer in, en enigszins verblind zei ik de man gedag. Hij groette terug en hij trok snel zijn broek op. En ineens was het ook achter me weer licht.