Categorie: Uit het hart

Ik liep vandaag met Tammar in de kinderwagen dezelfde ronde als ik drie jaar geleden met Hans altijd liep. De wijk uit, door de weilanden langs de sjetland-sjonnies en aan de andere kant van de wijk via een wandelpaadje er weer in. Een rondje van een half uurtje, net niet genoeg om vet te verbranden maar ach…Tammar weer eventjes zoet en ik heb toch weer een beetje beweging.

Toen ik de wijk weer in liep zag ik een man op zijn knieën in de tuin werken. Op een afstandje vreesde ik iets te zien waar ik grote angst voor had. Het grootste bouwvakkersdecolleté aller tijden. De scheur leek net onder zijn schouderbladen te beginnen. En bij iedere stap die ik dichterbij kwam werd het donkerder, ten teken dat ik een zwart gat naderde. Mijn vrees was dus juist. Gelukkig werden Tammar en ik niet verzwolgen door het zwarte gat, het enige was dat het licht aan ons onttrokken werd. En toen ik zo ongeveer ter hoogte van de man liep, zag ik het absolute donkerpunt. Het zicht was nul. Zelfs een uil had zich op dat moment te pletter gevlogen.

Op het moment dat ik de man passeerde, viel het licht ineens weer in, en enigszins verblind zei ik de man gedag. Hij groette terug en hij trok snel zijn broek op. En ineens was het ook achter me weer licht.

Vanochtend heb ik Frankie ontmoet. Zij ging vanwege haar klachten naar een kliniek en verblijft daar voor een week of twee. Ik heb haar weggebracht en als de therapie voorbij is, haal ik haar weer op. Waarom ik dat doe? Omdat ik gelezen had hoe stressvol het openbaar vervoer voor haar is en omdat het een aanslag is op haar kleine budget. En omdat ik haar mag, dat speelt natuurlijk ook mee. Bovendien leer ik van haar nog wel eens het een en ander waar ik in het dagelijks leven weer mijn voordeel mee doe. En ik heb natuurlijk geluk dat bij mij nooit een stoornis is geconstateerd die het deelnemen aan de maatschappij bemoeilijkt, want zo vanzelfsprekend is het allemaal ook weer niet, dat het leven meezit. Maar misschien dat als een psychiater dit weblog eens leest dat hij gelijk groot alarm slaat.

Aangezien ik een hele makkelijke baas heb die het niet uitmaakt of ik op kantoor kom of niet (als ik met mijn werk maar op schema blijf) dacht ik: "Kan ik toch beter eens een medemens in nood het eens een keer wat gemakkelijker maken" Voor mij een ochtendje afwezigheid, weggeboekt onder verzuim-diversen, en Frankie was er enorm mee geholpen. En daar ging het om.

En over geluk gesproken: ik ben met Linda getrouwd. En die vindt het gewoon goed als haar man een jonge vrouw in nood te hulp schiet. Want anders had ik dit nooit kunnen doen. Het scheelt natuurlijk, Frankie staat niet bekend om haar poezeligheid richting mannen, maar toch…ik heb daar maar mooi geluk mee.

Frankie kon trouwens nu mooi haar tekenspullen meenemen. En dat is misschien wel een goed idee van haar om dat weer eens op te pakken. Een zeker talent kan haar niet ontzegd worden.

In klassieke muziek ben ik analfabeet. Dus zo kon het gebeuren dat ik gisteren tijdens de herdenkingsdienst van het koninginnedagdrama voor het eerst hoorde van de componist Pachelbel en zijn Canon in D Majeur. Het is een grof schandaal dat dat niet verplicht onderwezen wordt op school. En dat ik het dus niet kende, al klinkt het alsof ik het wel kende. Dat zal de genialiteit wel zijn in muziek; dat je er niet eerst aan hoeft te wennen voor je het mooi gaat vinden. Ik heb wel eens iemand horen zeggen dat alle moderne muziek die er is en die nog gaat komen al eens eerder gecomponeerd is door een leger geniale componisten lang, lang voor mijn tijd. Maar met slechts acht kleine nootjes kan dat ook haast niet anders.

Toen ik dit logje klaar had (dit is pure bonus) kwam ik geheel toevallig deze versie tegen, die minder gevoelig is, maar waardoor ik nu toch moet terugkomen op dat ik schreef dat ik Canon in D Majeur nooit eerder had gehoord, want ik herinner me een radio 1 uitzending van een paar jaar geleden met als onderwerp dat de firma Google, de firma YouTube had gekocht en daarbij lieten ze een stukje horen van een onherkenbare gitarist die werkelijk de sterren van de hemel speelde, waardoor men dacht dat het wel een bekende gitarist moest zijn. Na een speurtocht bleek het te gaan om een jonge onbekende Aziaat die geen ambities had om in een band te gaan spelen, als ik mij goed herinner. Dat moet dus dit fragment wel zijn. Gek, ik weet nog precies waar ik reed toen ik dit verhaal op de radio hoorde.

Vanochtend keken wij nog even op televisie naar koninginnedag en even voor twaalf vertrokken wij richting Koningin Julianatoren (ze werd alweer 100 vandaag) voor een dagje kinderpretpark. Het was trouwens niet richting Julianatoren want ik had bedacht dat ik wel om zou moeten rijden omdat de afslag bij de Naald vast wel afgezet zou zijn. Dat had ik toch goed ingeschat. Wij reden dus kilometers om en onderweg zagen we de blauwe bus van de koningin. (zonder koningin erin uiteraard.) Eén motoragent erachter en eentje ervoor. De achterste agent reed op de linkerbaan dus we mochten niet inhalen. Een minuutje later gingen bus en agenten plotseling aan de kant en stopten op de vluchtstrook. Vreemde actie vond ik het nog, maar ik was blij dat ik nu de snelheid een beetje op kon voeren. Ik vermoed dat dit het moment is geweest dat bij de agenten bekend werd wat er was gebeurd.

Even later toen we die Julianatoren vanuit de andere kant benaderden was de weg afgesloten i.v.m. koninginnendag en moesten we parkeren op een parkeerplaats die op zeven minuten lopen van het pretpark lag. Toen we er bijna waren kwam er met een noodgang een politiewagen met zwaailicht maar zonder sirene over de zowat uitgestorven weg stuiven, in de richting van de Naald. Ik zeg nog tegen Linda, vinden ze leuk, over zo'n afgezette weg scheuren. Even later bij de kassa zat een vrouw uit Houten (dat ving ik op) te bellen met familie. Ik hoorde haar op opgewonden toon zeggen dat het verschrikkelijk was en dat zij niks mankeerden, maar dat het verschrikkelijk was en zo erg, dat ik nog dacht: "mens, stel je niet zo aan."
Even later kwam er een ambulance sneller dan ik ooit een ambulance heb zien rijden voorbij flitsen. Een medewerker van de Julianatoren zei dat we er waarschijnlijk nog wel meer zouden zien. Waarop ik vroeg wat er dan gebeurd was. Hemelsbreed zaten we er een kleine kilometer vandaan.

Linda en ik waren licht aangedaan door wat we hoorden, maar Hans, die had de dag van zijn leven. Als een volleerd coureur stuurde hij de botsauto's door alle andere kinderen heen die hopeloos vast zaten in de kluwen botsauto's die alleen voorruit lijken te kunnen. En als hij er bovenop botste had hij de grootste lol.

Gisterenavond ben ik samen met mijn zus en haar twee nog ongeboren kindjes naar mijn oma geweest, voor een "breek de week" bezoekje. En omdat mijn oma een kilometertje of zeventig verderop woont kwam ik eindelijk weer eens gewoon aan de praat met haar, want al een jaar of zes heb ik haar niet meer gesproken. Ja, ik heb haar wel gesproken op verjaardagen e.d., maar met alle kleine kinderen die we tegenwoordig hebben, spreek je elkaar niet meer behalve hoi, hoi, gefeliciteerd, dank je, wat wil je drinken, doe maar cola, doei doei.

Ik zou het iedereen aanraden want een autorit in het donker is de beste manier om met iemand te praten. Maar goed, het gesprek kwam al gauw op de tweede hoofdwet van de thermodynamica (oplettende lezers weten dan wel waar het over ging) en ik legde haar uit: in een gesloten systeem neemt de wanorde altijd toe. In een theezakje zitten eerst de theemoleculen geordend, maar zodra je het zakje in heet water legt neemt de wanorde toe want alle theemoleculen verspreiden zich kriskras door het water. Ik leg het wat simpel uit omdat ik geen natuurkunde heb gehad, maar het komt er op neer dat de wanorde dus met het vorderen van de tijd altijd toeneemt en nooit af. Dat is een natuurkundige wet, dus het is waar.

Mijn zus snapte het gelijk. "Oh," zei ze. "Dus ik kan er helemaal niks aan doen dat mijn huis vanzelf een zooi wordt? Dat is gewoon een natuurkundige wet? Had dat dan eerder gezegd! Dan had ik me niet zo schuldig hoeven voelen."

Misschien moet ik toch eens wat uit de doeken doen over mijzelf. Bloggen (ik zeg inmiddels ook bloggen) is toch een uitlaatklep. In mijn geval een mooie 24 klepper met 2 inlaat- en 2 uitlaatkleppen per cilinder.

Op mijn veertiende werd mijn vader ziek, en negen maanden later, op de dag van de eerste elfstedentocht die Evert van Benthem won, overleed hij. En hij was nogal belangrijk voor mij. (Mijn vader, niet Evert van Benthem) Maar weet jij veel op je vijftiende, wat er gebeurt, hoe je daarmee moet omgaan en wat vooral niet te doen. Voorbeelden en situaties genoeg waarin dingen fout liepen en waarin ik achteraf bijgestuurd had willen worden, (ik vertelde mijn klasgenoten dat mijn vader ook 'ergens' werkte) maar het probleem was dat ik helemaal niet in de gaten had wat er aan de hand was. Ik vond mijzelf zwak en kwetsbaar en dacht niet dat ik ooit in staat zou zijn om later normaal te kunnen functioneren. En geen haar op mijn hoofd die er toen aan dacht dat er misschien een verband was tussen de gebeurtenis op 21 februari en mijn moeizame pogingen om me door het leven te slaan. Het leven overkwam me en ik had niet het gevoel daar zelf invloed op te hebben. Ik zette mijn school door en de keer dat ik de school had opgegeven kwam iemand mij op dusdanige manier dwingen de school af te maken, dat ik geen nee durfde te zeggen, dus ook dat werd opgelost. Ik ploeterde eigenlijk maar voort zonder op te geven. Dat was geen wilskracht maar een 'ik moet wel'. Ellendig. Misschien heeft u het wel eens gezien op televisie: hoe iemand van stichting Aap een zijn leven lang vastgeketende Chimpansee kwam bevrijden, het beest was doodsbang maar kon niks anders doen dan iedereen zijn vriendschap aanbieden en onderdanig zijn, want aanvallen of vluchten kon hij niet. Nou, die aap werd door mij begrepen. Een astrologe voorspelde mij dat het vanaf mijn 23e beter zou gaan, en dat klopte. Een andere belangrijke gebeurtenis was het begin van het herstel.

Maar nooit wilde ik mij als zielig beschouwen omdat mijn vader er niet meer was. Gewoon omdat er veel ergere dingen nog gebeurden. Mevrouw Mack roept het al jaren, maar tegenwoordig wordt mij wel eens door anderen toegefluisterd dat ik toch best wel eens een iets te harde klap gekregen zou kunnen hebben. Iets harder dan ik hebben kon, als onzeker jongetje op mijn vijftiende. Maar ik ben er goed vanaf gekomen. Het lijkt af en toe wel of het leven ook vindt dat het mij destijds iets te hard heeft aangepakt en het daarom een beetje probeert goed te maken. Want ik heb soms onverklaarbaar veel geluk.

Ik zat vroeger bij een meisje dat April heette in de klas. Ze mocht er zijn, die April en ze was nog wel aardig ook, alleen we waren niet van dezelfde stroming want zij was kakker en ik was overtuigd punker. Tenminste, voor zover ik dat mocht van mijn moeder. Ze zei altijd: "Mack, ik vind het prima dat je punker wilt zijn, maar je gebruikt geen make-up en geen kleurtjes in je haar. Bovendien ga je ééns in de zes weken naar de kapper." En verder betaalde ze mijn kleding, dus die mocht ik niet kapot scheuren. Maar binnen dat kader was ik punker. Ik was eigenlijk de enige punker met college schoenen. Maar toch…het was een wilde periode. Want ik mocht wel naar The Cure luisteren.

Maar om op April terug te komen, ik weet niet meer hoe haar achternaam was, alleen dat ze voor mij zat met handelswetenschappen en dat ze af en toe omkeek en aardig was. Soms was ze zo aardig dat ik haar ten huwelijk wilde vragen. Een keer heb ik dat ook gedaan. Maar ze begon te huilen en zei: "Dat gaat niet, ik mag nooit met een punker thuis komen." En ik, ik moest kiezen tussen haar of mijn levensovertuiging. Zo ging dat in de jaren tachtig. Ik koos voor punk. Omdat ik wist dat het uiteindelijk beter zou zijn. Maar daar heeft zo'n verdrietig meisje op dat moment niks aan. En ook ik had er goed moeite mee. Ik ben blij dat het slechts bij 1 April is gebleven. Een tweede had mij vast doen zwichten.

Een tijdje terug schreef ik eens een keer een logje over de jaren tachtig, hoe k.u.t. ze wel niet waren. Echter de jaren tachtig hadden ook mooie dingen in petto. Zoals bijvoorbeeld de komst van de cd-speler. Of eigenlijk nog net iets daarvoor, toen je nog gewoon platenspelers had. En cassettedecks, die waren ook geweldig. Tevens snapte ik die dingen nog, in tegenstelling tot muziek die je uit je telefoon, I-pod, pc, mp3 en wat vergeet ik nog kunt krijgen. Ik snap daar helemaal niks van en eigenlijk wil ik dat zo houden.

Hetzelfde heb ik met muziek uit de jaren '80. Geweldig decennium. Modern Talking uitgezonderd. En waar ik het helemaal mee heb zijn auto's uit de jaren '80. Nooit zijn er zulke mooie auto's gemaakt als in de jaren 80. Ik wil mijn lezers die niet van auto's houden er niet teveel mee vermoeien, maar ze houden praktisch allemaal van auto's, want waarom koop je er anders een, denk ik dan. (Ferrari Testarossa, Lancia Delta integrale, Lancia Thema 8.32, Lamborghini Countach, Alfa 75 3.0 America)

Dus zat ik te denken, da's wel heel toevallig dat de jaren '80 het beste decennium was, en dat ik daar toevallig was om al dat moois waar te nemen. Wat blijkt? Volgens Douwe Draaisma, geheugenprofessor, maakt alles wat je rond je 20e jaar meemaakt meer indruk dan dingen die je op andere leeftijden meemaakt. Een mooi voorbeeld zijn zijn interviews over de meest levendige herinneringen van 80-jarigen die veruit het meest spraken over de tweede wereldoorlog. Maar als een 100 plusser over de oorlog sprak, bedoelde hij/zij de eerste; over de tweede wisten zich amper meer iets te herinneren.

Dus ja, elk tijdperk heeft zijn charme, als je rond de twintig bent.

Zo, ik vorder gestaag in het boek 'mein kampf.' En er gebeurt iets vreemds met me. Voordat ik me ooit in Hitler verdiepte was hij gewoon de duivel, de anti-christ, de slechtste persoon die ooit geleefd heeft. En nu ik me verdiep, zijn boek lees, krijgt hij ineens…..iets menselijks. Met sommige dingen die hij schrijft ben ik het zelfs eens. Sterker nog, ik zou een paar logjes kunnen noemen waaruit blijkt dat ik over bepaalde onderwerpen hetzelfde denk, al wist ik niet dat ik overeenkomsten vertoonde mit dem Führer.

Heel vreemd dit. Dat als je je niet verdiept in iets en blindelings naroept wat je geleerd hebt, dan doe je het kennelijk goed, en verdiep je je ergens in en ga je nuances aanbrengen, dan moet je gaan uitkijken wat je zegt want voor je het weet ben je tot neo-nazi gedegradeerd.

Maar wat zal ik doen? Doorlezen met het risico dat ik aan het eind denk: "mwah, viel eigenlijk best mee die Adolf", stoppen en een ander boek pakken, of moet ik de standpunten die ik nu met hem blijk te delen, bij mezelf gaan wijzigen omdat je moet streven naar alles wat tegengesteld is aan Hitler's ideologie? Ik snij altijd al Volkswagens af, is dat niet afdoende?

Vanavond gebeurde er iets waarvan ik niet dacht dat het me ooit zou gebeuren. De bel ging en een hele vriendelijke Engels pratende jongeman zei dat hij een Israëlische student was, en of hij twee minuten van mijn tijd mocht. Israël? You want to come on in? En natuurlijk wist ik dat-ie me een zak mandarijntjes wilde aansmeren, maar ik wilde mij van mijn gastvrije kant laten zien en mevrouw Mack was toch niet thuis. Coffee? Yes please, ik heb even met hem het boek van Joris Luijendijk besproken en hij vertelde over zijn militaire dienst in Israël en over hoe onbetrouwbaar ons journaal was en als ik ooit naar Israël ging, dat hij me dan zou vertellen wat de beste plekken waren om naar toe te gaan. Hij was echt heeeeel sympathiek.

Dom dom dom dom, want door al die vriendelijkheid mijnerzijds, werd het voor mij moeilijker om hem af te poeieren. Is that your wife on the picture, she's beautiful, and lovely kids you have, are they asleep? Nou ja, koetjes en kalfjes, ditjes en datjes, ik herken alle verkooptruuks heus wel, maar het komt hier op neer: iemand nog intresse in een mooi olieverfschilderij?

Lees verder “Colportage”