Categorie: Uit het hart

Vandaag is het vijf jaar geleden dat wij trouwden, en omdat dat tegenwoordig een prestatie is die niet iedereen bereikt besloten wij dat te vieren met een klein gezamenlijk etentje. Ja, ik zeg het er maar even bij, dat het gezamenlijk is, want mijn vrouw heeft er nogal eens een handje van om uit eten te gaan met iemand anders dan ik. Maar, de twee kinderen die uit dit huwelijk zijn voortgekomen, gooiden figuurlijk roet in het letterlijke eten. Want het kleine meisje houdt ons al een paar nachten uit onze slaap wegens een zware verkoudheid, en de grote kleine jongen heeft zijn beloning voor het "vier nachten achter elkaar niet naar onze kamer komen" binnen, en kwam ook nog twee keer onze nachtrust verstoren. Dus veel meer dan drie uur slaap hadden we vannacht niet, en gisteren was het ook al niet veel beter.

Dus wegens vermoeidheid is het vijfjarig jubileum verschoven naar een nader te bepalen en beter voorbereid tijdstip. En, inderdaad, elk nadeel heb ze voordeel, het ijzelt hier als in de winter van 1979. Je zult eruit gemoeten hebben vanavond! Maar ik had wel bloemen bij me! En daar schrok Linda zo van dat ze vroeg of die voor haar waren.

Omdat diepe ellende en gelukszalige momenten elkaar afwisselen op dit inmiddels roemruchte weblog, volgt er hier weer eentje in de categorie: gelukszalig.

Vanochtend werd ik om een uur of half zeven gewekt door Ilse de Lange. Zij zong op uiterst prettige wijze haar hit "puzzle me" voor mij. Ik draaide me nog eens om en luisterde in de verte naar haar vrolijke nummer. Langzaam kwam er een glimlach om mijn mond en ik dacht aan haar onschuldige voorkomen in combinatie met dat Twentse accent. Het hielp mij met opstaan. De hele dag zit 'Puzzle me' al in mijn hoofd. Maar dat is bepaald geen straf. Ilse is misschien wel de beste zangeres van Nederland maar in elk geval toch het leukste 'domme' blondje dat er is.

Ik heb daarnet misschien wel de domste en meest zinloze berekening uit mijn leven gemaakt. Maar misschien ook niet want het spookte al maanden door mijn hoofd. De berekening geeft als uitkomst 28 maart 2010. Het is een mijlpaal maar niet één om te vieren. Ik ben dan op de dag af even oud als mijn vader geworden is. En dat voelt niet prettig. Als ik mij niet oppak voelt het alsof ik in blessuretijd beland, maar tegen dat gevoel ga ik me natuurlijk wel verzetten. Want feitelijk slaat die datum nergens op. Mijn vader was een man toen hij overleed en ik ben nog maar net jongen af. Hij was de afgelopen 25 jaar wel de man waar ik me onwillekeurig aan spiegelde. En sinds de geboorte van Hans nog veel meer want hij heeft mij geleerd hoe je vader moest zijn. Dat was zijn grootste talent. En misschien wel daarom maak ik me niet echt zorgen over hoe het verder moet. Ook al niet omdat ik een unieke vrouw heb. Atheïste (niet praktizerend) maar toch een geschenk uit de hemel.

Ja, mijn vader is jong overleden maar ik zou niet willen zeggen te vroeg. Te vroeg zou betekenen dat je erop rekent dat je minstens 80 wordt en dat haalt nu eenmaal niet iedereen. Sommigen moeten eerder sterven anders heeft het geen enkele betekenis meer om 80 te worden. Voortleven doet hij toch wel, in mij.

Het sneeuwt en een zekere opwinding maakt zich van mij meester. Want dit is anders. Dit is sneeuw op zaterdagavond terwijl het vriest. Het blijft dus liggen en morgen hoef ik niet weg. Bovendien zie ik het gewoon gebeuren in plaats van dat het stiekem valt als ik slaap. Ik kan er naar blijven kijken, naar die vallende sneeuwvlokken. Hoopvol wachten tot het pak steeds dikker wordt en met mijn ogen sneeuwvlokken afzonderen van de massa om ze naar hun definitieve plaats te begeleiden. Ik wil dat de vlokken steeds groter worden en dat er steeds meer vallen. Ik wil dat de opwarming van de aarde in één klap ongedaan gemaakt wordt. De tuin is inmiddels helemaal wit, en de schuin geplaatste zolderramen ook. Morgen overdag zal het hier op zolder vreemd donker zijn. Net als in mijn auto. Ik hou van door sneeuw veroorzaakte duisternis. Ik hou van een witte wereld en ik hou van de gedempte geluiden. Van het kraken van voetstappen en van de voetafdrukken zelf. Maar het meest hou ik van een dik pak nog niet ontmaagde sneeuw. Jammer dat de boze strooiwagens overal weer een eind aan gaan maken. Zoals al het mooie in Nederland uiteindelijk moet wijken voor een risicoloos bestaan.

Ik zat op kerstavond de film Oliver Twist van Charles Dickens te kijken. De hoofdpersoon, het jongetje Oliver, is niet te benijden. Vooral omdat hij in 1830 klein was en niet 150 jaar later. Want wat heb ik het makkelijk gehad in mijn jeugd in tegenstelling tot Oliver (en Charles Dickens natuurlijk, die veel autobiografische elementen in zijn boeken verwerkte). Oliver had als weeskind een hard leven en kreeg elke dag hetzelfde vieze eten. Ik had een warme kamer, ging naar school en kreeg elke dag iets anders te eten. Maar toch, soms was er ook koolraap bij. Of kreeg ik zure zult op mijn brood. En geloof me, dat was goor. Zure zult, dat zal ik mijn kinderen nooit geven. Het is zelfs in deze tijden van crisis niet nodig. Wat stelt zo'n crisis eigenlijk voor als je het vergelijkt met de tijd van enorme economische groei waarin Oliver Twist leefde. Je kunt beter in een moderne crisis leven dan in een 19e eeuwse bloeiperiode.

Aan de andere kant, die zure zult heeft wel een nederig mens van mij gemaakt. Door zure zult ken ik de donkere kanten van het leven en waardeer ik de gewone dingen meer. Zure zult heeft ervoor gezorgd dat ik geen lachende pikkemans ben geworden met een goudgele pretcilinder in z'n handen. Misschien moeten we terug naar zure zult, voor een mildere samenleving.

Op mijn werk maak ik maandelijks rapportages voor een Zweeds bedrijf. Dat wil zeggen, voor hun Nederlandse dochter. En die rapporteer ik dan aan Zweden. Bjède sneudebifme heude, knackebrote heude. Ik doe dit al een jaar of twee en tot zover geen probleem. Echter, volgend jaar gaat de financiële maandrapportage drastisch veranderen en dus werd ik vandaag uitgenodigd door de Zweudse Ceuntreuler voor een webex meeting. Ik had geen idee wat het was maar ik deed wat mij was opgedragen. Ik ging naar een site en belde een nummer en ineens zat ik middenin een Engelstalige telefonische meeting met deelnemers van all over the world. Ik had de ceuntreulster (het was een zij) nog nooit gesproken en ik hoorde: Hello Meuck, you are there. Perfect.

Opeens werd mijn scherm overgenomen en de ceuntreulster liep door de financiële rapportage heen (een excel sheet met 200.000 formules en 28 tabbladen) en legde op kalme manier uit hoe het allemaal in zijn werk ging. Ondanks haar perfecte Engels was het bijna niet te volgen. Haar rustgevende stem bracht mij bijna in slaap en als ze me hoorde snurken noemde ze mijn naam even. Zo kreeg ik een demonstratie van een uur en ik was ergens trots dat ik deelgenoot mocht zijn van zulke professionals. (beursgenoteerd, gecontroleerd door PWC, ja, ik voel me dan best belangrijk.) Ik zei dan ook dat ik alles begrepen had.

Natuurlijk had ik het allemaal niet begrepen. Maar wat maakt het uit? Op school snapte ik het ook nooit als de leraar het uitlegde. Dat kwam later wel op een tijdstip dat mijn hersenen het wel behaagden om informatie tot zich te nemen. De hele sessie is opgenomen, zowel geluid als beeld, ik hoef maar een link aan te klikken en ik kan de hele demonstratie opnieuw zien en horen. Een technisch heugsteundje als je het mij vraagt.

Maar waar mij dit hele verhaal om te doen is; waarom heeft elk, ik herhaal, elk land zo'n mooi accent als ze Engels spreken behalve Nederland? Waarom klinkt elke Nederlander als een patatboer als-ie Engels praat? Ik heb mij voorgenomen voortaan een Zweuds accent te keupieeuren als ik Engels praat. Bleudy Heull!

Ik was daarnet een logje aan het schrijven, maar bij het overpeinzen vroeg ik mij af of ik dit nu wel moest plaatsen. Niet dat het wereldschokkend was hoor, eerder onbetekenend. Het ging over wat dingetjes die vandaag op kantoor waren gebeurd, een grapje, een egokwestie en een blunder van jewelste. Maar als drie noemenswaardigheden op één kantoordag voorkomen, dan vat ik dat op als een teken dat ik erover moet schrijven. Aan het eind was ik niet tevreden. Soms voelt het als de hoogste vorm van kunst, hetgeen mijn hersenen allemaal naar mijn vingertoppen weten te sturen, en soms bevredigt het gewoon niet. Bovendien was het best een lang verhaal geworden en zat ik nog wat te pielen met de gisteren door mij gedane ontdekking van de wysiwyg manier om te loggen in plaats van met platte tekst. Maar ik hou gewoon meer van platte tekst dus daar schakelde ik weer naar over. Toen was ik het hele logje kwijt. Wat ik dan weer beschouw als een teken om het niet te plaatsen. Behalve in auto's hou ik ervan als iemand anders stuurt.

Het ging niet goed met haar en daarom bracht ik haar onverwachts naar de kliniek vandaag. De huisarts was gekomen en die had een psychiater ingeschakeld voor een spoedopname. Dan mag u zelf invullen hoe het ging. Maar toch, dappere vrouw die ze is. Toen ik bij haar kwam was een buurvrouw haar aan het helpen met inpakken, het huis netjes achter te laten en de verzorging van de kat op zich te nemen. Ik kon gelijk merken dat het een goeie buurvrouw was. Ik gaf haar een hand. Geen twijfel, die buurvrouw deugde. Ze namen afscheid en ze stapte bij mij in de auto. In het begin iets stiller dan normaal maar toch…voor iemand die met spoed opgenomen moet worden in een psychiatrische kliniek verschrikkelijk helder. Geen onsamenhangend verhaal maar duidelijk brengt ze alles onder woorden. Haar hoogbegaafdheid laat mij soms wat langer denken over wat ze zegt. De sfeer is niet erg anders dan anders. Ergens is er in haar dat sprankje hoop weer. Ze noemde het een godswonder dat haar buurvrouw en ik zo voor haar klaarstonden op het voor haar meest wanhopige en eenzame moment. Ja, misschien werd ik wel door God gezonden vandaag. Niet dat je daar verder iets van mee krijgt hoor, uitverkorene zijn, maar het is weer eens wat anders dan ridder in de orde van Oranje-Nassau.

En ja, natuurlijk voelt ze zich schuldig dat ze weer een beroep op me doet, en dankbaar dat ik haar help, maar ik zeg dat ze niet in het krijt staat bij mij. Nee, dat zal even lekker worden, uitverkorene zijn en de balans bijhouden. Nee, het zou erg fijn zijn als het haar lukt om er bovenop te komen. Verder niet.
Een uur te laat (het was de drukste avondspits van het jaar) zet ik haar af bij de dokter. Ze bedankt me en vraagt me ook Linda te bedanken. Want Linda's uiterst belangrijke rol hierin is dat ze niet moeilijk doet. Met andere woorden: deze opname werd mede mogelijk gemaakt door Linda. Als ik om half acht thuis kom heb ik de bloemen bij me waar ze in de reacties op het vorige logje om vroeg. "Wat ben jij voorspelbaar," zei ze lachend. Ja, als de sleur er eenmaal is, doorbreek je die niet zomaar.

Een waarheid als een koe. De laatste tijd heb ik het gevoel dat er maar heel weinig gebeurt in mijn leven maar ik ervaar het niet echt als een probleem. Het is praktisch elke dag hetzelfde verhaal: opstaan, een kind naar het kinderdagverblijf, werken tot kwart voor zes, eten, kinderen in bad en naar bed, dwdd, eventueel een film en weblog. Daarbij werk ik in de financiële dienstverlening en heb ik al sinds ik mijn huidige auto heb, dezelfde zes cd's in de wisselaar! En ergens is het best fijn, die regelmaat maar soms moet ik een beetje de sleur doorbreken door eens een kwartiertje later naar huis te gaan. Of eens door de voordeur binnen te komen in plaats van de achterdeur. Misschien dat als ik er aan denk van het weekend, dat ik eens een ander cd'tje in de wisselaar knal! Ja, ach je moet wat om het leven spannend te houden.

Over een spannend leven gesproken; ik kijk ook al praktisch nooit meer naar Veronica. Vroeger op school dacht ik nooit over spanning na. Je ding doen bestond toen gelukkig nog niet en je leefde gewoon je leven en op donderdag kwam Miami Vice. Nou, dan vlak na school komt er een heel erg ongelukkige periode waarvan je achteraf denkt dat die gelukkig was omdat er een aantal vrouwen in voorkomt waarmee je dingen deed die je met je eigen vrouw ook doet, maar dan lang geleden. In werkelijkheid was het een eenzame en ongelijke strijd tegen de depressie. Maar ik dacht vanavond tijdens het naar huis rijden opgetogen: "gelukkig kan ik naar een gezellig huis!" Maar goed, als ik dat gedaan had, had ik mijn eigen gezin vanavond moeten teleurstellen. Dat doe je ook niet.

Nee, je moet er zelf wat van maken. Zoals ik. Ik maak van huisje, boompje, beestje nog bijna elke dag een logje. Dat zie ik miljonairs met een spannend leven nog niet doen hoor. Trouwens, flink hoor, die spannende levens. Als ik een spannend leven had, zat ik ook niet een een sleur. Ha! Bovendien is de sleur die bij ons hangt best leuk.

We hebben hier intern een lijstje met dingetjes die in huis gedaan moeten worden, maar omdat we tot nog toe vergeten zijn om het lijstje ook op papier aan te maken, bestaat het lijstje alleen in onze hoofden. De hele week heb je ze paraat, die klusjes, maar zodra het weekend is slaat er iets op slot zodat we niet meer weten wat het ook alweer was. Om vervolgens op maandagochtend tot de ontdekking te komen dat we weer een paar klusjes vergeten zijn. Terwijl die klusjes best leuk zijn hoor. En nuttig. Het zijn van die 'kleine klusjes, groot plezier' klusjes. Maar vandaag had ik er twee onthouden. Eén ervan is tot een goed einde gebracht en de andere niet. Maar dan weet ik dat in elk geval en hoef ik er niet meer tegenaan te hikken. Gevaren schip. Maar niet teveel klusjes op zondag want er moet tenslotte ook nog iets van een zondagsfeer blijven bestaan.

Omdat het toch een beetje herfstig dagje was zijn we tijdens Tammar's slaapje eens flink huiselijk geweest. Linda voor haar studie aan de eettafel en Hans en ik met legpuzzels aan de salontafel. Wat een onbetaalbare sfeer hangt er dan ineens, als iedereen voor zichzelf bezig is. Het leek bij ons wel 1948 van Koot en Bie. Ik ben begonnen aan een legpuzzel van 500 stukjes waarop een zwart-wit afbeelding van Elvis tevoorschijn komt, mits je de stukjes op de juiste plek legt. En die is echt heel erg moeilijk. Ik heb zojuist voor elkaar dat de buitenste ring gelegd is. En dat had nogal wat voeten in de aarde want soms lijken stukjes te passen, maar blijken dan toch weer niet helemaal te passen. Voor het betreffende stukje is dat niet zo erg maar aan het eind hou je dan een stukje over dat nergens meer past. En zie dan maar eens uit te vinden welk stukje (buitenste ring bestaat vrijwel uit donkerzwarte stukjes) je verkeerd gelegd hebt. Een crime! Maar goed, ik ben een doorzetter en bovendien betreft het hier Elvis dus het gaat uiteindelijk goed komen.