Categorie: Overige zaken

Drie maanden geleden bestelde ik een boek dat geschreven is door Karin, van weblog “raam open” Zij schreef over het boek op haar weblog en ik wilde wel eens weten waar zij nu de afgelopen paar jaar aan gewerkt had. Het boek gaat over de Liemers in de Tweede Wereldoorlog, een streek die ik een beetje ken omdat mijn schoonfamilie er woont.

Ik vind het sowieso knap als iemand een heel boek kan schrijven. Of het nu een roman is of een naslagwerk waar je veel onderzoek voor moet doen. In dit geval werd veel onderzoek gedaan want er zijn honderden boeiende anekdotes, fragmenten uit dagboeken, ooggetuigenverslagen, en historische feitjes in verwerkt.

Ik deed door omstandigheden wat langer over het boek dan gepland, daarover viel op mijn eigen weblog al wel te lezen. Terwijl ik aan het lezen was, was er in Nederland veel te doen over de slavernij en excuses daarover. Maar pas tachtig jaar geleden was er in Nederland ook een soort van slavernij aan de gang, al werd dat arbeidsinzet genoemd door de Duitsers. Mannen werden bij razzia’s opgepakt en gedwongen om mee te graven aan verdedigingswerken in de Liemers. Een tot nu toe nog niet beschreven geschiedenis. De mannen waren weliswaar geen eigendom van de Duitsers, en ze kregen zelfs nog betaald, maar verder was het dwangarbeid en weigering kon leiden tot standrechtelijke executie.

Een van de beschreven razzia’s was in Utrecht en ik vroeg mij af of mijn opa’s daarbij waren. Één opa scheen in Duitsland te werken maar heeft mij daar nooit over verteld. De andere opa en oma hebben het mij honderd keer verteld. Mijn opa stond zich te scheren toen op dat moment Duitsers aan de deur kwamen om hem te zoeken. Hij verborg zich gauw achter het wiegje, de Duitsers hadden zich toegang verschaft, en liepen naar mijn oma die net was bevallen van mijn vader, en op bed lag. De Duitsers vroegen haar waar mijn opa was, waarop mijn oma antwoordde dat ze het niet precies wist omdat hij in Duitsland aan het werk was. Ondertussen bad ze tot de heilige Maria dat de Duitsers de scheerkwast niet zouden zien, maar dat liep goed af. Mijn oma vertelde dat de soldaten aan haar bed niet zo’n zin in de oorlog hadden en eentje vertelde haar dat zijn vrouw ook in verwachting was. In elk geval moet mijn opa tot de doelgroep van de arbeidsinzet in de Liemers behoord hebben aangezien alle mannen tussen 18 en 50 zich moesten melden.

Verder las ik over bekende plekken, over een SS hoofdkwartier in Zevenaar, over een boerderij in Duiven die er nog steeds is, en over de bijna volledige evacuatie van de Liemers, dat door de Duitsers als Sperrgebiet werd aangemerkt. Het boek bevat vele kaartjes, begeleidende foto’s en documenten uit die tijd, zoals de bevelen van de Duitsers over de arbeitseinsatz.

Karin heeft een makkelijk leesbaar standaardwerk geschreven dat een duidelijk beeld geeft van deze vergeten geschiedenis net na de slag bij Arnhem en ze schijnt aan het volgende deel te werken. Knap werk, Karin!

Graven in de vuurlinie

Ik heb deze week vrij. Het huis moet geschilderd worden. Dat doe ik niet zelf, maar ik help wel. Wassen en schuren voornamelijk. Ik heb er lol in, want ik heb nu zelfs mijn eigen schuurmachine aangeschaft. Die van de schilder is een professionele, met ingebouwde stofzuiger, de mijne heeft een lullig stofreservoir. Maar zo kunnen we blind simultaan schuren.

Het is een dure grap, je huis laten schilderen, maar als het goed is, is hij nu wat korter bezig, mits ik goed schuur. Mijn broer (van 1972, dus niet zo ervaren als ik) woont in eenzelfde huis een straat verder, en heeft onlangs zelf zijn huis geschilderd, samen met zijn buurman. Voor 400 euro waren ze klaar. Onze offerte was meer dan het twintigvoudige daarvan, dus ik vroeg mij af of ik wel wijs was. Maar na een paar dagen met de schilder gewerkt te hebben, begrijp ik beter waar het verschil zit. Dit gaat zorgvuldig: wassen, schuren, gronden, plamuren, nog eens gronden en dan pas aflakken. Bovendien krijgen wij mooie kleuren, in plaats van het stemmige zwart, zoals de huizen werden opgeleverd in 1974 of zo.

Verder hebben wij een veranda met een lek dak. En hier begint mijn logje pas echt. Want dat lekke dak is ons een doorn in het oog. Als er water op ligt, lekt het niet, maar als het hard regent wel. Ook hier hadden we een offerte gevraagd, maar reparatie was niet mogelijk, een nieuw dak moest erop ter waarde van bijna drieduizend euro. De schilder was nieuwsgierig en bekeek de situatie. Hij vertelde me dat hij zijn dak als enige in de buurt niet had laten vervangen omdat hij er geen geld voor had, maar dat hij ook de enige was bij wie het dak niet lekte. Hij repareerde het zelf met een pot met iets, en hij zou die pot meenemen. Tevens zette hij hier een zak tegellijm en een zak met voegsel neer voor een loszittende kozijntegel.

Vandaag werkte hij een dagje ergens anders, en ik ging aan de gang. Ik herstelde het dak, ik maakte tegellijm en voegsel aan en lijmde de tegel en maakte de voegen weer netjes. Ik ging als een speer, ik nam korte pauzes, en om half vier waren de klusjes gefikst. En omdat het pas half vier was, en echte werkmannen als ik de tijd volmaken, pakte ik de schuurmachine en schuurde nog anderhalf uur door. Daarna ruimde ik alles op, ging eten en douchen.

Morgen zet ik de tuinslang erop. Als het niet meer lekt spring ik een gat in het dak! Daarnet klom ik nog even op mijn pantoffels het dak op. Een prachtig dak, schoongeveegd en opgeruimd. Tevreden liep ik over mijn dak, en ik voelde even of de smurrie al hard werd. Uiteraard in het zicht van de buren. Dat ze wel even weten wie hier over de daken regeert.

In 2007 was er het wonder van PSV. De ploeg stond op de laatste speeldag derde maar ging alsnog met de titel aan de haal. Ik herinner me dat ik een dag daarvoor ergens op een verjaardag zat waar een Ajacied mij zat te jennen omdat zij er wel even met de schaal vandoor zouden gaan.

Op Koninginnedag 2007, een dag na het wonder kwam ik de betreffende Ajacied tegen in het dorp en ik zei spottend iets tegen hem over dat hij niet zo voorbarig had moeten zijn. Hij had een gezicht als een oorwurm.

Gisterenavond op een feestje kwam ik zijn zoon tegen. Zijn zoon is voor Utrecht juist omdat zijn vader zo fanatiek voor Ajax is. Ik kom zijn vader haast nooit meer tegen maar tot op de dag van vandaag schijn ik volgens zijn zoon “die vieze PSV’ er te zijn.” Met zijn zoon hebben we wat vaker contact en laatst legde hij aan z’n vader uit wie Linda was, en toen had hij dat gezicht weer getrokken en gezegd: “oh, van die vieze PSV’ er”. Dat is nu een titel die ik met trots draag, 16 jaar na dato, want kennelijk raakt het hem nog steeds. Had hij die avond ervoor normaal gedaan, had ik niet naar hem toe hoeven gaan, die betreffende Koninginnedag in 2007.

We keken naar “onze man bij de Taliban” en verbaasden ons dat Talibanstrijders er net zo uit zien als je verwacht. Zwart haar, zwarte baard, tulband. Ze zijn super makkelijk te herkennen, ook aan hun Kalasjnikov.

Wat mij nog meer verbaasde was dat Thomas Erdbrink gewoon met ze kon praten in hun eigen taal, welke dat ook is. Ik dacht Iraans, maar in Afghanistan verstonden ze hem ook. Maar nog meer dan over de taal verbaasde het me dát hij met ze kon praten.

En dan blijken het hele gewone, weliswaar gehersenspoelde mannen te zijn, die vrouwen niks toestaan en die handelen zoals u en ik ook zouden doen als ons land werd aangevallen. Want dat is de werkelijkheid van de Taliban, er kwamen ineens Amerikaanse drones hun vrouwen en kinderen vermoorden.

Ze noemen zichzelf dan ook liever vrijheidsstrijders dan de aanduiding die ze van Amerikanen krijgen: terroristen met een bomgordel. Zij zagen het als enige manier om in de ongelijke strijd de Amerikanen terug te raken. Als ze hun eigen volk niet zo zouden onderdrukken zou ik ze warempel nog geloven ook.

Non so cosa avrei fatto durante questo periodo senza il tuo supporto. Averti come collega è per me una grande fortuna e mi sta consentendo di andare avanti in questo difficile momento. Se non è così facile trovare persone generose e disponibili come te nella vita, lo è ancora di meno nel mondo lavorativo. Grazie dal profondo del mio cuore.

Mooie taal hè? Dat kreeg ik vanavond toegestuurd van een van mijn Italiaanse collega’s. Google translate in het Nederlands maakte er iets heel vreemds van, maar in het Engels werd het ineens logisch. Ik heb de afgelopen weken keihard gewerkt, voornamelijk om collega’s van de figuurlijke verdrinkingsdood te redden. Sommigen zien dat als vanzelfsprekend, anderen uiten hun waardering. Zoals Laura.

Ik ga liever helemaal niet naar het WK dan zo roemloos ten onder. Ik heb geen enkele wedstrijd van Oranje emotie gevoeld, zelfs niet toen we 2-0 achterkwamen. Maar toen begon het en uiteindelijk heb ik toch een kwartier in opperste spanning gezeten door een wonderbaarlijke wederopstanding zoals ik die nog nooit had gezien.

Maar als je vervolgens in de verlenging weer inkakt, zoals we deden, en bij de penalties ga je er kansloos af, en je strandt in de kwartfinale, moet je dan trots zijn? Welnee, een wanprestatie! We zijn zo vaak in de kwartfinale of nog verder gekomen. Waarom speel je de verlenging ook niet alles of niets? Omdat je dan het risico loopt dat je achter komt? Dan speel je toch gewoon weer alles of niets?

Uiteindelijk hadden we een speler van het niveau Bergkamp nodig om langs Argentinië te komen. Toen we ver kwamen in 2010 en 2014 hadden we spelers als Robben, Sneijder en van Persie. In 1988 hadden we wereldtop. Dus waar was die gedachte dat we nu wereldkampioen zouden worden eigenlijk op gebaseerd? Op Louis van Gaal, de briljante coach, die dit de beste groep vond waar hij ooit mee had gewerkt. Hij zegt wel vaker iets opmerkelijks.

Ik heb het al een beetje gehad met die zogenaamde seleção zoals het Braziliaanse elftal nu door de Nederlandse commentator lyrisch wordt genoemd. Volgens Google betekent dat gewoon selectie en kun je het Portugese elftal dus ook zo noemen. Zo bijzonder vond ik ze nu ook weer niet en al die peroxidekoppen hebben de gunfactor ook niet bepaald.

Ik heb gisteren, na het bekijken van diverse filmpjes, definitief besloten wie ik de beste ooit vind. Lang dacht ik dat dat Maradona was, en waarschijnlijk was hij dat ook, maar er is er eentje wiens dribbels ik nog mooier vond om naar te kijken. Hij was niet zo compleet als Messi, niet zo krachtig als Gullit, niet zo effectief als Beckenbauer en niet zo’n tovenaar als Ronaldinho, maar hoe hij met een bliksemsnelle schijnbeweging de verdediger letterlijk liet omvallen was onovertroffen. Hij bewoog naar rechts, ging naar links en was er al voorbij. Hij gebruikte twee verdedigers in zijn voordeel door tussen ze door te duiken en ze elkaar in de weg liepen. Razendsnel, drie scharen in twee seconden en altijd die bal als aan een elastiekje aan zijn voet.

Volgens Wikipedia geboren op 18 september, maar dat klopt niet. Tenminste, in zijn paspoort staat 22 september, net als ondergetekende. Ik heb het over Ronaldo Luis Nazário de Lima. Bijgenaamd R9 of het fenomeen.

Van voetbal heb ik geen verstand, zo blijkt elke keer weer. Er wordt een bepaald systeem gespeeld wat ik niet herken, en kritiek op individuele spelers is verboden. Tevens begrijp ik het begrip “wedstrijdritme” niet en snap ook keuzes voor bepaalde spelers niet.

Laat ik beginnen met wat ik wel begrijp, namelijk dat een voetballer geen 90 minuten kan spelen. Dat schijnt fysiek niet te kunnen, vooral bij sterspelers, dus die moet je op tijd wisselen zodat ze de volgende wedstrijd weer een aantal minuten mee kunnen doen.

Dan het systeem. Systemen zijn altijd zonder keeper, want die wordt niet genoemd. Dan is het bijvoorbeeld 5-3-2. Vijf verdedigers, drie middenvelders, twee aanvallers. Ik herken het niet als ze het me niet van tevoren influisteren. Ik zie altijd dat als de ploeg aan de bal is dat je tien aanvallers hebt, en als de tegenpartij de bal heeft heb je 11 verdedigers. Daarom wordt er relatief weinig gescoord, omdat er altijd een verdediger meer is dan aanvallers.

Mocht een speler een draak van een wedstrijd spelen of, om in voetbaltermen te spreken, geen pepernoot raken, en de trainer heeft hem niet gewisseld, dan zal de trainer nooit zeggen dat hij slecht speelde. Als hij hem wel heeft gewisseld zal hij zeggen dat hij “niet in de wedstrijd” zat en als het collectief een faalfestijn was, zal de trainer zeggen dat een aantal spelers hun niveau niet haalde.

Als een speler over een bal heen trapt en het is zijn eerste wedstrijd in lange tijd, dan ontbreekt het hem aan wedstrijdritme, als een speler die wekelijks speelt hetzelfde doet, maakte hij een zeldzame misser.

En als van Gaal zegt dat Xavi op de training vorderingen maakt, en iedereen verwacht dat hij erin komt maar het niet gebeurt, dan zegt van Gaal dat als hij vorderingen maakt op de training dat nog niet wil zeggen dat hij goed genoeg is voor de wedstrijd. En vervolgens brengt hij Taylor in. Onnavolgbaar!

Voor het eerst tijdens een WK voel ik geen haat jegens Duitsland meer. Het is weggeëbd, verdampt, misschien wel vanwege mijn werk, ik heb een Duitse manager en twee Duitse directe collega’s.

Ik heb zelfs serieus een BMW 5-serie overwogen, maar mijn 508 paste me uiteindelijk beter. Het kan ook door Sebastian Vettel komen, of doordat ik in Duitsland op mini vakantie ga, of misschien wel door Angela Merkel.

Ik hoopte zelfs dat Duitsland zou scoren tegen Spanje. Omdat ze zeer sterk speelden en het zonde zou zijn als we ze al zouden verliezen zo vroeg in het toernooi. Met het Nederlands elftal heb ik niet veel meer. Ik probeer het te voelen, maar er ontbreekt gewoon kwaliteit. Als ze de volgende ronde niet halen doet het me weinig tot niks. Voor veel supporters is het jammer, maar ik weet ook van eerdere WK’s dat ze bij uitschakeling van oranje net zo makkelijk overstappen op de Rode Duivels, omdat het feestje dan door kan blijven gaan.

Dit jaar zullen ze een ander team moeten steunen, want die Duivels zijn ook opgebrand. Ik keur dit gedrag overigens niet goed, ik vind dat als je supporter bent, je ook de pijn moet voelen als je verliest. Omdat ik die niet voel, ben ik ook geen Oranje supporter. Misschien als Xavi erin komt, dat ik er anders over ga denken.

Ik hoorde katten die op het punt stonden elkaar in de haren te vliegen. We noemen het kattengejank, maar ik denk dat bedreigingen zijn. Het was vlak buiten onze tuin, en ik vermoedde dat onze kat een van de betrokkenen was. Omdat ik onze kat een handje wilde helpen, stuurde ik de hond de tuin in, die dan wel even orde op zaken stelt. Waar ik echter geen rekening mee had gehouden was dat het niet buiten, maar in onze tuin was.

De hond vloog er bovenop, onze kat smeerde hem, maar de andere was in een hoek gedreven. Ik heb nog nooit een kat zo zien vechten voor z’n leven. Hij stoof van links naar rechts, sprong omhoog en toen onze hond hem te pakken had sloeg hij als een leeuw van zich af. Ik bemoeide me er snel mee en dat was de redding van de kat, en tegelijkertijd kreeg de hond een pets. Ze jankte, maar ging toen weer door. In de seconde dat ik de afleiding was, schoot de kat een boom in en stuurde ik de hond, bloedend aan oren en neus, naar binnen.

Ik vreesde voor de kat, maar vijf minuten later klom hij de boom uit, hij leek ongehavend. Hij had zich met succes verdedigd. Dat was goed, want ik kende de kat, hij is van een buurvrouw en komt hier vaker, maar ik denk dat dit de laatste keer is dat hij in onze tuin was.