Categorie: Mack windt zich ergens over op

Ik begrijp dus dat algoritmes op mij worden toegepast. Niks nieuws, want ik wist ook wel dat als ik een advertentie van een schaars geklede dame zie dat dat komt omdat een computer in de gaten heeft dat ik net iets langer naar zo’n filmpje kijk dan gewoonlijk. Nou ja, net iets langer, ik kijk het hele filmpje uit om te zien of het arme wicht ook nog ontnomen wordt wat ze al bijna niet heeft.

Maar wat ik dus niet wist is dat ik in de discussies over gevoelige onderwerpen, juist die meningen te zien krijg die mij het meest irriteren. “De wolf hoort hier niet!” Daar klik ik dan meestal op om te kijken met welke boer ik te maken heb, en zet daar vaak een gevatte reactie onder. Het algoritme heeft zijn werk gedaan en zorgt dat ik zolang mogelijk blijf scrollen in die discussie. Waarom weet ik niet, maar alleen al het besef dat een algoritme mijn doen en laten bepaalt, zorgt dat ik op scherp kom te staan.

Nu kun je makkelijk roepen dat als je geen Facebook hebt, je er ook geen last van hebt, maar ik heb wel Facebook en ik wil er niet vanaf. En al zou ik het willen, dan lukt het niet. Een moment van zwakte en je opzegging wordt ongedaan gemaakt.

Maar daar gaat het allemaal niet over. Het gaat erom dat iemand, of meerdere iemanden, bedacht hebben dat het een goed idee is om mij te irriteren. Mijn leven nog moeilijker te maken dan ik het uit mezelf al maak. In plaats van mij reacties te tonen die mij weer vertrouwen in de mensheid geven. Nee, bewust mijn leven tot een vagevuur maken. Denk daar eens even over na zeg! De sadisten! De teringlijers! Nou, ik ga me hier tegen wapenen. Voortaan als ik weer een reactie zie die mij irriteert, ga ik die liken. (Dus niet likken, voor mijn dyslectische lezeres.) En daarmee breng ik dat hele algoritme in de war. En irriteer ik de evil-bedenkers ervan. Moge hun balzakken openscheuren en hun ballen de riolering in stuiteren!

Tegen welke molen Vladimir is gelopen weet ik niet, maar zeker is dat hij ze niet op een rijtje heeft. Hoe de man op ijzige toon de feiten verdraait en Rusland in een defensieve rol weet te draaien is ronduit knap. Thierry Baudet is het zelfs met hem eens, maar die heeft ook een klap van de molen gehad.

Als Zelensky nu Amerikaanse lange-afstandsraketten afschiet op Rusland, met als doel de Russische slagkracht te verzwakken, in het kader van “de aanval is de beste verdediging” dan beschouwt Poetin dat als een daad van agressie die kan leiden tot de derde Wereldoorlog. Juist ja. Dat Rusland Oekraïne is binnengevallen en dagelijks met raketten bestookt, zien we voor het gemak even over het hoofd. Ik bedoel, wat bezielt deze gek? Wat is er in hem gevaren?

Als je zoiets maar lang genoeg volhoudt wordt het vanzelf waar. In de oorlog tussen Israël en Hamas en Hezbollah heb je ook geen idee meer wie nu begonnen was en welke actie nu een vergelding was op welke vergelding.

Ondertussen worden datakabels gesaboteerd, gisteren vind ik bij ons in huis nog een kapotgekauwde usb-kabel en Lori kreeg de schuld. Nou, ik weet wel beter. Ik vertrouw geen enkele Rus meer. Morgen ontmoet ik er één op mijn werk. Zogenaamd gevlucht voor het regime. Spionnen zijn het, getrainde vechtmachines, al heten ze Jana of Anna.

En dat mijn auto elke keer als hij net gemaakt is een nieuw mankement krijgt is ook niet toevallig. Dat doen de Russen om mij te breken. Spreek je Poetin in het Frans eigenlijk hetzelfde uit als Putain? Ik hoop het wel. Achterlijke!

Het onderwerp van mijn vorige logje houdt het nieuws en de actualiteitenrubrieken flink bezig. Hoe anders is dat hier. Geen inhoudelijke reacties, niemand die hier iets over te zeggen heeft. Tenminste niet tegen mij. Wat denkt u dat dat met mij doet? Ik word gewoon niet serieus genomen! Ik wil ook wel eens van gedachten wisselen over een serieus onderwerp!

Schrijf ik een verhaaltje over een envelop vol poep, dan is het “hahaha” en als ik over mijn kinderen schrijf dan komen er opvoedkundige adviezen en als ik schrijf over hoe ik mij van de domme hou, dan bent u er als de kippen bij, maar niet als ik een maatschappelijke kwestie aanstip. Conclusie, ik kan daar beter mee stoppen en ik wissel voortaan wel met Lori van gedachten over politiek of klimaatverandering. Die zegt ook niks terug, maar houdt in elk geval nog haar kop scheef ten teken dat ze luistert.

Ooit hield André van Duin een keer een oudejaarsshow waarbij hij politieke onderwerpen aanroerde, daar lachten de mensen zuinigjes om. Niet het schaterlachen dat hij gewend was en ik heb het hem later ook nooit meer zien doen.

Nou, u kunt van mij de bout hachelen, ik heb geen idee wat die uitdrukking betekent, maar als mij iets op het hart ligt, dan schrijf ik het. Of dat nu over de toeslagenaffaire gaat of over een van mijn overlevingstochten over de laagvlakten van de Veluwe, dat boeit mij geen hol! Nou ja, de toeslagenaffaire boeit mij ook geen hol trouwens. Op dit moment boeit mij vrij weinig ene hol. Nou ja, ik zag vandaag een lama of iets in die richting bezig zijn met een bevalling. Er kwamen achterpootjes uit haar hol. Ik dacht kort na of een Alpaca een buideldier was, maar ik besloot van niet. Dus moest het een geboorte betreffen en zal het ook niet het hol van de Alpaca zijn geweest, maar haar cloaca. Ik wist ook niet zeker of Alpaca’s belast zijn met de erfzonde. Indien niet, dan gaat de geboorte wat makkelijker. Maar voor de zekerheid heb ik even aangebeld bij de eigenaar. Ik heb het verder niet afgewacht maar ik vermoed dat het goedgekomen is.

Ik vind dat bewakingscamera’s en deurbelcamera’s verboden moeten worden. Een eerlijke inbreker kan zo nooit meer zijn brood verdienen, zeker niet in deze tijden waarin inbrekersgereedschappen ook niet meer aftrekbaar zijn, en dit is geen grapje, die waren vroeger aftrekbaar. Maar al die idioten met een camera, het is werkelijk te gênant voor woorden. Ik zit laatst ergens op visite, hebben de overburen zo’n unidentified hanging object aan de muur hangen aan hun rijtjeswoning van 220.000 euro. Ik wed dat die niet alleen in de gaten houdt of er geen kat in hun voortuin loopt, maar dat de halve straat in de gaten gehouden wordt. Mijn neefje heeft net zijn rijbewijs en wilde achteruit inparkeren, achter de auto van de overburen met de camera. Dat inparkeren ging nogal lastig, wat logisch is als je net je rijbewijs hebt, maar overbuurman en overbuurvrouw stonden met hun dikke neuzen tegen de voorruit gedrukt om te kijken of mijn neefje hun auto niet raakte. Hij deed er een keer of vier over, en al die tijd stonden die twee koppen angstig voor het raam. Pas toen hij geparkeerd stond, gingen ze weer zitten op hun nutteloze reten. Ik heb zelden zoiets gênants gadegeslagen.

Het zijn gewoon vervangers van de spiegels die mensen vroeger buiten hadden hangen zodat ze vanuit hun stoel de straat in de gaten konden houden. Die deurbellen dienen geen ander nut dan dat, want inbrekers bestaan al lang niet meer. Ga godsamme iets doen met je leven in plaats van op je deurbel te kijken! En het is niet alsof dit nieuw is hè, want ik kaart nooit nieuwe dingen aan, integendeel, ik kom overal te laat achter, dus driekwart Nederland heeft al zo’n bel besteld bij de Nationaal Socialistische Beweging. Grote kans dat u er ook al een heeft!

Nou, ik bel lekker niet bij u aan hoor, ik vind het echt weer Nederland op zijn smalst, spruitjeslucht op maandag. Gadverdamme wat een volksverlakkerij zo’n bel! Als je erop drukt hoor je ook “Tering!” We gaan met z’n allen naar de kloten op deze manier, bij mij hangt het touwtje nog gewoon uit de brievenbus, net als bij Jan Terlouw. En kom rustig binnen, de hond is erg waaks, maar vriendelijk.

Serieus, doe eens even normaal zeg, met je slimme deurbel! Een beetje belangrijk lopen doen met een bel! Nog even en er worden radarsystemen verkocht aan particulieren om de straat in de gaten te houden. Weet je wat je in de gaten moet houden? Of er geen oude mensen zitten te vereenzamen, kut!

Het was een absolute kutdag en ik begrijp niet dat ik me nog zo laat opnaaien door zoiets. Het moet de machteloze frustratie zijn. De vaatwasser deed het niet, dus ik probeerde hem een paar keer. Toen is hij gaan lekken en nu ligt er water onder het laminaat. Als ik erop sta hoor je het klotsen. Ik had eerst niet door waar het water vandaan kwam, omdat het door de hele keuken lag. Ik moest wat plinten loshalen die ook nat zijn geworden en het is de vraag of ik die weer goed krijg.

Ondertussen deed mijn dochter tijdens de crisis niks dan irritante herrie op haar telefoon voortbrengen en stak geen poot uit, ook niet toen ik haar sommeerde. De hond pieste van blijdschap in huis toen de uitlaatservice kwam, maar dochter wilde het niet opruimen want dat vond ze vies. Ik ben door het lint gegaan, heb als Mathijs van Nieuwkerk tegen haar staan schreeuwen en heb haar telefoon afgepakt.

Dat gevoel raak ik niet meer kwijt. Het gebeurde tussen de middag en ‘s avonds had ik er nog last van. Het is een klote gevoel, onmacht, geen idee hoe je het moet oplossen en het liefst zou ik iets in elkaar trappen.

Moesten we nog naar Roué Verveer ook, had ik al helemaal geen zin in en ik kon er ook niet om lachen, de eerste twee minuten. Daarna gelukkig wel. Ondertussen heb ik geen idee of we een nieuwe vloer moeten of dat we hiermee wegkomen. Een nieuwe vaatwasser is al wel besteld. Natuurlijk, het geld klotst hier tegen de plinten. En het water ook.

Ik heb het eerder genoemd, maar nog maar eens: onze buren zijn irritante herriemakers. Het zit gewoon in hun levensstijl, hun opvoeding, volgens mij snappen ze er niks van. Het interesseert ze kennelijk niet of wij hun gesprekken letterlijk kunnen volgen, misschien denken ze wel dat wij net zo hard praten en omdat zij ons niet horen zal dat andersom ook wel zo zijn? Ik probeer maar wat tegen beter weten in.

Dan heeft hij ook nog een stem als een slijptol, die dringt overal doorheen. Alleen al door mijn beschrijving van zijn stem heeft iemand hem herkend in het dorp. Ze beschreef hem en zijn auto, en had de goeie. Zijn kinderen mogen hem ook 24 keer roepen, daar zit hij helemaal niet mee. Hij praat dan rustig door tegen zijn vrouw die steeds om zijn grapjes lacht. Tering!

Laatst was zijn kind aan het zeiken tegen zijn zusje en ik hoor de buurman tegen zijn zoon zeggen: mag ik je een tip geven? In plaats van: “hou godverdomme je smoel eens dicht,” zoals wij dat altijd deden. Maar ja, onze kinderen zorgen ook voor ellende, dus misschien is zijn aanpak beter.

Afijn, de buren gingen dus op vakantie. Even een paar weken iemand anders terroriseren. Mijn dochter verheugt zich dan op uitslapen in het weekend in plaats van krijsende kinderen om negen uur ‘s ochtends in de tuin. En wij verheugen ons op een stille middag in de veranda. Maar we juichen niet te vroeg, want dat hadden we al eens eerder gedaan, dus nu wisten we wat er ging komen. Zij op vakantie, dus komt vader daar lekker zijn eigen eenzaamheid oplossen en gaat lekker klussen in het huis van zijn kinderen. Zodat die daar geen last van hebben! Timmeren, motormaaien, en lekker de muziek er hard bij aan, en zelfs nog meegalmen.

Dan moet je dus Linda hebben. Die zet haar Bluetooth speaker dan tegen de schutting aan, overstemt met haar muziek alles van de buurman (die tactiek past ze vaker toe) zodat die in elk geval zijn eigen muziek niet meer hoort. Ik moest er wel om grinniken al zei ik toen ze bovenkwam en de muziek nog steeds in de tuin stond te tetteren dat hij zo wel uit mocht. Ja, zo, zegt ze dan. En toegegeven, toen het bij ons uitging hoorden we daar alleen nog getimmer. Geen Hollandse kutmuziek meer.

Mijn verhalen spelen zich veelal in het bos af, zo ook de volgende. Ik heb er wel compleet de schijt van, en ik hou niet van vloeken op dit medium, maar godverdomme, nou maakten ze me echt kwaad! (en ik waarschuw u vast, het wordt een goor verhaal)

Gisteren liep ik in het bos met de hond, en identificeerde een menselijk uitwerpsel, gewoon een gore drol met doekjes erbij. De hond is daar gek op, dat walgelijke schepsel, dus ik sommeerde haar door te lopen, wat ze ook deed. Toen ik even later omkeek stond ze stil, en ik wist al hoe laat het was. Ik sommeerde haar te komen, en normaal is dat het teken om nog even snel te doen wat niet mag. Maar ik liep al dreigend in haar richting en ze koos eieren voor haar geld.

Vandaag liep ik er weer langs, echter op twintig meter afstand. Ik hield de hond in de gaten, maar alles leek normaal. Totdat ze ineens een sprint inzette en ik weer wist hoe laat het was. Ik zette ook een sprint in, al tierend, en dacht dat ik er eerder zou zijn omdat de hond in de verkeerde richting liep. Maar nee, ze liep precies goed in een rechte lijn recht op haar doel af, en toen ik er was, was er al een hap uit verdwenen. Ik schold de hond verrot, gaf haar een schop (niet te hard) en zei dat ze “gauw” door moest lopen. Dat deed ze en ik besteedde er verder niet meer te veel aandacht aan.

Een kwartiertje later was ik haar weer kwijt en liep een paar meter terug. Ik zag haar ergens vijf meter van het pad af, en ik zag weer zakdoekjes en stront liggen. Wat bezielt die idioten die in het bos gaan zitten schijten??!! Wat is dat godnondejuu voor manier van doen? De hond had het alweer te pakken en deze keer riep ik haar bij me te komen. Nu wist zij al hoe laat het was en ik greep haar bij haar nekvel en tilde haar op. “Wat heb jij gedaan”, tierde ik. Ik gaf haar weer een schop en gebood haar door te lopen. Ze bleef schuldbewust voor me lopen, en elke keer als ik te dicht in haar buurt kwam, of ik maakte een iets afwijkend geluid, schoot ze weer naar voren.

De hele verdere weg heeft ze voor me gelopen, in één lijn naar de auto, waar ik ik normaal gesproken veel eerder aankom en ik moet wachten terwijl ze tergend langzaam de laatste vijftig meter aflegt. Vervolgens moet ik tien keer zeggen dat ze in de kofferbak springt voordat ze het uiteindelijk doet. Nu niet. Nu hoefde ik niks te zeggen en ze sprong er in één keer in, die strontvreter.

Goed, mijn hond is walgelijk, maar die bosbouters kan ik wel vernielen. Dit is bepaald niet de eerste keer dat ik het meemaak dat mijn hond menselijke schijt opspoort. En waar ik de auto geparkeerd had lag het ook weer vol troep.

Mensen zijn walgelijk.

Er is een ding dat me niet loslaat en dat is m’n nieuwe termijnbedrag voor energie. Hoe wij het voor elkaar krijgen weet ik niet, maar ons nieuwe termijnbedrag is € 660 euro. Niemand die ik spreek betaalt zoveel, dus iets doen wij fout. De meesten zitten zo rond de 200 euro, en volgens een recent onderzoek van de ABN AMRO bank is het gemiddelde termijnbedrag in Nederland € 163 euro. Niks aan de hand dus.

Als ik erover klaag wordt mijn humeur er niet beter op. Mensen vinden dat je niet moet zeuren en gaan ervan uit dat ik het makkelijk kan betalen. Of eentje zegt dat hij € 100 per maand betaalt, voor vijf jaar vast gezet. Of een andere, die geeft aan ook € 700 per maand te moeten betalen en voegt er grijzend aan toe dat hij alleen AOW heeft. Dat hij met een dure nieuwe Porsche naar de club komt, laat hij even weg. Ik hoef die verhalen niet. Ik wil of iemand die mij vertelt hoe ik ook een redelijk bedrag ga betalen, of een medestander om mijn chagrijn mee te kunnen delen.

Of ik het kan betalen moet nog blijken, maar het wil nog niet zeggen dat ik het wil betalen. Het is een misstand, een misdaad, een kapitalistische fout die hersteld moet worden. Dus, ik zit nog liever in de kou, dan dat ik accepteer dat dit normaal is. Ik ben ook veel te lang een brave burger geweest. Ik heb de overheid alleen geld opgeleverd, terwijl anderen de maatschappij miljoenen kosten. Ik bedoel, als iedereen was als ik had je geen politie, leger, of fiod nodig. Waarom krijg ik geen korting? Als ik morgen een aanslag pleeg, kost dat de overheid miljoenen! Dus waarom krijg ik niet een deel terug als ik beloof het niet te doen?

Nee, last hem maar 660 betalen, en z’n pensioen korten we ook nog wel, vlak voor hij er is.

Na de wedstrijd PSV- Ajax, die door Ajax gewonnen werd door een fout van de arbitrage was ik zo naïef om te denken: stel nu dat het aan het eind van het seizoen drie punten verschil is in het voordeel van Ajax, dan zullen ze zich toch wel achter de oren krabben met die var. Welnee! Zondag gebeurde weer iets dergelijks, een onterechte penalty werd toegekend aan Feyenoord (knvb heeft excuses gemaakt voor de verkeerde beslissing) waardoor het kampioenschap voor Ajax veilig werd gesteld. Ze vieren het kampioenschap gewoon alsof ze het op eigen kracht gedaan hebben!

Een Ajacied appte me dat er bij hem gebak klaar stond. Ik bedankte, want ik moet op de lijn letten. Ja, als de var het niet doet…

Laat ik niet onsportief zijn, en Ajax Vartelijk feliciteren. Volkomen vardiend. Dat ze een mooi feest hebben in de Varena.

Ik heb al een tijdje niet over mijn buren geklaagd, deels omdat het winter is geweest, deels omdat ze onze hints met een keihard aangezette radio misschien begrijpen als hun geblèr niet meer om aan te horen is, en deels omdat ze nu een baby hebben, waardoor hun kinderen ineens wel gecorrigeerd worden als ze aan het schreeuwen zijn. Maar het ergste is natuurlijk papa zelf, een man die zichzelf zo geweldig vindt, dat hij zichzelf de hele dag papa noemt. Onophoudelijk praat hij dan met schelle stem tegen zijn kinderen. Papa neemt een lekker ijsje, willen jullie ook een lekker ijsje? Papa doet het gras verticuteren, dan kunnen er nieuwe grassprietjes groeien. Papa´s stem is niet te onderscheiden van die van Bert van Sesamstraat. Een wonder dat hij kinderen kon verwekken met nog niet ingedaalde ballen.

Nu merkte ik sinds gisteren dat de familie op vakantie was, want de auto stond er niet meer. Lekker rustig, zou je denken. Maar nee, want als papa weg is komen zijn of haar hysterische ouders gelijk het tuinonderhoud of iets dergelijks doen. Dit is de tweede dag dat ze weg zijn. Oma gaat dan lekker zitten beeldbellen, zodat wij het gezin niet hoefden te missen. Daar klonk papa alweer, nog scheller dan anders. En oma ging naar alle kinderen zitten zwaaien, want die misten haar natuurlijk al. Wat een stelletje imbecielen. Ik zeg tegen Linda, dit zijn typisch van die mensen die straks doodgaan en drie ton achterlaten aan papa.