Categorie: Mack komt overal te laat achter

Op zijn verjaardag in mei kreeg Hans het spelletje “Wie is het?” Dat wil hij vaak voor het slapen gaan met mij spelen. Het wordt gespeeld met twee personen en het gaat als volgt. Elke speler heeft een plastic rekje waar alle kaartjes in gedaan kunnen worden. Elk kaartje gaat in een houdertje op het rek en alle houdertjes kun je rechtop zetten en neerklappen. In het begin staan alle kaartjes rechtop en je moet door middel van vragen stellen te weten zien te komen welk kaartje de ander heeft. Je vraagt bijvoorbeeld: “heeft jouw figuur een snor?” en als het antwoord ja is klap je alle kaartjes met figuurtjes zonder snor neer. Heeft u het? Uiteindelijk hou je dan één rechtopstaand kaartje over, en dat zou dan het figuurtje moeten zijn dat de tegenstander heeft. Uiteraard is het de bedoeling wie het eerst raadt welk kaartje de ander heeft.

Hartstikke leuk, maar ik vind het irritant. Want Hans wil vaak nog een spelletje doen maar omdat het kaartje uit het houdertje valt op het moment dat je het neerklapt, moet je daarna bij het opbouwen weer alle kaartjes in de houdertjes doen. Het zijn er ongeveer 25, dus het opbouwen duurt langer dan het spelen. Voor Hans geen probleem, want die rekt zijn bedtijd, voor mij wel, want ik heb nog andere dingen te doen.

Vanavond zat ik te denken om die kaartjes eens vast te lijmen. Zodat je ze niet elke keer opnieuw in het houdertje hoeft te doen. Ik bekeek het houdertje om te zien of het mogelijk was en ik drukte op het kaartje. “Klik” zei het kaartje, en het zat vast. Daar kom ik dan achter, vijf maanden later.

Er is iets aparts met vrouwen. Zonder vrouwen zou deze planeet ten dode zijn opgeschreven. Zelfs als mannen zich voort zouden kunnen planten zonder vrouw, dan nog zouden zeer weinig mannen het hier naar hun zin hebben. Oke, eerst zouden ze schreeuwen van blijdschap net als in de Heinekenreclame, maar al spoedig zouden ze ontdekken dat er niks meer te bereiken valt. Dat de eigenwaarde niet meer gesterkt wordt. Toch willen we (mannen) daar niet aan en houden we de vrouwen klein. Het lukt ons al niet meer als ze erbij zijn, daarom doen we het achter hun rug, als ze het niet horen. Dan leven de oerinstincten op zijn we het roerend met elkaar eens. Een gezamenlijke vijand schept een band. Soms vallen we elkaar huilend van geluk in de armen. Maar dat is slechts een korte genoegdoening. De werkelijkheid is dat ze ons kunnen laten doen wat ze willen. En ik heb wel eens gehoord dat ze ons in de waan laten dat we iets voorstellen. Het zal wel. Ik vind dat ik wel degelijk een functie heb. Ik ben de vader van mijn kinderen en mijn functie is dat zij dat zo zien. Het duurt voort totdat ze me niet meer nodig hebben en als ik het goed gedaan heb, gedogen ze mij daarna. En vroeger was ik een veelbelovend zoontje, net als Hans nu. Dus mannen hebben functies in bepaalde levensfases.

Daar staat tegenover dat vrouwen uncool zijn en geen humor hebben. Een beetje cabaretier is een man, en een beetje rocknummer wordt door een man gezongen. En het liefst een man met een ruwe stem, zodat het lijkt alsof hij heeft moeten vechten voor zijn overleving. Alsof hij in zijn leven alleen maar overwinningen heeft behaald en die heeft gevierd met liters sterke drank.

En toch, heel soms, zingt een vrouw een nummer dat de stoerheid van mannen doet verbleken. You’re so vain en Like the way I do zijn daar voorbeelden van. En deze natuurlijk. Toen ik het voor het eerst hoorde, werd het gelijk keihard in mijn onuitwisbare geheugen geponst en vanaf dat moment wist ik dat met vrouwen niet te spotten valt. Ik kwam er vrij laat achter.

Ik was gisteren beroepsmatig bij een kinderdagverblijf. Op mijn weg naar de administratie moest ik hoesjes om mijn schoenen trekken en voorzichtig mijn weg zoeken door een slaapzaal met daarin op de grond slapende dreumessen. Ze lagen weliswaar op matrasjes, maar toch, het was een vreemd gezicht. Dat sluipen richting administratie behoort bij de basistraining boekhoudcommando. Er schijnen ook kinderdagverblijven te zijn waar de kinderen buiten in hokken slapen maar ook dit vond ik wel wat weghebben van Roemeense gestichtstaferelen.

Vandaag was ik in mijn rol als vader bij een kinderdagverblijf, namelijk degene waar Tammar gelegerd is. Ik ging haar ophalen terwijl mijn normale taak haar wegbrengen is. Eerst reed ik twee rondjes om het kinderdagverblijf om een parkeerplek te zoeken. Ik wist niet dat het 's avonds zó druk was met ouders die hun kinderen ophalen. Toen ik binnenkwam voelde ik nattigheid; de eerste twee klasjes waar ik langs liep zaten vol met volwassenen. En ja hoor,  het klasje van Tammar ook. Ik trok de deur open en keek de juffrouw verbaasd aan. "Wist je dat niet? Er is een nieuwsbrief van geweest hoor! De kinderen mogen vandaag hun schoen zetten en daarom maken ze eerst een tekening en gaan we straks een liedje zingen! Het duurt tot half zes." Ik draaide me om en zei: "tot half zes dan." Daar moest de juffrouw erg om lachen maar pardoes kreeg ik een schaar en een potje lijm in mijn handen en werd ik richting Tammar, die al aan tafel zat te kleuren, gedirigeerd. Ik deed mee, uit protest mijn jas aanhoudend, en zong uiteindelijk vier Sinterklaasliedjes mee.

Ja, dat zijn toch wel mijn favoriete bezigheden. Ik vroeg de juffrouw of ze voortaan via Hyves dit soort dingen even van te voren kon melden. Daar kon ze niet aan beginnen. Jammer. Dit is wel the story of my life hoor, door onoplettendheid overal te laat achter komen, dat begon al heel vroeg.  Ik blijf het alleen verdacht vinden dat mij juist vandaag werd gevraagd Tammar op te halen.

Och, vanochtend rij ik in de nevelmist door het dorp, gebakjes halen, kom ik ineens een bekende BMW tegen. Ik zwaai en een lachende moeder zwaait vrolijk terug. Dan heb ik toch ineens wel het gevoel dat ik bij dit dorp hoor. Ondanks de mist. Ik zit op mijn werk, belt Linda om mij vooral te feliciteren namens juffrouw Kim. U weet wel, de juffrouw van Hans, mooi, blond, een jaar of 29, en pas getrouwd dus dan is het veilig. Linda heeft haar laatst een logje laten lezen waarin zij de hoofdrol had en sindsdien durf ik Hans niet meer naar school te brengen. Maar in elk geval, je dag kan beroerder beginnen.

Ik vier mijn verjaardag vanaf mijn 11e niet meer maar toch merk ik dat ik wel blij ben met de cadeautjes van Linda en de kinderen. Net als met alle aandacht en felicitaties op hyves/weblog. Gadverdamme, ik ben een aandachtorgel. Op mijn 41e nog steeds. Ik denk ook niet dat het ooit over gaat. Zou je hiermee kunnen leren leven? Of is hier misschien een plantaardig middel tegen? Niet dat ik het ga gebruiken hoor, dat zou zonde zijn.

Een jaar later is het mysterie eindelijk opgelost. Ik heb me suf zitten piekeren, zelfs eergisteren nog, van wie dit nu kon komen. Een stille aanbidster, een familielid, een weblogster? Dat het van een vrouw kwam leek mij klontjes, mannen doen zulke dingen niet. En dan blijkt dat mijn intuïtie nog niet zo slecht is want vandaag gaf ze het toe, het kwam van Mellody.

Het stelt me gerust dat zij het was. Ik mag haar graag. Als u haar kende, zou u haar ook mogen. Zeker weten. Het is dat ze er een stuk beter uitziet, maar anders zou ik haar verwarren met moeder Theresa.

Wij hebben een zwembad in de tuin. Elk jaar een paar weken en dan laat ik hem weer leeg lopen. Het is best een joekel. Het opblazen is een heikel punt. Ik heb wel een elektrische pomp maar om één of andere reden gebruik ik die liever niet. Het ding maakt herrie en ook die doet er wel een uur over voordat beide compartimenten opgeblazen zijn. Gelukkig hebben we ook een handpomp. Zo’n redelijk modern ding met ook een zuigstand. Toen ik nog wat onwenning was heb ik eens een kwartier lang het zwembad op staan zuigen voordat ik in de gaten had dat de slang in het verkeerde gat zat.

Maar de pomp is krachtig en ik voel mij een gladiator met gestaalde spieren als ik het zwembad oppomp. Het is zwaar werk, het zweet loopt over mijn torso en bij elke op- en neergaande beweging spannen staalkabels van spieren zich. Al dat krachtige blanke vlees werkt samen om het doel te bereiken. Het moet wel een erotisch gezicht zijn.

De pomp heeft één nadeel. Hij blaast bij de opgaande slag en niet bij de neergaande slag zoals te doen gebruikelijk en zoals ik gewend ben van de fietspomp. Maar een kniesoor die daarop let. Een uur en liters zweet later is het zwembad hard opgeblazen. Ik ben trots op mijn haast Duits aandoende doorzettingsvermogen en op de door mij geleverde prestatie.

Maar aan al mijn geleverde prestaties zit een keerzijde. Deze keer was het een buurvrouw die net zo’n pomp had als wij met als enige verschil dat die lucht blies op de zowel de op- als neergaande beweging. Sodejuu. Ik ging lezen op onze eigen pomp en ook daarop stond dat hij op beide beweging lucht blies. Onze pomp was @@!#$$%$ kapot! Heb ik dat hele zwembad op staan blazen met een vijftig procent pomp! En mijn geduld hielp me deze keer ook na twee uur proberen niet om de pomp weer 100% te krijgen. Hans vroeg me daarna om een nietige krokodil op te pompen. Met de wetenschap dat de pomp kapot was lukte het me amper. Terwijl ik dat hele zwembad dat vijfhonderdmiljoen liter lucht meer bevat dan die krokodil onverstoorbaar oppompte. Stalen spieren is één maar onwetendheid is vele malen effectiever.

Laatst staat hier een deeveedeef van Hans aan, Asterix en de Olympische spelen. Ik heb geen idee hoe hij aan die deeveedeef komt, maar hij vindt de film wel grappig, al kan hij natuurlijk nooit die verfijnde humor doorgronden, zoals zijn vader dat wel kan. Maar goed, die deeveedeef heeft hier al heel vaak aangestaan en ik herkende inmiddels stukjes uit het begin van de film. Maar laatst, toen de film een keer aanstond en ik een beetje therapeutisch lag te liggen op de bank, heb ik de hele film meegekeken. Op een gegeven moment (en un momento dado, zou J.C. gezegd hebben) denk ik bij mezelf: "Hee, die acteur lijkt Jean Todt wel!" Nog geen twee seconden later denk ik: "Huh, dat lijkt Michael Schumacher wel!"  Ik kom overeind en wie schetsen mijn verbazing: Jean Todt en Michael Schumacher! Spelen gewoon mee in de film! Michael speelt een wagenmenner die zijn rode paardenwagen door vier paardenkrachten laat voortrekken in een arena, en Jean Todt meet zijn rondetijden met een zandloper. Nog later in de film speelt Zinedine Zidane ook nog een rolletje met een voetbal. Kijk, dat is nu van die verfijnde humor die Hans niet begrijpt, en zijn vader wel, zij het aan de late kant.

Vanmiddag lag ik even onderuit op de bank en hoorde een prachtig nummer op de radio. You’re so vain van Carly Simon. Een stoer en gelijk pakkend nummer. Natuurlijk ken ik het nummer al heel lang maar pas een jaar of vijftien geleden viel het mij op dat ik de onmiskenbare stem van Mick Jagger in de achtergrond herkende. En dat was natuurlijk vreemd, een grootheid als Mick Jagger als achtergrondzanger. Later hoorde ik pas de reden. Mick Jagger was één van de verdachten over wie dit nummer zou kunnen gaan. En toen Mick van deze speculaties hoorde, was hij ook zo sportief om mee te zingen. Overigens heeft Carly Simon nooit bekend gemaakt over wie het nummer nu echt ging. Ze hield er wel van om de speculaties te voeden, maar niet zo lang geleden zei ze dat het nummer ging over een arrogant persoon dat ze op een feestje zag binnenkomen. Mick Jagger, ik heb hem tegenover een bevriende fan vaak afgekraakt, maar stiekem vind ik hem geweldig. Een grootheid met maar weinig kapsones. Ik wilde eigenlijk een brief schrijven naar de Britse koningin Elizabeth, omdat ik vond dat als Paul, Cliff en Elton geridderd zijn vanwege hun verdiensten voor de Britse popmuziek, dat Mick ook zeker diezelfde eer verdiende. Lees ik net dat dat in 2003 al gebeurd is. Ik loop ook hopeloos achter.

http://www.youtube.com/watch?v=OeZmcpfwYC8&feature=related

Vandaag heb ik mij voor het eerst laten leiden door een goed navigatiesysteem in mijn auto. Ik moet zeggen, geweldig! Natuurlijk ben je als man sceptisch omdat er toch even aan je stoelpoten wordt gezaagd door zo’n tuthola die je de weg wijst. Maar ze had een Belgisch accent en bemoeide zich niet teveel met me. Bovendien, als ik anders reed dan dat zij voorschreef, bleef ze niet als een achterlijke herhalen dat ik moest keren, nee, ze had door wat ik van plan was en zij paste haar route aan. Daar hou ik nu van. Helaas, toen ik aankwam in Loenen aan de Vecht bleek dat ik niet goed in mijn agenda had gekeken want ik moest in Vleuten zijn. Maar geen paniek, geef het juiste adres in en kalm en relaxed werd ik naar het goede adres geloodst.

Mijn natuurlijke navigatiesysteem werkt niet optimaal. Ik weet altijd precies waar het noorden is, maar als je niet weet waar je zit heb je daar geen bal aan. Meestal kom ik er na een kilometer of vier rijden achter dat ik verkeerd zit, en moet ik eerst nog drie kilometer achter een opa aan rijden die met zestig kilometer per uur voortsukkelt voordat er een mogelijkheid is om te keren. Na die drie kilometer ben ik meestal oververhit. Ik heb dan een stuk stuur in mijn mond, een losgetrokken handrem in mijn hand, en ik stuif met 180 kilometer per uur dezelfde weg terug.

Dat is allemaal niet zo goed voor je bloeddruk, maar een navigatiesysteem wel. Op de terugweg liet ik het uit omdat ik het navigeren niet wil verleren. En ook dat ging beter. Ik dacht rustiger na waardoor ik nu eens een keer instinctief de juiste file pakte. Tenminste, dat gevoel had ik. Ik had zelfs nog tijd om een twee opdringerige  BMW’s te zieken. Relax man!

Het liefst zou ik niet aan mode meedoen. Nee, liever nog had ik dat mode niet bestond. Althans voor mannen niet. Vandaag komt er op mijn werk een collega (met piemel, denk ik nog steeds) binnen met bloemetjesschoenen. Ja, ik weet het, ze zijn totaal belachelijk maar zometeen in de reacties, let maar op, zijn er vrouwen die ze geweldig vinden en die zouden willen dat hun man ze ook droeg.

Maar aan sommige dingen ontkom je niet. Behalve aan een normale spijkerbroek. Een klein jaartje geleden heb ik twee spijkerbroeken gekocht, zo standaard als maar mogelijk was, maar die rechte jaren-zeventigmodellen zijn er niet meer. Dus ik kwam er af met een verstelbare achterkant en achterzakken die ergens op mijn knieholten hangen. En op de andere staat tekst geschreven, al heb ik geen idee wat. Maar geen af-fabriek doorslijtplekken, dat vond ik al heel wat. Maar ik erger me aan mijn broeken, want ze zakken constant van m'n hol. Steeds loop ik die dingen op te hijsen en de riem weer strakker te stellen, maar het is gewoon niet fijn. Vroeger had ik broeken die gewoon bleven zitten. Die tijd is definitief voorbij. Wist u dat de Nazi's aan hun krijgsgevangenen ook altijd te grote broeken uitdeelden, zonder riem, opdat ze ook de hele dag hun broek moesten ophouden? Een sadistisch uitgedachte vernedering was dat.

Maar, volgens mij ben ik erachter. De laatste tijd laat ik die broeken gewoon aan de zwaartekracht onderhevig. Verder dan een bepaald punt zakt hij toch niet. En dan is dat hoge water ook gelijk weg. Ik moest er gewoon even doorheen! Nu loop ik erbij als een echte nigga. Maar zodra ik iets heb, is het weer achterhaald. Dus nu zal hoog water wel weer in de mode komen.