Categorie: Mack komt overal te laat achter

U kent allemaal de waddeneilanden. Waarschijnlijk kent u het eiland Pampus ook nog wel. Misschien zelfs dat u van Noorderhaaks heeft gehoord. Maar kent u Steenvliet, Hompelvoet, Dwars in den Weg, Ossehoek, Tiengemeten, De Schelp, De dode Hond, De Zwaan, Vogeleiland of Zuiderstrand? Dat zijn gewoon tien bestaande eilanden in Nederland waar ik nooit van gehoord heb, en het lijkt me sterk dat u er vijf weet te liggen. In Zweden is het heel normaal om een eiland in je bezit te hebben, maar in Nederland zijn ze wat schaarser. Er zijn kennelijk nog onbewoonde eilanden genoeg in Nederland. Sommigen net groot genoeg om en huis op te plaatsen, maar op anderen kun je een kleine stad vestigen. En denk niet dat we er zijn met deze tien eilanden. Er zijn er nog veel meer met of zonder naam. Het barst van de onbewoonde eilanden in Nederland. Misschien een tip om je eens terug te trekken in deze roerige tijden.

Het was het gevecht van de eeuw gisteren tussen de Amerikaan Mayweather en de Philipijn Pacquiao. Ik had nog nooit van beide heren gehoord. Nu kan dat gewoon aan mij liggen, want ik ken wel meer beroemdheden niet. Ed Sheeran bijvoorbeeld, nooit van gehoord. Mayweather noemt zichzelf de grootse bokser die er geweest is, en wat dat betreft doet hij niet onder voor de grootste bokser die er ooit is geweest. Het irriteert mij dat de bokssport kennelijk al jaren grootheden huisvest waar ik nooit van heb gehoord. Ineens waren daar twee Russische vechtmachines, de gebroeders Klitschko. Wereldkampioenen uit het niets.

En niet dat ik de edele bokssport zo goed volg hoor, helemaal niet, maar ik kende Tyson toch ook? Er waren toch mensen die mij en de wereld op de hoogte hielden van Tyson? Trouwens, Tyson was de beste bokser ooit, dat weet ik zeker. Tyson gaf je eerst zijn allerhardste dreun op je lichaam zodat je dacht: wat in godsnaam was dat? En vervolgens kreeg je er nog een en kon je alleen nog maar in de touwen hangen en dan nog een tikje op je kin en daar lag je knock-out. Voor de wedstrijd goed en wel begonnen was. Na de eerste klap had de opponent al door dat hier niks te halen viel en moest hij in de verdediging.

Die Mayweather stopt er nu ook ineens mee. Hij mocht 180 miljoen laten bijschrijven op zijn rekening voor deze overwinning. Dus ik ken hem net en hij stopt al. Zodat er straks een nieuwe onbekende ster aan het firmament rijst, die ik ook weer niet ken. De wereld gaat gewoon te snel voor mij. De sterren vliegen mij om de oren. Maar wat wil je ook met 625 tv-zenders. Ik kan niet meer bijhouden op welke zender je moet zijn om te weten waar het over gaat. Ik zap weleens in het oneindige, en vanaf zender 23 wordt het steeds onzekerder of je ooit nog op aarde terugkeert. Je weet in elk geval zeker dat er na 23 niks meer is, alleen nog geregisseerde ruis.

In het kader van “ik heb wel genoeg aan zelfkastijding gedaan in mijn leven” werd er vandaag en Foxsport abonnement aangeschaft. Heel makkelijk, je klikt het aan op je tv en je kunt kijken. Kost geloof ik wel 17,50 per maand maar ik denk dat ik die ga compenseren door de krant eruit te doen. Van de krant lees ik al jaren niet meer dan 5%. Ik ben nog opgevoed (door mijn leraren) met het idee dat je een krant moest hebben. Toen ik door kreeg dat ik mijn informatie ook wel van de radio en tv kreeg, wilde ik de krant gaan opzeggen, alleen heeft Alexander Klöpping mij hier nog jaren van weten te weerhouden. Deze jongeman, destijds nog een melkmuil, beweerde namelijk dat kranten ‘niet meer van deze tijd’ zouden zijn. Een jeukopmerking natuurlijk, maar hij voegde er aan toe dat de huidige pretgeneratie het nieuws altijd gelijk wil weten en niet alleen ’s ochtends nieuws wil lezen wat al een dag oud is. Dus als Klöpping wat vindt, doe ik automatisch het tegenovergestelde.

Maar het is echt zonde, zo’n krant is duur en als hij dan toch nauwelijks gelezen wordt, op de voorpagina en de sport van maandagochtend na, dan kun je hem net zo goed wegdoen. Want waarom zou ik de enige moeten zijn die niet de makkelijkste weg kiest? Donder op, ik heb ook het recht op een makkelijker leven! Lekker op de bank hangend voetbal kijken met een krat bier erbij, dat wilde ik altijd al! Trouwens, wat heb je aan al die verdieping uit de krant? Je komt toch nooit iemand tegen met wie je het daar over kunt hebben. Voetbal wel, dat verbroedert. Alleen even een oplossing zoeken voor wat ik nu onderin de kattenbak moet leggen.

Die voeren wij hier niet. Wij van de redactie vinden het gênant en kunnen misschien beter wat vertellen over het verblijf vorige week in Toscane. Toscane is mooi, Toscane is prachtig. Toscane biedt waarschijnlijk uitzicht op één der top 5 landschappen ter wereld. Combineer dit met een creditcard van de zaak en waan je in het paradijs. Wij zaten in San Gimignano, een typisch voorbeeld van een stadje waarvan het enthousiasme je tot aan onder je oksels stijgt. Ik heb wijn gedronken, dingen gegeten die ik niet heb onthouden en ik heb geslapen in de kamer met het mooiste uitzicht van heel Toscane. Per ongeluk had men mij daar geplaatst omdat men niet in de gaten had dat de betreffende kamer ook over een eigen badkamer beschikte. Men dacht waarschijnlijk dat het met een middelbare prostaat wel een end lopen zou zijn naar de wc’s beneden. Ik heb gemountainbiket, op de afdaling behoorde ik tot de besten, maar de klim gaf een heel ander beeld. Ik was even vergeten hoe steil heuvels kunnen zijn als je met de fiets bent.

Het zelf verzorgde ontbijt behoorde tot de betere die ik ooit gehad heb. Maar goed, als geld geen rol speelt en je in de supermarktkar kunt gooien wat je wilt, dan mag je ook iets verwachten. Tijdens het diner, vooral dat van donderdag heb ik tranen gelachen. Ik stikte zowat. De grap was geen grap, maar gewoon het stug doorgaan met en het steeds verder gaan in smeerlapperij. Ik heb Florence gezien, ik heb de toren van Pisa gezien en ik vond het allemaal even mooi. De bevolking was vriendelijk en het enige drie woorden die wij zeiden waren: Bonjorno, Correcto en Arrivederci. Het is vast niet voor niks dat ik gek ben op Italiaanse auto’s. Dit allemaal afgezet tegen mijn vorige logje kan ik niet anders dan concluderen dat Toscane meer goed maakt dan je van te voren kapot kunt praten.

Al wandelend met de hond door de weilanden zong ik een liedje, ondertussen in de gaten houdend of geen fietser mij onverwachts naderde want dat staat een beetje raar, een zingende volwassene buiten de bebouwde kom. Er binnen is ook vreemd, maar minder. Je zou namelijk de dorpsgek kunnen zijn, of de bard, tegenwoordig ook wel singer-songwriter genoemd. En als je dat niet bent, dan zul je toch zelf ook wel in de gaten hebben dat je je binnen de bebouwde kom bevindt en de kans groot is dat iemand je hoort. Dat zal de bedoeling dan wel zijn. Maar een zingende man buiten de bebouwde kom wil zeker niet gehoord worden dus als die betrapt wordt is dat verdacht. De politie wordt er nog net niet bijgehaald.

Ik zong over het tuinpad van mijn vader, waarschijnlijk omdat ik over een zandweg tussen koren door liep. Alleen was het geen koren, het was mais. En dat bleef me een tijd bezighouden. Want waarom zie je overal mais en geen koren, vroeg ik mij af. Ik weet helemaal geen koren te staan! Ja, in Frankrijk, daar staat koren, maar hier zie ik het eigenlijk nooit. En waarom al dat mais? Ik eet nooit mais! Een blikje in de drie jaar misschien, wie eet er in godsnaam zoveel mais? Tot ik vanavond een ander weggetje nam en tot mijn grote vreugde langs een korenveld kwam. Nog geen klein veldje ook hoor, ik schat zeker 10 bunder.

Daarnet sloeg ik aan het googelen/rekenen. Ik wilde weten hoeveel brood we gemiddeld eten en of we in Nederland genoeg tarwe hebben. Na een poosje had ik de uitkomst, van de tarweproductie in Nederland eet elke Nederlander gemiddeld 152,9 broden per jaar. Leek me een prima uitkomst. Totdat ik las dat Nederlands tarwe ongeschikt is voor brood en het veelal als veevoer wordt gebruikt. Of er wordt een jaartje tarwe verbouwd om de grond niet uit te putten na suikerbieten (alweer veevoer) of aardappels. Alles wat hier verbouwd wordt, wordt gevoerd aan koeien! Terwijl ik dacht dat die gras aten, maar nee, gras wordt voornamelijk gebruikt om adders onder te verschuilen. Ons tarwe komt uit Frankrijk, we zouden er net zo goed stokbrood van kunnen bakken.

Evenwel kende ik de hele tekst. Een zandweg tussen koren door, met vele boerderijen, zo zong ik. Ondanks de articulatie van Wim Sonneveld blijkt nu dat ik dat altijd verkeerd heb verstaan.

Ik was een paar dagen in Parijs voor mijn werk. Geweldig mooie stad. Ik krijg soms de indruk van jongeren dat Parijs een beetje uit is en Barcelona en Milaan zijn in, maar Barcelona valt in het niet vergeleken bij Parijs als je het mij vraagt. Alleen al in de taxi zitten is een ervaring. De taxichauffeurs keken live voetbal in de auto, hetzij op hun mobiel hetzij op het schermpje van de navigatie. Op de rotonde bij de Arc weet je niet wat je ziet. Er rijden 8 rijen auto’s naast elkaar, er zijn alleen geen banen. Iedereen krioelt door elkaar en meestal gaat het goed. De taxi waarin ik zat werd nog aangereden wat uiteraard in een verontwaardigd “merde” eindigde. De Française die ons aanreed bezat een bijzondere gave. Zij wist dat de deuk in de taxi er al zat en dat die niet door haar kwam.

Toen ik weer naar huis ging bracht ik een collega naar CDG vliegveld en reed Parijs uit via een buitenwijk en een bos. Mijn collega wees mij op de plastic zakken die her en der aan de bomen hingen en hij vroeg of ik wist wat dat betekende. Ik wist het niet. “It means that if you go in the forest there, there is a prostitute waiting for you.” Ik keek hem ongelovig aan maar hij zei dat het serieus was. Ik keek bij de volgende zak wat beter en inderdaad, iets dieper het bos in zat ze op een klapstoel te wachten. They are even here in the winter. Ik was echt verbaasd en vroeg hem hoe hij dit wist. Ik kom tenslotte al mijn hele leven in Frankrijk en wist nergens van. Zijn antwoord beantwoordde mijn vraag niet. Deze wetenschap had iets spannends en iets troostends. Een plastic zak aan een boom in het bos, it means that a prostitute is waiting for you there.

Heeft u ooit gehoord van Andries Pieters, de laatste in Nederland ter dood veroordeelde? Ik niet. 1952 was het dat Pieters door een vuurpeloton aan zijn eind geholpen werd. Ik lees dat zelfs de nazi’s, op het moment dat hen de grond te heet onder de voeten werd, vonden dat hij over de schreef zou zijn gegaan met zijn martelingen en executies. Willy Lages, Een van de latere vier van Breda heeft hem zelfs laten arresteren voor zijn gruweldaden. Niet dat het Lages geholpen heeft, want ook die werd later ter dood veroordeeld, alleen door een barmhartige koningin Juliana ontliep hij dat lot.

Het is natuurlijk te prijzen als een land geen doodstraf oplegt. Het zegt iets over de beschaving van een land. Maar in het geval van oorlogsdaden heb ik er zelf stukken minder moeite mee. Als je dan zo flink was om in een militair tenue en in een overmachtssituatie misdaden te plegen, moet je ook dapper genoeg zijn om het vuurpeloton of de strop onder ogen te zien. Maar 1952, da’s nog helemaal niet lang geleden. Ik ken mensen zat die toen al geboren waren. Op de Waalsdorpervlakte werd het vonnis voltrokken. Bam, in een keer een einde gemaakt aan het kwaadaardige leven van Pieters. Het heeft nog lang geduurd als je het mij vraagt.

Nou ja, ik vond het even iets om bij stil te staan. De twijfelachtige eer om de laatste ter dood veroordeelde te zijn, en dat in dezelfde eeuw als waarin u en ik geboren zijn. Het gratieverzoek werd door de koningin afgewezen, maar dat was in ruil voor het sparen van het leven van zes andere oorlogsmisdadigers. Als ik de verhalen moet geloven zal het toch wel eens geknald hebben tussen oorlogszuchtige Bernhard en vredelievende Juliana.

Nee, het was hem niet. Onlangs liet ik aan mijn moeder de foto zien van professor van der Meer, internist aan de VU maar ze herkende hem niet. Ik weet dat aan het feit dat het 30 jaar geleden was en dat ze hem maar een paar keer had gezien, want hij moest het zijn. Zijn naam klopte, zijn beroep, en de tijd dat hij aan de VU werkte. Maar wat wil nu het toeval? Er waren twee professors van der Meer aan de VU in die tijd. En ik had J. gevonden maar ik moest C. hebben. Cees. Foto’s zijn er bijna niet te vinden, maar misschien vond ik nog wel iets beters, en dat was een film gemaakt ter gelegenheid van zijn afscheid op 65 jarige leeftijd in 1987, ruim twee jaar na het overlijden van mijn vader. De professor die ik eerst gevonden had, J, komt ook nog aan het woord. Het is een filmpje van een half uur, maar in de eerste minuut komt hij al in beeld. Ik kan me voorstellen dat u geen filmpje van een half uur gaat zitten bekijken, ik raad dat ook niet aan, maar ik moest het wel even rectificeren voor een juiste weergave van de geschiedenis. In 2011 is de professor overleden, hij heeft de hoge leeftijd van 89 jaar bereikt.

Voor het eerst zat ik bij het raam in een vliegtuig. Achterin, dus mooi uitzicht op de vleugel. Maar vooral op waterig Zweden en later op Nederland. Vanuit de lucht probeerde ik me te oriënteren, maar hier bleek mijn schandelijk gebrek aan topografische kennis. Want ik zag ergens een voetbalstadion waarvan ik even dacht “Arena” maar dat kon helemaal niet want dat heeft een dak. Ik weet het nu nog niet. Misschien dat van Heerenveen, maar ik twijfel. Toen zag ik de Noordzee, maar dat bleek later het IJsselmeer te zijn. Want anders zou Engeland ineens dichterbij gekomen zijn. Er zat ook een rare hoek in de kustlijn die ik helemaal niet thuis kon brengen, maar dat was achteraf logisch omdat het de kust niet was. Ik kwam over prachtige wateren waarvan ik geen idee had welke het waren. Nu ik het nazoek weet ik met zekerheid dat het het Ketelmeer geweest is, want er lag een klein rond eiland in en een eiland in de vorm van Nederland, en dat klopt op de kaart. Ketelmeer, als je met het een uur geleden had gevraagd had ik niet geweten waar het lag. Het enige wat ik op dat moment met zekerheid herkende was de dijk Lelystad Enkhuizen. Toen dacht ik me te kunnen oriënteren. Maar nee hoor, want ik dacht dat ik de A28 zag want die loopt vlak langs het water. Maar achteraf is dat een water verder en heb ik naar de A6 zitten kijken. Hoe lager je komt hoe moeilijker het wordt. En als je boven land komt snap je al helemaal niks meer van die lappendeken onder je. Uiteindelijk landden we op Schiphol, dat staat vast. Gate D10.

Er zijn twee essentiële zaken in dit leven die iedereen leert, behalve ik. Het eerste is seksuele voorlichting en het ander is schoenstrikken. Nooit heb ik seksuele voorlichting gehad. Niet op school, niet van mijn ouders, nooit. Alles wat ik weet heb ik door zelfstudie en door het luisteren naar vriendjes geleerd. Toen het eenmaal zover was stond ik dan ook zonder deugdelijk diploma voor de zware taak. Ik was onwennig, maar ik sloeg mij er dapper doorheen. De volgende dag kende ik het geheim dat al die jaren een geheim gebleven was.

Toen ik op mijn werk vertelde dat ik voor het eerst vader werd zei de grote baas: “Gefeliciteerd en goed gedaan! Ik wist niet dat je dat kon. Nou ja, elke boerenlul kan het, maar evengoed gefeliciteerd.” En zo is het natuurlijk ook, iedere boerenlul kan het. Je hebt er geen les voor nodig, daar ben ik het levende bewijs van.

Hoe anders vergaat het met schoenstrikken. Vlak na mijn generatie werd het schoenstrikdiploma landelijk ingevoerd. Ik heb het van mijn vader geleerd. Ook de dubbele knoop. Toch heb ik bovengemiddeld vaak last van losse veters. Zo ook laatst op mijn werk. Ik deed mijn veters vast en een collega zag dat de lussen van mijn veters niet naar links en rechts wezen, maar naar boven en onder. “Dat komt” zei hij, “omdat je links over rechts knoopt en niet rechts over links.” Ik keek hem wat glazig aan en hij strikte mijn veters. “Hier, rechts over links en dan strikken.” Mijn veters zaten ineens horizontaal en gingen niet meer los. Het is heel onwennig, rechts over links, want links over rechts kan ik met mijn ogen dicht, maar rechts over links is beter. Nu ben ik 43 en heb eindelijk geleerd hoe je veters strikt. Ik draag met trots te titel: Mack, die overal te laat achter komt.