Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

De verkeersboetes gaan met 20% omhoog omdat de schoolboeken gratis worden. Zo heb ik het begrepen van Ernst Hirsch Ballin. Haha, domme Ernst met z'n spjaakgebjek. Als de schoolboeken gratis worden kunnen de boetes juist omlaag sufferd. Tijd dat we de Dom van Utrecht naar Den Haag verslepen.

Ik heb het even nagerekend en ik weet dus nu al dat u volgend jaar allemaal een boete krijgt van ongeveer 55 euro. En in 2009 van 70 euro. En denk niet dat u eronder uitkomt als u geen auto heeft, want dan kan het niet uit met die gratis schoolboeken. Waarschijnlijk wordt u dan in de trein geflitst en wordt de boete verdeeld onder de passagiers. Eerlijk is eerlijk.

En zo'n plan hoeft niet te rekenen op ook maar de minste weerstand, de kamerleden houden de boetes toch in op het salaris van hun chauffeurs, dus die worden er niet slechter van. Maar ik blijf het elk jaar weer knap vinden dat ze van te voren weten dat u een overtreding zal begaan. Het is dat de regering zo bezorgd is over onze veiligheid maar anders zou je toch bijna denken dat ze helemaal niet willen dat u geen verkeersovertredingen meer begaat.
Nah, zo mag je niet denken Mack.

Twee ministers wonnen een klein beetje van mijn verloren vertrouwen in de politiek terug.

De eerste was mevrouw Vogelaar die nu eindelijk de definitieve genadeslag toediende aan de bron aller allergische reacties: Hedy d' Ancona. "Dat móet ook, en dat kán ook en dat zál ook…"
Hedy beweerde altijd dat de multi-culturele samenleving er nu eenmaal was en dat we dus maar moesten wennen aan die gezellige mix van tientallen culturen door elkaar.
Járen na haar verdwijning uit de Haagse politiek voel ik me nog onrustig worden als ik met Hedy geconfronteerd wordt. In elk geval, mevrouw Vogelaar (haha, partijgenoot ook nog) zei nu letterlijk: De tijd van het gezellige multi-culti is nu definitief voorbij. En het kan me niet schelen wat die zin betekent, het rekent in elk geval definitief af met Hedy. (brrrr)

Over multi-culti gesproken, de tweede minister was Ronald Plasterk. Die verblijdde mij vanochtend in de krant met een berichtje waarin hij zei dat er voor elk Engels woord een Nederlands woord moet blijven bestaan. Ik erger mij al jaren aan het te pas en te onpas gebruiken van Engelse woorden als je #%$%#$ gewoon een boerenlul of -trien uit Nederland bent en je tegen een andere uit de klei getrokken kaaskop met remsporen in z'n onderbroek je onzin staat uit te braken! En steeds meer mensen doen het.
Het bedrijfsleven is ermee begonnen, "Break Even Point zeg maar BEP", "We hebben een go", toen volgde Arnie Alberts met: "We gaan even naar de commercial break, we zijn terug na de break" en nu haalt heel Nederland zijn "kids" van school op, en als we afscheid nemen zeggen we "all the best!"
En gevorderden zeggen: "Get a life" en "I don't give a fuck!"
Bloody Hell! Dat zeg ik!

Braak braak driewerf braak! Leve minister Plasterk!

Oh ja, nog even dit. Waar ik Engels schreef moet u eigenlijk Amerikaans lezen, en mocht u zich aangesproken voelen maar dat kan ik me niet voorstellen want mijn lezers doen natuurlijk niet mee aan dit soort hoogverraad, voelt u zich vrij om dreig e-mails te sturen. Wel graag in Hare Majesteit's Nederlands.

De Deltawerken zijn prachtig maar het nadeel ervan is wel dat we nu dus nooit zullen weten of het echt nodig was ze te bouwen. Dat de sluizen regelmatig sluiten heeft drie functies. Eén: het water tegenhouden. Twee: de sluiswachters verleren het niet en drie: als ze nooit dichtgaan en er overstroomt niks krijg je lastige kamervragen. Sluiten dus die hap en de schijn wekken dat Nederland aan een ramp ontsnapt is.

Het doet me een beetje denken aan het arresteren van een massamoordenaar na zijn eerste moord. Of aan Dick Advocaat, die tegenwoordig expres met een foute opstelling begint om nu wel goed te kunnen wisselen.

Ondanks dat ik een gewone jongen ben geworden ben ik altijd een opschepper gebleven. Ik mag graag opscheppen. Weinigen geloven mij echter, maar als er dan eens eentje is die mijn ingehouden lach niet herkent doe ik er nog een schepje bovenop. Dan volgt meestal de twijfel en als ik dan een ongelofelijke leugen vertel val ik uiteindelijk door de mand. Ziekelijk!

Het voordeel van deze levenswijze is dat ik andere opscheppers gelijk doorheb. Zo is een van mijn collega's een rasechte. Hij heeft het altijd over 'mijn vakgebied', ik weet serieus niet wat hij bedoelt, iets met de hele dag naar een beeldscherm staren is volgens hem de reclamebusiness, de taak van een marketing-manager en ook van een grafisch vormgever. En vorm dan uitgesproken als "voim".
Hij heeft een HBO opleiding, weliswaar één jaar, vroegtijdig gestopt en de overheid erkende de opleiding niet als HBO, maar dat was uiteraard een fout van de overheid. Deze beste man is niet meer te redden en ik durf zijn stoelpoot dan ook niet door te zagen. Bang als ik ben om imagoschade aan te richten.

Je hebt ze ook waarbij je de stoelpoot nog wel durft door te zagen en dat is wel zo plezierig. Eentje tref ik steevast één keer per jaar op een verjaardag en dan hoor ik naast me ineens: "Zo, maandag moet ik mijn cijfers even verdedigen." Planner manager accounting consulent denk ik dat hij is.
Uiteraard reageer ik niet en hoor ik even later op uiterst verveelde toon: "Ja, moet ik volgende maand weer een auto van de zaak uitzoeken."
"Zo? Toch wel een Alfa hè?" reageer ik zogenaamd geïnteresseerd. Nou en dan komt er een verhaal over dat zijn auto laatst kapot was en dat de garagehouder hem -in zijn positie- ook nog een rekening durfde te presenteren van 1.100 euro maar dat hij daar snel klaar mee was en de garagehouder met de staart tussen zijn benen afdroop. Natuurlijk.
Gelukkig kwam de redding van zijn vrouw die alleen opving dat hij vertelde dat de auto kapot was. "Ja, dat heeft ons 1100 euro gekost." zei ze verontwaardigd.

En dan komt mijn zaag. Oh? Ik hoor net dat het gratis was?
Ja, en dat plak je natuurlijk niet zomaar even met wat houtlijm.

Noortje van Oostveen. Die associeer ik altijd met De Bende Van Nijvel. In mijn herinnering was zij het die altijd het schokkende nieuws bracht als de bende weer had toegeslagen.
De bende zaaide begin jaren tachtig dood, verderf angst en terreur. De bende heeft bij diverse overvallen op meestal warenhuizen tenminste 28 moorden gepleegd en er zijn tientallen gewonden bij gevallen.
De bende schrok er niet voor terug om politiemensen op te wachten en in de val te laten lopen en hen uiterst koelbloedig dood te schieten. Als Noortje het nieuws voorlas werd je in je eigen huiskamer nog bang.

De daders zijn nooit gepakt. Al met al hebben ze een schamele vijf miljoen Belgische Francs buitgemaakt bij de roofovervallen, omgerekend in euro's zijn dat er ruim 100.000. Je hoeft dus geen Horst Tappert te heten om te begrijpen dat er een ander motief achter zat dan geld.
De complottheorieën zijn dan ook talrijk en variëren van gefrustreerde rijkswachters die achter de bende zouden zitten, tot de CIA die wat onrust in Europa kon gebruiken en de Mossad die de aandacht af wilde leiden van bepaalde onfrisse handel van Israël.

Onlangs werd bekendgemaakt dat het onderzoek naar de bende heropend gaat worden. Een expert-burger gaat nieuwe daderprofielen opstellen om zo toch weer op het spoor te komen.
Het laatste wapenfeit van de bende dateert van 9 november 1985 en verjaart op 9 november 2015. Nog acht jaar te gaan.

Een brandweerwagen met sirene leek vlak bij ons huis te stoppen. Hans attendeerde mij door "tatoe" te zeggen maar verder besteedden wij er geen aandacht aan. Toen ik hem even later naar bed wilde brengen zagen wij vanuit zijn slaapkamer de brandweerwagen ook inderdaad op een afstandje staan. Even flitste door mijn hoofd of ik er met hem naar toe zou lopen want dat vindt-ie zo leuk. Niet voor mezelf hoor, neuh neuh.
Maar op dat moment maakt mijn lichaam gelijk correctievloeistof aan en vertelt mij dat je niet naar andermans ellende gaat staan kijken, tenzij je de helpende hand kunt bieden.

Mijn buurman stond al op de oprit te aarzelen of hij de helpende hand kon bieden. Nog geen halve minuut later rende een andere buurvrouw (haar duster nog dichtknopend) naar de plek des onheils om de helpende hand te bieden. De buurman lachte wat schaapachtig en rende onopvallend de buurvrouw achterna, om haar heel nobel niet alleen de helpende hand te laten bieden. En ik zag buren die ik nog nooit gezien had de helpende hand bieden. Wat woon ik toch in een behulpzame buurt en wat ben ik toch een egoïst eigenlijk.

Ooit, toen jullie nog klein waren en ik net twintig geweest stortte er een vliegtuig neer in de Amsterdamse Bijlmer. Er werd bij ons aangebeld. Een kennis vroeg of ik meeging om te kijken. (80 km rijden)
Ja leuk joh. Wacht ff…pak ik even de koelbox.

Ik ga mij op glad ijs begeven. Zonder schaatsen. En ik doe dat liever niet. Ik ga net als mijn naamgenoot Mack de Hond een oordeel vellen over een zaak waar ik niet alle feiten in ken. Maar het voelt als mijn plicht.

Een boekhouder (dat maakt het dubbel zo erg) is veroordeeld tot 12 jaar (dus eigenlijk 24) gevangenisstraf vanwege de moord op een rijke weduwe. Ik hoef het verder niet uit te leggen want iedereen weet wel over wie het gaat en wat er aan de hand is.
Eerst dacht ik dat hij onschuldig was. Maar toen zijn DNA werd gevonden op de blouse van het slachtoffer vond ik hem een ongelofelijk goede leugenaar en raakte ik overtuigd van zijn schuld.

En nu, na een anderhalf uur durend programma over deze zaak ben ik weer overtuigd van zijn onschuld.
Met het gebruikte bewijs werd de vloer aangeveegd door een DNA-deskundige en een hoogleraar strafrecht. De man zit al vier jaar onschuldig vast.
Totdat er een deskundige van de tegenpartij komt, want dan verander ik weer van mening. En zo wordt de achteloze burger heen en weer gejojood tussen schuldig en onschuldig. Het is nu zelfs zo ver dat ik door dat programma denk dat ik nu ook een deskundige ben in het vellen van een oordeel.

Het meest overtuigende ontlastende bewijs was voor mij zijn vrouw. Een gewone vrouw (dus niet eentje waarbij een kring van vooroordelen als een aureool boven haar mijn hoofd hangt) die zegt: Ik weet toch zeker zelf wel of mijn man een kille moordenaar is of niet?

Mij zouden ze in Amerika graag als jurylid hebben. Uitermate beïnvloedbaar door een geslepen advocaat. En als iemand hoogleraar is heeft-ie wat mij betreft altijd gelijk, want wat die zeggen is waar.
Totdat een andere hoogleraar hem tegenspreekt natuurlijk, maar dat bevatten mijn hersenen niet.

Het Nederlands kende vroeger naamvallen net als het Duits en het Russisch. Waarschijnlijk begrepen we het zelf niet meer en hebben we de naamvallen afgeschaft, dat schreef wel zo makkelijk. Lezen maakt niet uit natuurlijk, dat blijft even makkelijk. Er zijn natuurlijk nog veel meer vereenvoudigingsmogelijkheden voor onze taal, maar dan neigt het wellicht naar het Zuid-Afrikaans.
Zuid-Afrikaans is trouwens om te lachen, tenminste voor mij wel. Want een vliegdekschip noemen ze daar een niksniebangboot. Nou ja, ik kan er wel om lachen maar in feite lopen ze daar gewoon decennia voor op Nederland. Driehonderd jaar geleden zeiden ze daar ook gewoon vliegdekschip en straaljager. Maar door al die versjeijene cultuur in de war heb ze van het Nederlands een potje maak en ze vreemp zijn gaan praat.
Maar geen zorgen, dat gebeurt hier ook nog wel. Ik schat nog een jaartje of dertig en uw kleinkinderen hebben geen idee meer waar u het over heeft. Ik hoor tenminste regelmatig autochtonen van de 54e generatie een accent bezigen dat weer sprekend lijkt op de goed bedoelde pogingen van een derde generatie allochtoon om zich hier onverstaanbaar te maken, weet je.

Door de film 'A few good men' weet ik dat Gitmo een plek is waar de mariniers zelf niet mogen denken, dat wordt voor hen gedaan. Ik kan me niet voorstellen dat genoemde film de favoriete van G.W. Bush is. Of juist wel en denkt hij dat de mariniers er op een uiterst positieve wijze afgeschilderd worden.
Om te laten zien dat het geschetste beeld in de film niet op waarheid berust mocht een aantal Nederlandse politici een kijkje nemen op Gitmo. Want wij (de lage landen) weten dat op die plek- zonder vorm van proces- allemaal onschuldige hardwerkende Afghaanse vaders van kleine kindertjes gevangen zitten, maar die gemene Amerikanen zeggen dat ze terroristen zijn. Taliban!
Belachelijk. In elk geval, ik schoot weer hardop in de lach toen ik vanochtend de krant las en één voor één de reacties van onze politici peilde. Iedereen vond de toestand zorgwekkend en vroegen zich af of de Amerikanen niet bewust een positief vertekend beeld naar buiten brachten, om te laten zien dat Guantanamo Bay en Genève nog steeds de beste maatjes zijn. Behalve eentje. Onze beste cabaretier van dit moment. Geert Wilders. 'Ik ben enorm trots op de Amerikanen dat zij de strijd met terroristen op die manier aangaan. Ik sluit niet uit dat er in Nederland ook een G.B. moet komen.'
Geert maakt de politiek weer om te lachen.

Het in bezit hebben van kinderporno was al langer strafbaar, het bekijken ervan nog niet. Maar ook daar gaat gelukkig wat aan gebeuren. De overheid weet haar prioriteiten goed te stellen want aan kijkers naar files op de andere rijbaan heeft de politie al jaren een hekel, nu wordt het dan ook wel eens tijd dat we ons over kinderporno druk gaan maken.

En ik ben principieel tegen de doodstraf maar voor die ene groep maak ik een uitzondering. Spammers. Degene die mij elke dag 80 mailtjes stuurt met Viagra aanbiedingen, nota bene met mijn eigen e-mail adres zodat als ik hem wil blokkeren er in beeld verschijnt: "mackje-at-hetnet is met succes geblokkeerd", diegene moeten ze vastbinden op een karrenwiel en met een grote hamer al z'n botten aan gruzelementen slaan. Want dat maakt me pas witheet!