Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Ik loop er vrijwel dagelijks tegenaan; mensen die het niet te nauw nemen met wetten en regels. Ik irriteer. Me eraan. (omdat je irriteren niet wederkerend kunt gebruiken) Onder ondernemers ben je sowieso zo goed als kansloos om er eentje aan te treffen die goudeerlijk is. Vrijwel iedereen probeert de belasting af en toe op te lichten, en dat is tot daaraan toe, maar het is moeilijk iemand te vinden die zich er ook voor schaamt. Het lijkt juist iets om trots op te zijn. Ik persoonlijk zie het anders, en ik denk dat het is zoals ik het zie. Er is een grote berg geld, daar heeft iedereen een aandeel in, en ieder die er van steelt zorgt dat een ander meer moet betalen om die berg op peil te houden. Dat besef, dat zou er toch eens wat harder in geramd moeten worden.

Is het in deze tijd nog goed om goudeerlijk te zijn, of is het een beetje dom? Is deze visie nog wel juist of moet je het oogluikend allemaal toestaan omdat het onderliggende belang groter is? Economie schijnt namelijk voor een aanzienlijk deel op zwart geld te draaien. Of is het geoorloofd om te zeggen: als ik het niet doe, dan doet een ander het wel? Of: zolang de overheid van ons steelt mag je terug stelen? Vroeger waren de meeste mensen nog bang van God, maar daar hebben er niet zo heel veel meer last van. Waar is het tegenwoordig eigenlijk nog goed voor, dat eerlijk zijn?

Vorige week liet ik mij even verleiden tot het invullen van een iq-quizje op internet. Even snel, dacht ik. Maar natuurlijk moest je aan het eind weer sms-en om je iq op je mobiel te kunnen aflezen, maar ja, ik wilde het weten dus ik heb het gedaan. Met als gevolg dat ik nu dagelijks een zogenaamd dienstbericht gesmst krijg waarvan ik vermoed dat het mij geld kost, en degene die ze verstuurt, oplevert. Misschien begrijpt u nu mijn hekel aan commerciëlen. Ik vind het terroristen, niets minder. Op het binnenvliegen van de Twin Towers en op het ongevraagd versturen van sms-jes die geld kosten, zou dezelfde straf moeten staan. Hoe schakel ik deze terreur uit? Aan degene die het weet maak ik mijn iq bekend. Nou ja, niet mijn iq, maar het aantal punten dat dit testje aangaf.

In een ver verleden, toen dit befaamde web-log nog niet het niveau van nu had, was een van mijn bemoeials Polderzilver. Polderzilver is een van oorsprong Argentijnse vrouw en met haar had ik het wel eens over haar jeugd in Argentinië. Dat vond ik interessant, hoe het leven was in die tijd in een land dat geen vrijheid kende. Over Argentinië hoorde je in die tijd natuurlijk wel het een en ander, zeker in 1978, onder andere over de misstanden en de mensen die opgepakt werden en verdwenen.

Ja, waar ze bleven, dat werd later duidelijk. Ze werden levend uit vliegtuigen in zee gegooid. Daar moet je toch niet te veel over nadenken. Van welke hoogte, en sloegen ze te pletter of verdronken ze? Junta, Nazi's, het is allemaal tuig dat uitgeroeid moet worden. En de hoogste leider uit die tijd, Videla, die bleek nog gewoon in Argentinië te zitten. Met huisarrest. Dus niet eens in een gevangenis. Polderzilver was daar nogal verbolgen over. Ik heb gemist dat het gebeurd is, maar inmiddels schijnt Videla dan toch naar een gevangenis overgebracht te zijn.

Uiteraard kom ik tot dit onderwerp door de arrestatie van een piloot van Transavia die ervan verdacht wordt dat hij piloot was tijdens die zogenaamde doodsvluchten. En ja, hij kreeg waarschijnlijk orders, en ja, als hij geweigerd had was de kans aanwezig dat hij zelf uit een vliegtuig werd gegooid (een ander vliegtuig, zo slim waren ze dan nog wel) dus in die zin zou hij vrijuit kunnen gaan. Maar áls je dan gedwongen werd, toon dan achteraf berouw door je aan te geven bij de politie, en laat justitie maar uitmaken of je vervolgd moet worden of niet. Of maak je verleden in elk geval bij je werkgever bekend.

Kijk, Videla, die heeft wat mij betreft geen recht van spreken. Die is zelfs nog in beroep gegaan tegen de overplaatsing van huis naar de gevangenis. Een dictator onwaardig. Die hoort gewoon te zwijgen en z'n nek in de strop te steken als hij ten val gebracht is. Want ja, dictator zijn dat moet je wel in het bloed zitten.

"De mensen kunnen geen stapje terug meer doen," zei mijn oma (92) vanavond tegen mij. Niet echt een quote waarmee je de nobelprijs voor de filosofie binnen roeit, maar toch zit er meer dan een kern van waarheid in die woorden. Of je daar nu eerst 92 voor moet worden is de vraag, maar het zou kunnen dat mijn oma een diepere betekenis in die woorden ziet dan ik. Mijn oma hoeft zich niet meer druk te maken over een economische crisis want haar AOW loopt vast nog wel even door. Ik probeer me er ook maar niet druk over te maken want er iets aan veranderen gaat toch niet lukken, tenzij ik mijn boekhoudcommandopak weer van zolder haal. Maar nog even niet.

Maar een stapje terug doen? Wie heeft er nog geleerd om de tering naar de nering te zetten? Ik niet in elk geval. Ja, mij is geleerd dat je moest sparen voordat je kon kopen en dat je nu eenmaal niet alles kon hebben, maar ik kan me geen stapjes terug herinneren. Ja, toen ik samen ging wonen met Linda, toen schoot ik in één klap van welgesteld tot onder de armoedegrens, maar dat heeft iedereen die samen gaat wonen met Linda, dus daar schrok ik niet zo van. Maar wat is een stapje? Ik vind je baan verliezen bijvoorbeeld geen stapje. Dat vind ik een stap. Een stapje terug is geen kunst, maar een stap, dat lijkt me een probleem. En dan nog uitsluitend als het een individuele stap is. Want zeg nu zelf, als iedereen morgen in de bijstand raakt, wat is daar dan erg aan?

Ik las nog niet zo lang geleden in de krant dat de politie een inbreker die op de vlucht sloeg in zijn been had geschoten. Vanavond las ik dat de politie gericht heeft geschoten op een automobilist die na een stopteken te hebben genegeerd, op de vlucht sloeg. Wat is er aan de hand met Nederland? Toen ik nog naar Blik op de Weg keek staakte de politie vaak de achtervolging als een vluchtende automobilist, brommer- of motorrijder het te bont maakte en gevaarlijke situaties veroorzaakte. Schieten gebeurde alleen als agenten zelf in bedreigende situaties verzeild raakten.

Vanwaar deze ommekeer? Is de politie het zat om steeds maar weer uitgemaakt te worden voor halfzachte eieren? Gelijk hebben ze. Schiet er maar op los. Een opgestoken middelvinger? Pang! Dat doet-ie hooguit nog één keer met zijn andere middelvinger. Ik draag voortaan een kogelvrij vest. Of zouden ze dat dan ook binnen de kortste keren verbieden net als radarverklikkers, speelgoedpistooltjes, blauw licht op je auto en allerlei andere politiewerkverstorende zaken waardoor ze niet konden winnen?

Een beetje bladerend door nu.nl kwam ik bij het volgende berichtje. Vrouwen hebben 200 redenen voor seks. Ik las het even door want zoiets kán belangrijke informatie bevatten maar ik schoot er niks mee op. Ik realiseerde me ineens wat een onoverbrugbare kloof er bestaat tussen mannen en vrouwen. Mannen hebben er maar één reden voor. Twee hooguit, maar dan houdt het op. Wie maken het leven nu nodeloos ingewikkeld, vraag ik mij dan af. Zo kom je toch nooit uit een vraagstuk? En beste vrouwelijke lezers, ik vroeg mij gelijk af, hebben jullie overal 200 redenen voor en kunnen we beter ophouden elkaar te begrijpen, of beperkt het zich tot het nu.nl-bericht? Als jullie bijvoorbeeld de was te drogen hangen, schuilen daar dan ook allerlei ondoorgrondelijke redenen achter? Als uw mannelijke medemens de was ophangt, probeert hij de was droog te krijgen. Of denken wij nu te simpel en missen we de hele essentie van het was ophangen?

Dat ik graag dictator wil worden is natuurlijk niet zomaar een grapje. Dat diep gewortelde verlangen komt ergens vandaan. Ik zal het u uitleggen. Kijk, ik word natuurlijk niet zomaar even dictator, zoals de eerste de beste dictator in een willekeurige bananenrepubliek. Het is niet mijn bedoeling om uitsluitend mezelf te verrijken en een luxe leventje te leiden in een afgelegen en zwaarbewaakte villa. Nee, ik ben een dictator in spé met een ideologie, eentje die het beste wil voor zijn volk. Het gaat me eigenlijk niet eens om het dictator zijn an sich, maar laat ik geen Duitse termen gebruiken, het gaat me om het uiteindelijke doel. Wat is dat doel dan, o dictator Mack?

Nou, u kunt allemaal zien dat er de nodige dingen mis gaan in dit land. Ik geef even een voorbeeld, excessieve bonussen en de Mack norm. Het is al een uit de hand gelopen feit dat er inmiddels mensen zijn die hun neus ophalen voor de Mack norm. Maar wat nog erger is, er zijn ook mensen die dat in het openbaar volhouden, dat ze meer waard zijn dan € 180.000 per jaar. Laten we even grof rekenen, netto € 6500 per maand. Hebben die mensen enig idee hoe de kostwinner van een modaal gezin zich voelt op de laatste dag van de maand? Nee, geen enkel. En mensen die met het talent geboren zijn waarmee je kennelijk in staat bent om zo'n bedrag of meer bij elkaar te schoffelen, staan die er wel eens bij stil dat ze geluk hebben gehad met die capaciteit? Welnee, ze zien het allemaal als eigen verdienste. Omgekeerd is iemand met minimumloon dus ook zelf schuldig aan zijn geldzorgen. Welnu landgenoten, dit inzicht moet veranderen!

Oh, en waarom kan dat dan niet democratisch, Mack? Nou, ten eerste omdat intussen wel bewezen is dat dat niet werkt. Je kunt het nu eenmaal niet iedereen naar de zin maken, dus je moet keuzes maken. Bovendien, nog één zo'n vraag en u krijgt vanavond een vervelend ongeluk. Ten tweede, omdat in een democratie altijd lolbroeken lopen die beweren dat als je de Mack norm invoert, dat al het talent dan naar het buitenland verdwijnt. Prima, eenmalig opzouten en nooit meer terugkomen.

Goed, nu is het wachten op de personeelsadvertentie in de krant waarin ik word gevraagd.

Look into my eyes, look into my eyes, not round the eyes, but into the eyes… Zo begon een licht gestoorde hypnotiseur zijn sessies in de serie Little Britain. En zo snel als u het leest, zo snel raakte het slachtoffer onder hypnose. Vanavond presenteerde die guitige Jan Smit uit Volendam een nieuw -tenminste dat hoop ik, want ik kom overal te laat achter- programma. Een amusementsprogramma met een gehypnotiseerde kandidaat. Nu ben ik best een nuchter persoon (ja, als je een ufo ziet, dan zie je er gewoon een, daar doe je niks aan) maar van dat hypnose geloof ik helemaal geen zak. Nu geloof ik trouwens geen enkele spontane actie in televisieprogramma's want ik denk dat alles gepredestineerd is op een manier waarop de Reformatorische gezindte uit Rijssen nog jaloers zou zijn, mochten zij dit te weten komen. Zo erg is het naar mijn mening met spontane programma's op televisie. Laten wij bidden dat ik ongelijk heb.

Maar, die hypnose… Ik weet dat je soms door herrie heen kunt horen als je erg geconcentreerd bent. Of dat je geluiden blokkeert als je diep in gedachten bent verzonken. Of soms pijnprikkels niet voelt als je afgeleid bent. Maar dat hypnotiseurs je zomaar even onder hypnose brengen, dat gaat er bij mij niet in. Maar als u van mening bent dat dat wel kan, of dat het programma van die guitige Jan Smit uit Volendam echt is, of als u zelf wel eens onder hypnose geweest bent zonder dat u stiekem toch nog bij bewustzijn was omdat u de hypnotiseur niet wilde beschamen, spreek mij gerust tegen.

Gedverderrie wat een naar beeld op het journaal. Een motoragent wordt geschept door een auto terwijl hij verkeer naar de andere rijbaan probeert te loodsen. Dat deed hij om vrij baan te scheppen voor een ambulance die net een gewonde aan de andere kant van de weg had opgehaald. De ambulance kreeg inderdaad vrij baan, maar niet helemaal zoals vooraf was bedoeld. Wat moet je trouwens, als ambulancebestuurder als je in zo'n situatie verzeild raakt? Doorrijden naar het ziekenhuis of eerst gaan kijken hoe de agent eraan toe is? De agent raakte zwaargewond bij het ongeval. En die bestuurder van de gele Seat? Tja…die zal zich kapot geschrokken zijn. Hij had wel iets beter op kunnen letten. Maar ook de actie van de motoragent vond ik niet het meest professionele politieoptreden ooit. In elk geval, sterkte en beterschap agent.

Een paar jaar geleden had ik een frustratie waar ik inmiddels weinig last meer van heb, maar die nog steeds latent aanwezig is. Het gaat hier over de zogenaamde managersfrustratie. Als je bij een middelgroot bedrijf werkt krijg je er gegarandeerd mee te maken, met de manager. In het begin denk je nog dat het aan jezelf ligt. Hij kan het allemaal prachtig vertellen. Veel beter dan jij ooit zult kunnen en hij heeft zijn zaakjes op orde. Dus als hij zegt dat het allemaal heel anders moet, dan zal dat wel beter zijn voor het bedrijf. Want hij is de deskundige. Hij vertelt jou hoe je je werk beter kunt doen zonder dat hij snapt wat je doet.

Na een tijdje met hem gewerkt te hebben, in zijn vergaderingen gezeten te hebben, zijn workshops gevolgd te hebben en naar verfrissende nieuwe ideeën geluisterd te hebben, heb je hem door. Hij zegt maar wat, brengt ook maar in praktijk wat ze hem op de managerscursus geleerd hebben, zit er vooral voor zichzelf in plaats van voor het bedrijf (net als iedereen, alleen hij ontkent het) en houdt anderen van hun werk om zelf ook iets te doen te hebben. En je doet er niks aan, je krijgt hem niet weg en hij blijft je dingen toezeggen die hij niet waar gaat maken. Dat laatste is niet erg, maar zeg het dan ook niet toe. Als jij hem een probleem voorlegt en hij luistert, probeert hij het probleem echt niet te analyseren en op te lossen. Nee, hij steekt een lang verhaal met irrelevante details af zodat jij de draad kwijt raakt en opzout uit z'n kantoor. En als hij je weggekregen heeft is hij vergeten wat je kwam zeggen, du moment que je weer buiten staat.
En juich niet te hard als hij ontslagen wordt, eh pardon, een onoverkomelijk meningsverschil over de te varen koers met de directie heeft, want je kunt je eventjes bevrijd voelen maar vroeg of laat komt er een ander die zegt: "we gaan het helemaal anders doen."

Ja, lang heb ik deze managersontleding verkondigd maar ergens dacht ik nog steeds dat het wel aan mij zou liggen en dat ze best een functie hebben. Maar neen, hoe langer ik zonder manager werk (ik heb tegenwoordig gewoon een chef) hoe meer ik overtuigd raak van mijn gelijk. Managers zijn onzin! Zonder hen verloopt alles stukken beter, bovendien scheelt het het bedrijf klauwen met geld. Want je spaart niet alleen hun loonkosten uit, er kunnen ook nog eens een aantal fte's uit die hij dagelijks van het werk houdt! Dat noem ik nog eens een win-win situatie om hem eens even met z'n eigen termen om de oren te smijten.

Een banden- en uitlaatspecialist hier uit de regio staat bekend om zijn kwaliteit en ultralage prijzen. Uit het hele land komen zijn klanten. Een poosje geleden stond er een interview met de eigenaar in de krant. Hoe het toch kon dat zijn bedrijf zulke lage prijzen hanteerde. "Simpel," zei de eigenaar. "Wij hebben hier geen managers in dienst. Iedereen is dus productief" Een gevoel van triomf maakte zich van mij meester toen ik het las. Toch maak ik mij geen illusies dat alle managers op korte termijn omgeschoold worden tot productieve medewerker. Ze hebben nu eenmaal wel het talent om hele groepen mensen te overbluffen met hun waarheid. Groepen mensen die ook maar voor zoete koek slikken dat ze een cursus management by exception moeten gaan volgen omdat ze daar nu eenmaal beter van gaan werken.

De hele maatschappij is vervuild en doordrenkt van bestuurders op zelfverzonnen functies. Het houdt elkaar wel lekker bezig, dat wel. Scholen hebben hun complete leerdoelen aangepast om het de managers maar naar de zin te maken. Zodat elke loodgieter tegenwoordig een scriptie aflevert die hij op het loodgietersexamen moet verdedigen tegenover een stuk of vier hoogloodgieters. En niemand die zich ooit eens afvroeg: is dit nu allemaal wel nodig? Kunnen we niet beter gewoon aan het werk gaan en luisteren naar mensen die ervoor hebben geleerd? Maar ook daar speelt de maatschappij dan weer handig op in door het gelijkheidpricipe te verkondigen, zodat elke huisarts zich tegenwoordig tegenover een patient zit te verantwoorden waarom hij hem een bepaald middel voorschrijft. Zo ontstaan discussies tussen leken en experts en wie varen daar wel bij? Precies, degenen die liever praten dan werken.

Tot slot wil ik eindigen met een mooie overdenking. Als je tijdens een hevige onweersbui je computer aanzet en op buienradar gaat zitten kijken of het al zo hard onweert dat je de pc uit moet zetten, dan ben je heel geschikt als manager.