Categorie: Geen categorie

Ik ben eigenlijk meer tevreden over het nieuwe web-log dan ik van te voren had gedacht.
Ik heb nu zelfs de zoekfunctie terug die mij altijd helpt u te laten geloven dat ik een geweldig geheugen heb. Er zijn twee dingetjes die mij maar slecht bevallen. Eén is dat linken in het zelfde venster worden geopend en twee is dat vreemde lettertype dat op iedere pc weer anders lijkt te zijn.
Ik heb in de maand juni geen melding gehad dat ik over een of andere limiet heen zou zijn.
Zo zie je maar weer, ik kan best omgaan met veranderingen.

3-7-06: Inderdaad Marloes, nu openen de links wel in een nieuw venster. Dan is er nog maar één dingetje wat ergert.

Ik schat zo in dat minimaal 2 web-log gebruikers hun (en ons allen) voordeel gaan doen met onderstaande handleiding.

U gaat in de beheerpagina naar "Weblogs", u kiest voor "Configureren" en vervolgens voor "voorkeuren".

Daaronder vindt u de volgende vraag:

"Moeten ongeregistreerde mensen, eerst hun e-mailadres opgeven voordat (ze, maar dat staat er niet) mogen reageren?"

Als u daar het vinkje uit zet, is dat ge-emmer met dat e-mail adres achterlaten voortaan afgelopen.

Volgende keer behandelen we hoe we het beeld zo instellen dat ik niet 600 meter naar rechts hoef te scrollen om uw web-log te lezen.

En hoe zit het hier nu met het lettertype? Is het ook nog voor niet-uilen leesbaar?
Ik begrijp er zelf geen zak van want bij mij ziet het er precies zo uit als eerder.
I.E 5.5 en windows 98 hebben er toch niks mee te maken hè? En waarom heeft de een er wel last van en de ander niet? En aan wie ligt dat? En wat kan ik doen om mijn lezers boven de dertig te behouden zonder dat ik zelf EXTRA GROTE LETTERS moet gebruiken en het er voor mij ook een beetje lollig blijft uitzien?

De boekhoudcommando's zijn verhuisd naar de nieuwe omgeving maar nu willen ze van web-log het nieuwe adres niet geven. De irritatiegrens zal wel bereikt zijn. Nou ja, in stilte gaan de mannen verder met hun goede werken. Wij hopen dat u een beetje een indruk heeft kunnen krijgen van hun werk en dat u er af en toe eens bij stilstaat dat een nieuwe maand nooit zomaar uit zich zelf begint. De boekhoudcommando's zorgen er zoals iedere maand weer voor dat het morgen geen 32 mei is maar 1 juni. En dat zullen ze blijven doen. Want zoals ze het zelf zeggen:

Accounting, bookkeeping, is in our blood.

Commando Lennard
Commando Frans
Commando Mack

In verband met de zwaarste keelpijn die ik ooit heb gehad, moet ik een klein voorbehoud op mijn vorige logje maken. Ik heb een week extra nodig omdat ik vandaag op een waterijs-en ranjarantsoen ben gezet en ik me zo lamlendig voel dat ik nog niet ben begonnen met de trainingen. Maar 30 juni is Mack Mercury een feit.

Nu, nu ik zelf een kind heb, weet ik dat mannen honderden jaren lang de kluit belazerd hebben.

Hans klampt zich het meest vast aan mama dus mama is degene die nu in het ziekenhuis is en bij hem blijft slapen. Ik zit achter de pc en ga morgen naar mijn werk. Mama blijft bij hem en troost hem ook al wordt ze soms gek van z'n gehuil. Ze tilt hem op ook al wordt hij na een poosje veel te zwaar. Ze geeft hem eten ook al doet-ie twee minuten over een hap. Ze praat tegen hem ook al huilt-ie alleen maar. Als hij slaapt wacht ze een paar uur in het ziekenhuis tot hij weer wakker wordt, ook al zou ze liever iets leukers doen. Ze houdt het vol zolang als nodig is.
Vroeger waren er mannen die niet in huis meehielpen omdat ze te hard gewerkt hadden. Sommigen zaten ook nog op kantoor de hele dag niks te doen. Als ze thuis kwamen kregen ze eten en lazen daarna de krant en keken televisie. Mama's maakten ze wijs dat ze een zware dag hadden gehad. Maar hun arbeidstijd bedroeg slechts acht uur. Die van hele belangrijke mannen soms wel tien uur. Maar die van moeder was altijd 14 uur. En de overige tien had ze oproepdienst.

Mensen zijn begaan met mij. Vandaag krijg ik zomaar een mailtje waarin staat dat ik pillen kan bestellen waardoor een reeds aan de perfectie grenzend onderdeel, 4 inch zou groeien.
En op de site van de verkoper allemaal te doldwaze enthousiaste reacties van mannen die blij zijn met hun 10 centimeter grotere joekeloeris.

Alsof ik niks anders aan mijn hoofd heb zeg. Ik heb zojuist het lot getart door een bijgelovige vriendin van mevrouw Mack, zeg maar Liz, een mailtje ongelezen terug te sturen. Ik zag aan haar reactie dat het zo'n mailtje is dat als je het niet doorstuurt, 10 jaar ongeluk gaat brengen. En ik hou dus niet van zulke mailtjes. Liz ook niet, maar die wil niet het risico lopen op 10 jaar ongeluk dus die zadelt anderen ermee op. Ik deed dat dus mooi even terug. Ik heb erbij gezet dat ik hoop dat haar haar 10 jaar slecht zit en dat de lak van haar Hyundai maar langzaam mag afbladderen.

Nou mailde Liz me net dat er in het mailtje heeft gestaan dat je het dus vooral niet mocht terugsturen naar de afzender want dan heb je 10 jaar ongeluk. En dat vind ik dus niet eerlijk want dat wist ik niet. Ik heb het bestandje immers niet gelezen.

In elk geval is gisteren mijn nichtje Esmee geboren. Een vederlichtgewicht van 5 pond. Daar gaan we straks maar eens kijken. Ze heeft nog geen e-mailadres dus met haar geluk zit het voorlopig wel goed.

Heeft u dat nou ook wel eens? Dat u ondanks al u tekortkomingen erg tevreden bent over uzelf? En als u dan een kansloze achterstandswijker met een treurig kijkende pup ziet lopen, dat u dan denkt: was dat hondje bij mij niet beter af geweest? Of neigt dit toch teveel naar het nationaal-socialisme, en wordt het voor mij tijd om eens een psychiater te bezoeken?

Als het een jongetje wordt, dan noem ik hem Diego Armando, zei Futre ooit eens tegen mij.
Eens kijken of hij woord houdt of dat zijn lieftallige vrouw toch ook nog wat te vertellen heeft.
Hij zal de dans wel weer ontspringen door een meisje te krijgen.

http://video.google.com/videoplay?docid=2218661284736204201&q

Potverdorie, dat was lachen bij "De wereld draait door" vorige week.