Categorie: Geen categorie

Ik aanschouwde vanochtend glimlachend vanuit mijn auto een paar twintigers die stoer en opvallend gedrag vertoonde met hun snelle Clio 16v. Pontificaal midden op de rijbaan stopten ze ter hoogte van een drukke bushalte om al toeterend een paar meisjes een lift aan te bieden. De meisjes kwamen lachend aangerend en de jongens moesten allebei uitstappen om de meisjes achterin te laten zitten. Die onverschillige blik die de bestuurder had, tijdens die toch wel aandachttrekkende actie, daar oefende ik vroeger ook vaak op. Want je moest hem tevoorschijn kunnen toveren op momenten dat je hem nodig had.

Nu moest ik er een beetje om grinniken. Om mijn eigen stoere gedrag van vroeger, dat op dat moment waarschijnlijk ook wel door anderen doorzien werd, al dacht je van niet. Net zoals een nog jonger kind dat een leugen vertelt ook denkt dat zijn ouders het niet doorzien. Of de jonge automobilist die zijn stereo zo hard aanzet dat zijn bedoeling -het indruk maken op passanten- geheel onbegrepen blijft en niet inziet dat zijn schokgolven alleen maar zielig gevonden worden. Ik word misschien toch wijzer. Want ik zou me nu schamen voor een dergelijke blik en/of schokgolven. Het is wel de bedoeling dat als je rond de veertig bent, je in zeven van de tien situaties jezelf blijft. Een score van tien uit tien komt dan wel als je nog ouder wordt.

Catch me if you can is een film over meesteroplichter Frank Abagnale Jr. die zich grotendeels afspeelt in de Verenigde Staten van Obama. De film had ik al wel eens gezien, dat kon ik concluderen uit het feit dat hij mij bekend voorkwam. Frank Abagnale jr. merkt al jong dat het oplichten hem in het bloed zit. Zo heeft hij zich in het begin van een schooljaar een week lang voor weten te doen als leraar en lesgegeven aan leerlingen die eigenlijk zijn klasgenoten waren. Later begon hij met het vervalsen van cheques, en toen hij echt gevorderd was deed hij zich voor als piloot waardoor hij gratis de wereld over vloog, werkte als dokter in een kinderziekenhuis en heeft criminelen verdedigd als advocaat.

Hij wordt uiteindelijk na zes keer bijna te zijn gepakt, gearresteerd en belandt in de gevangenis. Na een paar jaar komt hij vervroegd vrij op voorwaarde dat hij de FBI helpt om fraudegevallen op te sporen. In de aftiteling wordt verteld hoe het verder ging met Frank's leven en dat hij erg rijk en succesvol was geworden door zijn kennis van oplichting en fraude. Maar dan gaat bij mij de bel pas rinkelen. Zou deze man echt bestaan hebben? Volgens Google wel. Volgens Wikipedia was het filmverhaal niet eens heel erg overdreven. De echte Frank speelde zelfs nog een klein rolletje in de film.

Kijk, ik heb ook een spannend bestaan, maar dit is toch nog van een andere orde. Tegenwoordig betalen bedrijven Frank miljoenen om fraude te voorkomen. Die vijf jaar in de gevangenis zijn dan toch een kleine investering. Had ik dat maar gedaan. Hadden ze me tussen 1987 en 1992 moeten opsluiten, dat was toch een tijd die ik in de gevangenis aangenamer had kunnen besteden. En had ik nu een Ferrari gehad.

Mijn onlangs overleden opa was zo lang ik hem kende op zoek naar het boek "Europa in vuur en vlam" door Seestern. Stad en land heeft hij afgezocht, bij grote bibliotheken geïnformeerd en eind jaren '80 een oproepje op de radio gedaan, maar nooit had het resultaat. Het briefje met de titel van het boek en de naam van de schrijver had hij nog altijd in zijn portemonnee zitten. Het boek zou gaan over een lijkenpikker in WO I die gouden tanden uit de monden van gesneuvelde soldaten roofde.

Een paar jaar geleden, toen de speurtocht al niet meer een echt hot-item was, vroeg ik hem eens om de naam van de schrijver en de titel van het boek. Hij haalde het briefje te voorschijn en liet het me zien. Toen ik thuiskwam heb ik eens gegoogled en ik kreeg een hit. Bij een boekwinkel hadden ze nog een exemplaar liggen en het was te koop voor een spotprijsje. Ik bestelde het gelijk en kreeg het een paar dagen later binnen. Een authentiek exemplaar uit 1909. Inmiddels 100 jaar oud! Mijn opa was er natuurlijk mee in de wolken toen ik het boek een paar dagen later kwam brengen. "Graaf Frits de Morande" zei hij. Dat scheen de hoofpersoon te zijn. Eén ding vond ik vreemd. Hoe kon het boek geschreven zijn in 1909 en over de eerste wereldoorlog handelen?
Bij mijn volgende bezoek had hij het boek gelezen maar herinnerde zich helemaal niets van het verhaal, en ook Graaf Frits kwam er niet in voor. En het was hem ook niet helemaal duidelijk over welke oorlog dit nu weer ging, maar er kwamen alweer Duitschers in voor.

Van de week kreeg ik het boek terug van mijn oma. Mijn persoonlijke erfenis en omdat ik zo'n oud boek best in mijn collectie wilde hebben. Voorin staat met sierlijke krulletters geschreven: dit boek behoort aan H.B. te Echten 28 Dec 1909. Ik ga het binnenkort lezen. Dan zal ik u laten weten over welke oorlog het hier ging. Maar hoe het kan dat een boek met dezelfde titel en dezelfde schrijver als mijn opa zocht, een heel ander verhaal bevat dan hij zich herinnerde, is mij onduidelijk. Nou ja, hij zal wel twee boeken door elkaar gehaald hebben. Alleen jammer dat als ik ooit het goede verhaal nog vind, ik het hem niet meer kan geven.

Zo, mevrouw Mack vertrekt morgenochtend voor vier dagen Unter Den Linden, dus ik sta er alleen voor. Misschien kunt u zich nog herinneren dat ik mijn wintersport afblies een paar maanden terug, uit angst voor gezinswee. Nou, daar krijg je dan dit voor terug. Vorig jaar, toen ze ook zou gaan, schoot het haar een dag van tevoren in haar rug, de schat. Maar nu zie ik nog geen signalen dat het afgeblazen gaat worden. Zou ik er dan echt vier dagen alleen voor staan?

Nou nee, dat valt mee, want morgenavond breng ik Tammar naar mijn moeder, overmorgenavond dump ik Hans daar ook, en voor de dagen erna heb ik twee negerinnen besteld, maar dat zit nu nog in de dreigementsfase, zodat ze de gelegenheid heeft om het alsnog af te blazen. Ja, zo zijn wij niet getrouwd natuurlijk hè?

U hoort morgenavond van mij…

Laurent schreef over een droom, ik dacht, dat zouden meer mensen moeten doen.
Ik droom dus echt heel erg vaak dat ik niet hard kan lopen. Nu was ik nooit een snelle sprinter, maar op de middellange afstand best wel goed. Ik hoef ook niet te trainen om bijvoorbeeld drie kilometer achter elkaar hard te lopen; dat doe ik als het moet vanavond nog. En na een paar keer loop ik makkelijk zeven, geen probleem. Nog langer vind ik vervelend, hardlopen is best leuk, maar na 35 minuten heb ik het meestal wel gezien.

Maar in je droom moet je soms snel weg kunnen rennen. Sprinten omdat je achterna wordt gezeten door iemand voor wie je heel bang bent. En dan ga je niet hard genoeg, gewoon omdat je benen niet harder willen. Vroeger zakte ik echt diep weg in de modder, later had ik het gevoel aan een elastiek vast te zitten, maar tegenwoordig accepteer ik gewoon dat de veertig nadert, en dat ik daarom niet meer snel genoeg weg kan komen. Eigenlijk zijn de dromen waarin ik wegren niet eens echt eng meer. Oke, ik word achternagezeten maar ik mep even een keer naar achteren als ik niet wegkom. (Ook nooit voltreffers met k.o., helaas) Eigenlijk droom ik het zo vaak dat ik onderhand in mijn droom eens door moet gaan krijgen dat ik aan het dromen ben.

Volgens Douwe Draaisma, geheugenprofessor, zou het zo kunnen zijn dat sommige mensen denken dat ze een uitstekend geheugen hebben, omdat ze te vergeetachtig zijn om zich te herinneren wat ze zijn vergeten.

En sommige mensen zien blauw wat de meeste mensen als groen zien, maar doordat ze blauw al hun hele leven groen noemen, hebben ze niet in de gaten dat gras bij hen de verkeerde kleur heeft.

En verder is het zo dat de meeste mensen denken dat dit soort berichten altjd over een ander gaat. Dus mijn vraag aan u: bij wie doet zich één van bovenstaande schijnwerkelijkheden voor? Of wie ervaart nog andere schijnwerkelijkheden die hijzelf niet opmerkt?

Ze zeggen wel eens dat ik ouderwets ben, maar ik moet nu toch mijn meerdere erkennen in een Belgische klant. Bij verkoop van zijn zaak moesten alle financiele gegevens boven tafel komen en wat bleek: Mevrouw kreeg € 400,- per maand huishoudgeld waar zij het mee moest doen, en manlief deed het met € 4000,- (vaste lasten) Geen idee waar dat aan op ging, maar dit was het gedeelte wat zij van elkaar wisten. Bij controle bleek dat manlief het niet deed met € 4000,- maar met € 18.000 per maand, waarvan we nog steeds niet weten waar het aan op ging, en mevrouw had het godsamme gewaagd om van de € 400,- per maand in een paar jaar € 500,- bij elkaar te sparen op een spaarrekening waar meneer niet van wist. Wat een kenau zeg! Geheel terecht zei de man toen: "als jij toch € 500 gespaard hebt hoef je volgende maand geen huishoudgeld te hebben."

Gisteren gebeurd, vandaag gehoord van mijn baas.

Waarom lijken de doden in een kist nooit meer op wie ze in werkelijkheid waren? Mijn opa leek wel een pop, zeker een halve meter kleiner dan hij in werkelijkheid was. Sommigen hebben er behoefte aan maar ik vind het niks. Alle doden die ik tot nu toe heb gezien, en die zijn gelukkig nog op de vingers van een hand te tellen, leken niet meer op zichzelf. Morgen is de crematie, en dan is hij weg, zijn lichaam van de aardbodem verdwenen, alleen mijn arme oma is nog over, die niet alleen durft te zijn 's nachts.

Oma die hartverscheurend huilde en riep "dag liefie" tegen haar man met wie ze 67 jaar getrouwd was. Het is bijna mensonterend dat je na zoveel jaar nog wordt gescheiden van je man. En of ze de kist wilde sluiten. "Nee, ik ga hem niet opsluiten, dat doe ik niet", zei ze.
Tyvens, wat lijkt het leven toch hard op sommige momenten. En nu treur ik over iemand die oud is geworden en een gelukkig en gezond leven achter de rug heeft, het is ook nooit goed.

Niet dat ik het er niet mee eens ben maar vroeger had je gewoon goed en kwaad. Dat was duidelijk. Nu, in de tijd van het DNA en de erfelijkheidsonderzoeken kun je je al afvragen of Hitler eigenlijk toerekeningsvatbaar was. Of zijn volgelingen niet gewoon deden wat wij allemaal onder die druk zouden doen?

De laatste tijd heb ik nogal veel met herinneringen. Ik ben zomaar nieuwsgierig hoeveel herinneringen ik eigenlijk aan iemand heb. Ik ben ruim een maand geleden begonnen met alle herrinneringen aan mijn vader op te schrijven en in de computer te zetten. Jaartallen erbij, tenminste ongeveer. Het valt nog niet mee. Ben er nog lang niet mee klaar. Ik zit sinds die tijd ook te wachten tot mij dingen binnenvallen die ik totaal was vergeten, want de meeste herinneringen worden door mij nog regelmatig herinnerd.

Met het overlijden van mijn opa gaan mijn herinneringen terug naar toen ik zelf klein was. De dierbaarste herinneringen in elk geval wel. Opa en oma gingen elk jaar met ons mij op vakantie naar Zuid-Frankrijk, en opa was een beetje een showmannetje die 's ochtends ging borstcrawlen in Lac de Pareloup, en overdag over de camping liep, onderwijl mensen groetend met: Messieursdames. Of dat we bij hem in de auto zaten en dat hij altijd even demonstreerde dat hij 'zonder gas' kon rijden. (berg af) "Kijk jongens, zonder gas!" en dan haalde hij zijn voet van het gaspedaal. Een enorm knappe prestatie vonden wij dat, al denk ik nu dat ik het ook wel zou kunnen.

Maar zoals iemand het al heel mooi in de reacties zei: is je vader een beetje meer dood door het overlijden van je opa? Ik weet het niet. Ik denk het eigenlijk niet. Het is meer dat mijn eigen jeugd weer een beetje verder weg is komen te liggen. Mijn jeugd is mij heel dierbaar. Ik moet alleen niet vergeten dat het nu nu is, en dat Hans nu en Tammar straks in dit nu hun jeugdherinneringen gaan opbouwen. Het geluk nu is anders dan vroeger. Vroeger was het onbezorgd, nu is het kwetsbaar.