Categorie: Geen categorie

Niks meer aan doen.

Dat geklooi met kleuren ook. Ik ben er niet goed in en ik ben vergeten op te slaan wat ik had. Of ik heb er overheen gewalst, dat kan ook. Nou ja, u doet het er maar even mee. Als u het er niet mee eens bent dan kunt u klagen in het reactieveld, bij voorkeur vergezeld van een suggestie hoe of het dan wel moet.

Een geweldig schrijver is terug. Na twee jaar afwezigheid. Dat het acht uur-journaal daar niet mee opende zeg!

Het ongevraagd adviesbureau

Nog steeds lundi, le 20-7-2009

Wat mij het zwaarst valt deze vakantie is het feit dat ik anderhalf jaar geleden ben gestopt met roken. Vrij makkelijk stopte ik, met als goede motivatoren: geen stink uit je bek meer, geen stinkvingers, dieper kunnen ademhalen, minder maagzuur, enz..enz…
Maar zo 's avonds als we met z'n tweeën op de veranda zitten, ik met mijn standaard Kronenbourg en Linda met haar onvermijdelijke cola, en Linda steekt gewoon ongegeneerd een sigaretje op, dan heb ik het moeilijk. Het lijkt er gewoon bij te horen hier, dat roken. Du pain, du vin, et du fumer chez le stacaravan.

Ik ben vandaag oom geworden. Mijn zusje is verlost van de tweeling die zij met zich meedroeg. Van beide geslachten is er eentje en ik hoop dat ze ooit gaan luisteren naar de namen: Vlinder en Hugo. Want nu reageren ze daar nog niet op natuurlijk. En dan hoop ik in het bijzonder dat het meisje naar de naam Vlinder gaat luisteren en het jongetje naar Hugo. Want ik ben daar maar vanuit gegaan dat het meisje Vlinder is en het jongetje Hugo, maar helemaal zeker weet ik dat ook weer niet. Wij wilden onze dochter ook Elvis noemen tenslotte, maar ik durfde het op het gemeentehuis op het laatste moment niet aan.

Vlinder en Hugo liggen nog eventjes op couveuse om redenen die mij niet helemaal duidelijk zijn, maar het had iets met slaperigheid te maken. Op mij maakten ze in elk geval een gezonde indruk. Het meisje weegt maar liefst 95 gram meer dan het jongetje, (samen 6105 gr) wat volgens mij impliceert dat het jongetje nu al weet dat hij dames voor moet laten gaan in tijden van crisis. Dat is alvast een veelbelovende start.

Kijk, je hebt in het leven hoofd- en bijzaken. Voetbal is de belangrijkste bijzaak in het leven. Maar discussiëren over wie de beste voetballer aller tijden was, dat is een halszaak. Cruijff is natuurlijk de beste voetballer aller tijden, op gepaste afstand volgen Pele en Maradona. Maar dat is logisch natuurlijk.

Heden ten dage, vandaag de dag, tegenwoordig en momenteel liggen de zaken wat ingewikkelder. Want je hebt Kaka, Messi en Ronaldo. Niet de echte Ronaldo, maar de nep Ronaldo. Nu kun je natuurlijk gaan meten wie de beste is aan de hand van hun transferprijzen, maar dan zou de nep Ronaldo de beste zijn, maar dat is zo'n ongelooflijke sissy, dat ik dat dus niet doe. En verder ben ik niet objectief genoeg om een beste te kunnen kiezen. Een beste moet bij mij altijd aan een paar voorwaarden voldoen. Het moet geen blaaskaak zijn, geen popie jopie, hij moet geen clown zijn, en hij moet een uitstraling hebben die ik zo zou willen ruilen voor de mijne en het geheel moet er natuurlijk wel een beetje uitzien. Maar, als het tussen Messi, Kaka en Ronaldo gaat, kies ik Messi. Kwestie van uitstraling. Maar wat Kaka hier met de bal(len) doet, grenst aan het ongelooflijke. Maar onderschat ook Jan Mulder niet.

Het Net en ik zijn nog steeds geen vriendjes. Misschien herinnert u zich mijn overspannenheid van feb/mrt 2008 nog toen Het net allerlei ellende/leugens/incapabele monteurs op mij afstuurde. Het probleem is dat ik nergens meer aan durf te zitten sinds het weer werkt. Ik durf dus niet naar een ander over te stappen en zo hebben ze mij in de tang.
Een paar weken geleden kreeg ik weer een mailtje waarin werd aangekondigd dat één van mijn inlognamen en bijbehorend wachtwoord werden gewijzigd in verband met ?? Eerst kwam het mailtje met de nieuwe inlognaam, twee weken later het wachtwoord en de mededeling dat de wijziging op drie juni in zou gaan.

Wanhopig, huilend, depressief en suicidaal vertelde ik het aan Linda die lijkbleek wegtrok. "Nee!! Niet Het Net, alstublieft God!" We hebben ons ingeschreven voor preventieve psychotherapie en dat blijkt dus niet voor niks. Want vandaag gaat de wijziging in en ziet u nog de foto van mij en Hans, op een bergweggetje in Frankrijk? Neen! Weg, foetsie, gone, disparu, verdwenen in het zwarte gat dat Het Net heet.

Bibberend van angst heb ik de helpdesk gebeld, niet voordat ik een dubbele dosis kalmeringstabletten had ingenomen trouwens, maar dat mocht niet baten. Waar haal ik trouwens de gore moed vandaan om die instantie lastig te vallen. € 0,45 per minuut, een keuzemenu van drie minuten en 10 minuten gewacht totdat die éne helpdeskmedewerker het goeddunkte om uit zijn pauze te komen en de telefoon van de "al onze medewerkers zijn in gesprek" stand af te halen. Tevergeefs. Ik heb het maar opgegeven.

IK WIL GODVERDOMME MIJN FOTO TERUG, HOERENZOON!

sorry.

*update* De foto is nu weer terug, maar die staat nu op een onbeheerbare plek. Ik kan hem daar niet weghalen of er eentje toevoegen. Alsof het andermans foto is. Kijken of Fred in zijn paarse pak dat ook nog kan oplossen.

Vanavond was de film Billy Elliot op televisie. Het verhaal speelt in 1984 en gaat over een Schots jongetje dat in een kansarme buurt opgroeit, van de gebaande paden afwijkt en professioneel balletdanser wil worden. Uiteindelijk lukt het hem ondanks de bezwaren en vooroordelen van zijn familie. De flim is low-budget maar weet te boeien. Wat mij persoonlijk erg boeide was de triestheid van zo'n arme arbeiderswijk. Allemaal dezelfde rijtjeshuizen met allemaal dezelfde tuintjes. In alle huizen hing overal was te drogen en overal hadden ze groen bloemetjesbehang zoals je dat alleen in Engeland tegen kunt komen. Geld voor iets fleurigs is er niet, de enige extraatjes zijn de drank en de sigaretten. En toch weten kinderen er wat van te maken. Het is een kansarme wijk vol ellende, maar het is wel hún kansarme wijk vol ellende. Billy Elliot weet eruit te ontsnappen door zijn danstalent maar moet daarvoor op 11-jarige leeftijd wel afscheid nemen van zijn familie en vriendjes om in Londen te gaan wonen en studeren. Het grauwe maar inmiddels ontdooide gezin moet het voortaan stellen zonder het meest kleurrijke gezinslid, Billy. Maar wel in de wetenschap dat een van hun het verder schopt dan ooit iemand uit het trieste dorpje het geschopt heeft.

De film legt ook feilloos twee zwakheden in mijn karakter bloot. Dingen waarvan ik me altijd afvraag hoe ik ermee om zou gaan. Daarom spreekt de film mij ook zo aan. Welke zwakheden dat zijn, daar zal ik in een volgend logje eens over verhalen.

Ik ben niet gauw bang van een hond. Ze kunnen hooguit een keer bijten denk ik meestal. Alleen agressieve pitbulls zou ik niet benaderen uit angst dat die zich vast bijten en niet meer los laten. De meeste honden willen alleen even rangorde bepaald hebben en als ze daar een hap bij uitdelen zit ik daar niet zo mee.
Maar gisteren waren wij op visite bij mensen met een Turkse Kangal en die zijn nogal groot. We waren er al eens vaker geweest en toen speelde ik nog met hem, al kon hij mijn bovenbeen in zijn bek nemen. Het beest heeft een enorme kracht. Een week lang blauwe plekken had ik na het spelen met Igor.

Igor wordt echter dominanter. Als er iemand langs de tuin loopt laat hij zijn gezag gelden. En toen ik binnenkwam greep ik hem eens even goed vast, en hij greep me weer gelijk in mijn bovenbeen. En Igor liep expres tegen me aan en duwde me aan de kant alsof hij duidelijk wilde laten merken wie de sterkste was. Hij dus. De baasjes gaven aan dat je eigenlijk alles met hem kon doen, alleen tijdens het eten was voorzichtigheid geboden. Dus toen ik mijn Schnitzel XXL niet meer op kon gaf ik Igor een stuk die dat voorzichtig van me aanpakte. Ik klopte hem op zijn rug en de baasjes zaten verbaasd te kijken. Toen hij het op had en ik mijn hand op zijn kop legde (honden schijnen dat als overheersend te ervaren) pikte hij het niet en greep me. Zijn baas gooide gelijk een stoel tussen Igor en mij en trok hem naar binnen. En daar had ik geluk want ik wilde Igor grijpen, als straf omdat ik dacht dat ik wel overwicht zou hebben. Maar zijn baas zei dat Igor niet onder de indruk raakte van mensen die niet bang voor hem waren en dat ook zij zelf in zo'n geval voorzichtig waren.

Wat later kwam Igor weer bij me en ik aaide hem maar hij moest niks meer van me hebben, de ondankbare Turkse hond die een stuk schnitzel van me had gekregen. Weer wilde hij me grijpen en voor het eerst dacht ik dat het misschien beter was om deze hond ongemoeid te laten omdat ik dit toch niet ging winnen en het vanavond sowieso niet meer goed kwam tussen Igor en mij. Igor werd naar binnen gestuurd, en dat deed hij met veel tegenzin omdat hij naar mij toe wilde. En een uurtje later toen hij weer buiten kwam voelde ik me niet op mijn gemak. Want deze hond was duidelijk niet onder de indruk van mij, en het was bepaald geen teckelformaat. Voor het eerst in een jaar of vijf voelde ik me wat angstig voor een hond.

Het waren een paar warme dagen. Met de tuin op het zuiden en een parasol die het noorden kwijt is, is in de tuin zitten geen pretje. Ik kon er vroeger ook veel beter tegen, het zitten in de zon. Tegenwoordig zie ik het als straf. Lopen in de zon vind ik daarentegen weer niet zo'n probleem, al loopt het in de schaduw natuurlijk wel lekkerder, zeker als je met een kinderwagen loopt met daarin een baby die midden in het felle zonlicht kijkt.
Maar wat mij nog het meest verbaast zijn de oude mannetjes die ik op zo'n dag tegenkom. Ik puf in mijn t-shirt en korte broek, zij dragen overhemd en trui, met daarover een een colbert. Sommigen nog mét hoed. Ik heb mij wel eens laten vertellen dat het met lichaamsgewicht te maken heeft, en aangezien ik nu een kilo of 15 meer weeg dan toen ik 20 was, en oude mannetjes over het algemeen ook weer lichter zijn dan toen zij veertig waren, zou dat best eens kunnen kloppen. En afvallen ga ik niet aan beginnen als dat kennelijk toch vanzelf gaat.