Categorie: Geen categorie

Hoe komen vooroordelen eigenlijk de wereld in? Telkens als ik een vooroordeel bevestigd zie worden, word ik al snel geconfontreerd met een gulle Nederlander, een bescheiden Duitser, een slimme Belg, een bekende Luxemburger, een nuchtere Italiaan of een Engelsman met een kuthumeur. Zijn mensen niet gewoon overal ter wereld hetzelfde?

Vandaag zat ik -om mijn verdriet te verwerken- te wachten bij de afhaalchinees. Na mij kwam een man op leeftijd die overduidelijk niet van de Veluwe kwam. Op de Veluwe zijn we stug en achterbaks zoals u weet. Deze man bestelde nasi met vier stokjes saté en kwam nadat hij zijn bestelling gedaan had, naast mij zitten. "Chinezen hebben nooit wat," zei de man ongewoon hard voor deze streek. Ik keek hem niet begrijpend aan en vroeg wat hij bedoelde. "Chinezen hebben nooit kleingeld." zei hij. Ik schatte hem in als Amsterdammer. "Ik had vroeger een winkel in Amsterdam, maar als er één volk is dat alleen maar kijkt en niet koopt, zijn het wel Chinezen." Ik zag de Chinese serveerster even opkijken en om de situatie een beetje te redden antwoordde ik hem dat Hollanders toch juist bekend stonden om die eigenschap. "Welnee," zei de man, " daarom hebben Chinezen ook allemaal een dikke BMW. Omdat ze nooit iets uitgeven."

De man vertelde over klootzak hier en over boevenbende daar en ineens begon hij over de banken en over witte en zwarte stenen.  "Als je geld nodig hebt dan ruiken ze dat, en behandelen ze je als oud vuil. En als je later wel geld hebt, dan weten ze dat ook precies en dan kan ineens wel alles. Dan ben je de witte steen, begrijpt u?" Ja, natuurlijk begreep ik dat want als er iets is wat je nooit moet doen is het wel van mening verschillen met een onbekende Amsterdammer. De Chinese serveerster redde mij door te zeggen dat de bestelling "klaal"  was. "Uw eten is klaar, meneer," zei de Amsterdammer. Ik stond op, pakte de witte plastic tas aan en wenste de man succes. Ik verliet het restaurant en keek naar de auto die naast de mijne was komen staan. Een nieuwe BMW 5 serie.

Het heeft vandaag nog de hele dag pijn gedaan, het verlies van de finale. Meer dan ik verwacht had, moest ik de dag met een kater doorbrengen. Op mijn werk kon ik mijn verdriet met niemand delen. Mensen die het verdriet vandaag al niet meer voelden, snappen er niks van. Ze begrijpen niks van voetbal en doen het af als een spelletje.

Het WK voetbal is geen spelletje. Ja, als je een outsider bent en je mag een keer acteren op het hoogste podium, en je vliegt er zoals verwacht in de poulefase uit, dan is het een spelletje. Maar niet als je een trots team bent dat zich kan meten met de besten ter wereld. Als je het hele land een maand lang in een greep houdt. En als je dan bijna zover bent dat je het trauma van 1974 en 1978 weet uit te wissen, dan is het bittere ernst. Want laten we eerlijk zijn, ik heb aan 1978 een trauma overgehouden. Ik vertrouw nooit meer een Argentijn.

Aan Spanjaarden zal ik over een jaar geen hekel meer hebben. Maar nu nog even wel. Omdat zij feest vierden terwijl wij hier de klap nog niet te boven zijn. Ik heb geen behoefte aan troostende woorden. Ik wil iemand horen die schreeuwt dat de scheidsrechter een lapzwans was. Dat de Spanjaarden precies één wedstrijd tik-takvoetbal hebben gespeeld en dat het voor de rest ook allemaal maar matig was. Dat het doelpunt van Spanje uiterst dubieus was. Dat wij de beste voetballers ter wereld hebben, dat wil ik horen.

Maar nu heb ik er nog een trauma bij. Het trauma van 11 juli 2010. Om ongeveer 23:00 uur viel de droom in duigen door een doelpunt van Iniesta. Zeker twintig minuten lang ben ik stil geweest. Het verlies voelt als een definitief afscheid van iets waaraan je was gehecht. Nu moet ik mijn leven zelf weer mooi maken in plaats van dat het Nederlands Elftal dat deed.

Misschien was het ook wel niet terecht als dit Nederlands Elftal kampioen was geworden, al had me dat weinig kunnen schelen. Dit elftal met als grootste namen Sneijder en Robben zou dan gelukt zijn wat Cruijff, Neeskens, Keizer, Koeman, Van Basten, Gullit, Rijkaard en Bergkamp nooit is gelukt. Wereldkampioen worden. Dat is de enige rechtvaardiging voor het verlies.

Tot slot, en dan hoop ik het WK 2010 een plekje te kunnen geven, (met een overleden kat mag je dat ook zeggen, dus ik nu ook) ik heb geglommen van trots op Bert van Marwijk. De man liep over van waardigheid en mag wat mij betreft ons weer de troostprijs van het EK gaan brengen. Maar dan graag weer met schitterend voetbal. Want schitterend voetbal heeft ons dan nooit aan de wereldtitel geholpen, deze Duits aandoende lelijkheid heeft ons het ook niet gebracht. We hebben de prestaties uit het verleden wel geëvenaard, maar met de manier waarop zal ik ditmaal geen diep buigende buitenlandse voetbalfans voor mij zien als ze horen dat ik uit Nederland kom. En dat laatste, daar is het allemaal om te doen. En noem dat geen spelletje. Het is de sportieve variant van eerwraak.

Verliezen doet pijn. Ik voelde het in het diepst van mijn ziel. Spanje was vanavond beter en hun kampioenschap is terecht. Toch vind ik dat het Nederlands elftal binnengehaald moet worden onder F16 begeleiding.  Want wereldkampioen worden is een kwestie van de finale winnen, en de finale winnen kan je zomaar gebeuren. Morgen is de pijn weer over en gaat het leven verder. Wij zijn het grootste kleine land ter wereld. In 2010 werden wij voor de derde keer tweede. Misschien het hoogste haalbare voor een klein landje, maar we dromen verder. Altijd. Morgen moet ik Hans gaan vertellen dat we geen wereldkampioen zijn geworden. Hij zal dan een teleurgesteld gezicht trekken maar gelijk daarna gaat hij vrolijk verder. En dat doen wij uiteindelijk allemaal. Ik ga nu eens even kijken naar mijn slapende wereldkampioen. Een goede nachtrust gewenst allemaal en volgende week zijn we allemaal weer de oude.

Het waait hier momenteel als in een enge griezelfilm. De ramen staan open en de vitrage waait angstaanjagend hard naar buiten. Maar ik ben niet bang. Ik zat te wachten op deze verkoeling. Ik ben nergens bang voor. Paul de inktvis, ik lust je rauw.

Er werd vandaag min of meer van mij verwacht dat ik bij de opening van een winkel in Den Haag zou zijn. Niet omdat ik een bekende Nederlander ben, maar als vulling. Nou, ik geef het je te doen, in 35 graden naar zo'n stinkstad rijden. En er naartoe gaat nog wel, maar erin rijden en je weg zoeken, dat is het ergste.

Gelukkig zie ik wel dat als ik in Den Haag loop dat ik gewoon nog een provinciaal ben. De mensen daar zijn minimaal vijftig jaar verder in hun geestelijke ontwikkeling dan ik. En die kleren die ik aan had zeg, belachelijk. Dat kan echt niet meer hoor.

Ik vraag me trouwens wel af, zo'n opening waar is dat nu voor nodig? Gooi gewoon op maandagochtend je winkel open en klaar zeg. Verplicht gedoe allemaal. Nee, nu moet je daar staan tussen collega-vullingen, met een zielig glaasje jus d' orange in je hand een beetje geïnteressseerd staan doen…Soms vraag ik me echt af waarom ik mee doe aan dat commerciële geleuter. Ah, ik weet het alweer, omdat ik niet financieel onafhankelijk ben. Anders had ik gezegd: "steek het maar mooi in je opening."

Een collega met wie ik vaak tussen de middag een rondje loop is Elspeets gereformeerd. En daar is hij niks minder om, maar ook niks meer. Hij bidt voor het eten en hij is de tweede van de zwarte kousenkerk waarmee ik goed kan opschieten. Hij heeft thuis geen televisie -wel een Johannus kerkorgel- maar hij heeft wel vaak de wedstrijden van het wk gezien. Sommigen zullen dit hypocriet vinden maar ik vind dat niet. Ik ben rooms-katholiek en ik mag wel tv kijken. Is een gereformeerde soms belangrijker dan een katholiek omdat hij géén televisie mag kijken? Ik dacht het niet. Mijn collega is gewoon solidair.

Echter, komende WK-finale is op zondag. En die gaat hij niet kijken omdat hij dat een stapje te ver vond gaan. Tijdens het wandelrondje haalde ik het onderwerp aan. Waarom hij geen tv mocht kijken op zondag, vroeg ik hem. Zijn antwoord was dat je op zondag met God bezig moest zijn en voetballen hoorde daar niet bij. Best begrijpelijk, maar ik ben het er niet mee eens. Ik denk zelf dat Jezus, had hij in deze tijd geleefd, ook de WK finale bekeken had. Niet dat ik dat tegen hem zeg, want ik wil hem niet onnodig kwetsen. Maar ik vroeg hem of hij de WK-finale wel graag had willen zien. Hij bekende dat dat het geval was.

Even later vroeg ik hem of hij in hoeverre hij geloofde dat alles voorbestemd was. Na enige aarzeling zei hij dat hij geloofde dat alles door God gestuurd werd. "Maar als dat zo is, kun jij zondagavond best de WK-finale kijken," zei ik hem. Hij vond het een lastig onderwerp waar hij zelf ook niet goed uitkwam. Even later kwam een blonde meid in een zomerjurkje ons tegemoet lopen. Vlak voor ons sloeg ze af en ik keek haar even na. "Ja, de schepping is mooi," zei ik. Hij beaamde het.

Ik heb er geen goed gevoel over. Ik ben er ook nog helemaal niet klaar voor. Bovendien vind ik die oranje straten erg zielig in plaats van dat het nationalistische gevoelens los maakt. Komt bij dat ik 64,1% van de selectie niet zou herkennen als ik die op straat tegenkwam, bovendien hebben WE geen enkele wereldster die WE kunnen opstellen. En met wereldster bedoel ik een bekende voetballer waarvan de tegenstander al bij voorbaat met de onderlip gaat trillen. Als klap op de V-1 bemoeit de gehele Nederlandse middenstand zich met het voetbalelftal waardoor we nu allemaal een oranje toeter hebben. Nee, ik persoonlijk denk dat WE de eerste ronde niet overleven. En normaal ben ik veel positiever over het Nederlands Elftal dus de kans is groot dat WE deze keer wél wereldkampioen worden.

Vier dagen lang bevond ik mij in de stad Hamelen en omgeving en ik moet mijn mening over Duitsers toch weer bijstellen. Want de Duitser die ik bedoel, daarvan ben ik er maar ééntje tegengekomen. Het was een boer op een tractor die enorm kwaad werd omdat ik even mijn auto stilgezet had op een plek waar hij door wilde en nu dus tien seconden moest wachten voordat ik de auto verplaatst had. Hij claxoneerde langdurig, schold ons verrot en even was ik bang dat hij met zijn tractor over mijn auto heen zou rijden. Gelukkig weet mijn zwager de lucht extra koud te krijgen door op dat moment twee vingers onder zijn neus te houden, zijn gestrekte benen om en om hoog in de lucht te gooien en op hoge toon een imitatie af te geven waardoor ik enorm in de lach schoot terwijl de boer ziedend van woede het pad af reed dat ik zojuist blokkeerde.

Voor de rest zijn Duitsers nette mensen alhoewel ik er nog wel eentje met z’n broek op z’n knieën op een vensterbank zag zitten. En toen ik een toiletdeur open trok zat er eentje op de wc die het niet nodig vond om de deur op slot te doen. Maar wij hebben Ramona ontmoet. Ramona is een voormalige inwoonster van de DDR die moest lachen om onze zang van het lied "Ramona". Toen Ramona ergens vlak bij ons zat te lezen en wij het lied inzetten, kon ze een lach niet onderdrukken, borg haar tijdschrift op, kwam bij ons zitten en vroeg onze namen en beroepen. Ik wil er verder niks mee zeggen, maar dat vind ik nu leuk. Voor de zekerheid heb ik haar telefoonnummer gevraagd. Je blijft toch een getrouwde man die alleen van huis weg is en als je in zo’n situatie niet om haar telefoonnummer vraagt, gelooft niemand dat je een getrouwde man bent die alleen van huis weg is.

De auto is gewassen, de velgen zijn gereinigd, de olie is bijgevuld, de banden zijn op spanning, Elvis is aanwezig, de tank is vol. We kunnen gaan.

Het kan twee kanten op met deze reis. Óf ik ga volgend jaar ook op de motor, óf we gaan volgend jaar allemaal met de auto.

Tot over een paar dagen.

Het is bijna zover, donderdag ga ik voor het eerst in de geschiedenis van heel lang, alleen van huis voor een paar dagen. Het Harzgebergte in Duitsland is het reisdoel. Het werd voorgesteld als grap om met mijn auto mee te gaan met een aantal motorrijders op hun jaarlijkse motoruitje. Maar ik hapte toe. Ik ben eenmaal een autofanaat en autorijden maakt mij gelukkig. En natuurlijk, mijn auto is vlot maar motoren zijn bij het accelereren niet bij te houden. Maar er staat wel tegenover dat ik een echte rijdersauto heb die hunkert naar heuvelachtige, bochtige wegen. Dat is zijn domein en daar zal ik de eer van de auto verdedigen. En op de autobahn natuurlijk, maar dat is geen kunst. Kwestie van gasgeven en dat kan eenmaal iedereen.

Nee, op een bochtig circuit heeft een auto een kans om van een motor te winnen maar in de echte wereld, vergeet het maar. Ik zal dus mijn best moeten doen om het bij te benen. Maar er is hoop. Na een uurtje of twee worden de motorrijders moe en zal hun concentratie naar beneden gaan en hun tempo omlaag moeten. Bovendien moeten ze vaker tanken. Daar zal ik mijn winst pakken en ze claxonerend inhalen. Victory is mine.