Categorie: Geen categorie

Het was een prachtig logje, maar bij het opslaan ging er iets mis. En als er bij het opslaan iets mis gaat, dan is dat een teken uit de hemel dat er niet gepubliceerd moest worden. Tenminste, dat denk ik dan maar, anders moet ik het helemaal opnieuw gaan typen.

Het kwam erop neer, dat ik er weer een beetje ben. En dat ik een foto zou maken van Linda als ze sliep, zodat u zelf kunt zien hoe lief ze is. Als ze niet slaapt, dan moet je uitkijken. Dan krijg je zomaar een trap onder je reet als je niet oppast.

Tammar heeft voor haar verjaardag een baby-born gekregen. Een klein donker negermeisje. Het popje wordt aan haar beentje uit de poppenwagen getild, en krijgt na vijf keer in haar neusje, een flesje in haar mond. Na drie seconden drinken roept Tammar: "bijnop" wat vertaald moet worden als "bijna op". Er is iets wonderlijks met de pop. De pop doet haar oogjes dicht als je er het bijbehorende speentje in stopt. Ik vind dat wonderlijk en wil dan weten hoe dat werkt. Ik probeer een lucifer, maar die is te dun, daar reageert de pop niet op. Ook niet op een theelepeltje. Kennelijk komt het heel precies.  Ik had een dingetje van playmobiel met bijna dezelfde afmeting, maar geen enkele reactie. "Hoe weet die pop dat ze haar ogen dicht moet doen, en waarom kan ik haar niet foppen?", vroeg ik me af. Toen ik het na een kwartiertje proberen eens voorlegde aan Linda, wist zij gelijk dat er een magneetje in het speentje zat. De pop kan ook nog drinken en op een  later moment plassen, maar hoe dat werkt, dat vogel ik nog even voor u uit.

Elke avond ga ik als laatste naar bed. Ik loop naar beneden, poets mijn tanden en doe het licht uit. Als ik dan op de tast naar onze slaapkamer loop, zie ik bij het passeren van Tammar's kamer altijd op hetzelfde moment een lichtflits. Al een hele tijd. Ik kan het niet verklaren. Het lijkt een beetje op het gevoel in je oren dat je krijgt als je de auto parkeert, terwijl de muziek op stevig staat, en je zet de radio uit. Zo'n drukverschil. Maar dan met licht.

Nu hou ik erg van onverklaarbare dingen. Het geeft mij hoop en het gevoel dat ik nergens alleen voor sta. Van mij mag er zoveel mogelijk onverklaarbaar zijn. Dus als u het weet, laat mij maar even in de waan. Ik hou van waan. Ik waan mij hier en ik waan mij daar. Ik waan iets weg en ik waan iets terug. Als ik net in bed lig, waan ik mij zwevend. Waan is fijn, zolang je de controle hebt.

Pat is erger dan mat als je het mij vraagt. Als je mat staat heb je verloren, maar bij een patstelling kun je niks meer. Dan staan alle stukken op hun plek en kun je geen kant meer op. Dat zou toch afgeschaft moeten worden bij schaken? Gewoon mat, boem, van het bord af en opnieuw beginnen. Want daarna kun je gewoon weer verder. Weliswaar met niks, maar er dient zich weer een nieuwe partij aan.

Aan de andere kant, bij een patstelling is er altijd de mogelijkheid op een onvoorziene situatie. Er is nog een optie je niet gezien had. Ik kom er niet helemaal uit. Is mat nu beter of pat?

Rockeren? Vanuit het niets verdwijn je als je ninja, om ergens anders weer bewapend tot de tanden op te doemen. De vijand vermorzelend. Zijn hele strijdplan aan gruzelementen helpend. Of met een pion de overkant halen en veranderen in een dame! Ha, daar heb je niet van terug hè? Nee, van Mack heb je niet zomaar gewonnen.  

Als je het mij vraagt heeft de democratie hier in het westen zijn beste tijd gehad. Want gedverderrie, wat word je hier moe van. In België zitten de onderhandelingen muurvast omdat men niets voor elkaar overheeft, en hier is het al niet veel beter. Onze pech is dan weer dat wij te veel intellectuele volksopruiers hebben die de formatie van een kabinet dwarsbomen. Ons land kent teveel hoog opgeleiden die weigeren achter een leiderfiguur aan te lopen, ongeacht of het een goede of een kwade is. En het erge is, als de formatie straks met veel pijn en moeite tot een noodoplossing wordt gebracht, kunnen we over driekwart jaar weer naar de stembus, want bij enige stabiliteit lijkt niemand gebaat.

Wat dient er dus te gebeuren? Geen idee. Ik ben momenteel niet beschikbaar als dictator, dus die optie is nu even niet van toepassing. Twee partijenstelsel? Misschien. Zou wel een hoop tijd schelen. Persoonlijk vind ik dat de koningin even moet ingrijpen. Laat haar maar met harde hand regeren vanaf de troon. Eventjes tijdelijk geen democratie. Zodat we er daarna weer naar gaan verlangen. Eigenlijk boeit het me allemaal weinig op dit moment. Iedereen levenslang vakantie? Nee, ik weet geen oplossing. Sommige mensen hebben de gave om je uit een dal te trekken. Ik moest denken aan een mevrouw die mij jaren geleden na één gesprek weer op het spoor naar boven zette. Ik zal haar eens vragen of ze beschikbaar is als minister-president.

Mijn baas was vandaag weer terug, dus mijn vakantie is nu ook voorbij. Vijf weken gehad. Ook Linda is weer begonnen, zeven weken gehad. Hans is al twee weken weer begonnen, maar oh, wat lijkt me het mooi om nog zo klein te zijn en in die klas te zitten. Vandaag was zijn juf jarig. Zijn juf is de mooiste juf van die hele school, maar dat begrijpt Hans niet. Hij brengt ook mijn hints niet over aan haar. Gelukkig heb ik daarvoor Linda. "Doe eens even je foto in Hans' vriendenboekje, vindt mijn man leuk." Zoiets. En dan moet ik op donderdag Hans brengen en zie ik de juf lachen. Gelukkig brengt ze me niet volledig van mijn stuk en zeg ik vol goede moed: "Goedemorgen, juffrouw Kim!" "Goedemorgen, papa," zegt zij dan. Ja, als je veertig bent, moet je jezelf soms kietelen. Ik word daar ook met de dag beter in. Alhoewel ik dat talent al best vroeg bezat. Het enige probleem is, als je jezelf kietelt, hoef je niet te lachen. Kietel mij!

In Frankrijk knalde er het ene na het andere logje uit mijn pen. Momenteel even niet. Kwestie van gemoedstoestand, vermoeidheid en weersomstandigheden. Nou ja, ik zit even iets minder in mijn vel. Vanochtend toen ik onder de douche vandaan stapte dacht ik het ook te zien, dat ik wat minder in mijn vel zat. Ik stapte op de weegschaal, maar nee, ik ben zo stabiel als een betonblok. En de weegschaal liegt niet. 95 kg. Ik snap er dan ook geen bal van dat ik de hele dag aan mijn broek loop te hijsen. Toen ik hem kocht heb ik er nog zo op gelet. De laatste jaren kamp ik met het probleem van de afzakkende spijkerbroek. Terwijl toen ik nog tien kilo lichter was, ik dit probleem nooit had. Het komt vast door de modellen van de laatste jaren. Volgende keer koop ik een strak jaren 70 modelletje. Dat je goed voor lul loopt, maar wel  je handen vrij hebt.

Tammar deed alweer een plasje op de w.c. Het lijkt wel of er iets in ons eten zit tegenwoordig wat kinderen sneller van begrip maakt. Ik was extreem vroeg zindelijk, maar ik ben een apart geval. Ik heb eigenlijk niet eens ooit in de baarmoeder geplast. Nu had ik het ook leuk ingericht destijds, met een eigen wc-tje erbij, dus voor mij was die noodzaak er niet.

Maar die kinderen van tegenwoordig! Mijn nichtje is zes en zit net in groep 3. Dat komt overeen met de ouderwetse eerste klas. De klas waarin je op de eerste dag leerde schrijven: boom. En de volgende dag: roos. Stokje, lusje, rondje, rondje, stokje lusje stokje lusje stokje. Zoiets. En ik dat vol trots aan mijn ouders liet zien, later die dag. Mijn nichtje schreef vanochtend een verhaal over Hans. Gewoon leesbaar! Niet zonder fouten gelukkig, maar toch. Hans was een jongen en hij keek tv en hij was lief. Zoiets. Ik vind het niet normaal. Ik vind het echt niet normaal.

Toen ik acht was demonstreerde ik vol trots een houdgreep aan mijn vader omdat ik die geleerd had op judo. In de brugklas las ik mijn ouders een zinnetje in het Frans voor uit mijn schoolboek. Gewoon omdat ik het goed vond van mezelf dat ik dat kon! Het stelde potverdorie achteraf geen reet voor! Wat kunnen kinderen tegenwoordig in de brugklas wel helemaal niet?

Nee, toch maar niet. Ik had hier het waargebeurde verhaal van een zelfmoord van een jonge plaatsgenoot, deze week, willen plaatsen, maar iets houdt mij tegen. Misschien omdat er iemand meeleest (of nog gaat meelezen) die hem kent, of omdat het vandaag de verjaardag van Tammar is, of uit respect voor mensen die een dierbare op die manier verloren hebben. Ik weet het niet. Misschien wel omdat er toch geen zinnig woord over te zeggen valt. Dat we geen enkel idee hebben over wat er zich in het hoofd van de overledene heeft afgespeeld. Het is triest.

Wij zaten in het klompenhok (bijkeuken zonder keuken), Linda met haar sigaret, en ik ook met haar sigaret, toen Linda mij plotseling maande om stil te zijn. Ze fluisterde: (Daar komt-ie weer aan. Kijk dan, hoe lief. Het is dezelfde als vorig jaar, ik zie het aan de vlek op z'n achterlijf.) Linda doelde op een egel die onze kant op kwam. Nu moet u weten, Linda heeft een zwak voor drie diersoorten, de walrus, de buldog en de egel. (sssttt….daar komt-ie) De egel kwam dichterbij en klom zo over de drempel heen ons huis binnen. Hij liep zijn neus achterna, welke hem leidde naar het bakje kattenvoer dat tussen Linda en mij in stond. Toen hij het gevonden had, zette hij het op een onbehoorlijke schranspartij. Gewoon tussen ons in, hij had ons niet gezien. Wij lieten hem zijn gang gaan en Sophie, de kat, kwam ook binnenlopen maar schonk hem nauwelijks aandacht. De egel en Sophie kenden elkaar kennelijk al. Linda en ik slopen stilletjes weg richting huiskamer, zodat de egel even rustig kon eten. Niet veel later was het bakje leeg, en de egel verdwenen. Het enige spoor dat van hem restte was een zwart hoopje egelpoep.