Categorie: Enigszins grappig

Mevrouw Mack kwam lichtelijk geërgerd uit haar werk. In verband met een verhuizing naar het grootste gebouw van Apeldoorn is zij al weken aan het archiveren. De administratie moet in genummerde dozen en er moet op een excel-lijstje worden bijgehouden wat er in welke doos zit. Daarna moest er een barcode-sticker op de doos en het barcode-nummer moest aan het lijstje worden toegevoegd.
Omdat dat laatste bij mij de schijn van dubbel werk opwekte vroeg ik hier uitleg over.
"Omdat dat van het hoofdkantoor in Brabant moet."
En toen snapte ik het helemaal niet meer. Sinds wanneer voert een ondergeschikte provincie als Brabant het commando over het groot-hertogdom Gelre? Met belangrijke steden als Appoldro, Arenacum en Fasna?

'Mack', zei mevrouw Mack vanavond, "Wil jij de eieren even laten 'schrikken'?"
BOEH!

Er zijn veel ouders die trots mogen zijn op hun kinderen, zo ook de ouders van Jan en Theo Bos. Twee wereldkampioenen in het gezin, allebei sprinters, de een bij het schaatsen, de ander bij het baanwielrennen.
Van Jan was ik altijd al fan vanwege zijn uiterst koele en nuchtere gedrag, nu blijkt Theo over precies dezelfde kwaliteiten te beschikken. Twee wereldkampioenen die zich niet laten opfokken en die gewoon rustig en normaal kunnen praten over hun prestaties. Ook tegen psychologische oorlogsvoering bleek Theo bestand. Zijn tegenstander tijdens het laatste WK, Fransman Gregory Bauge, die de eerste van de twee heats op een centimeter na verloor, probeerde Theo uit de tent te lokken door na afloop te zeggen: "Nou Theo, dat waren nog maar een paar milimeter." Theo antwoordde: "Klopt, maar de eerste heat doe ik altijd nog even rustig aan."

Morgen is het Goede Vrijdag. Dat betekent dat het vandaag Witte donderdag, gisteren Aswoensdag, eergisteren Dolle dinsdag en maandag Blauwe maandag was. En het weekend op deze heilige week heet Paasraceweekend.
Ja, ik heb tenminste opgelet met godsdienst. Iedereen die dit rijtje vroeger aan het eind van de week niet kon opdreunen, was volgens de onderwijzer geen vroom katholiek en moest op tweede Paasdag gewoon naar school komen om het alsnog van buiten te leren.

Ha fijn, nog maar minder dan drie maanden en dan worden de dagen alweer korter. Heerlijk. Lekker knus voor de kachel, gordijnen dicht en laat het maar stormen, regenen en onweren.

Ieder voorjaar heb ik deze gedachte en ik ben er nu achter hoe het komt. Het komt gewoon door die ene vrouwelijke collega, die je bij iedere werkgever hebt, die in de pauze gaat zitten zeveren over de naderende zomer, dat ze weer buiten kan zitten, dat ze eigenlijk wel in Griekenland zou willen wonen maar vanwege haar schoonfamilie maar niet wil opzouten, die een strandvakantie in Turkije uit gaat zitten zitten, die zeurt over het feit dat je hier niet van het weer op aan kunt alsof ze een getekend contract met de weergoden heeft en die nog zo'n geniale simpele opmerking maakte dat ik hem hier graag had willen plaatsen als ik hem niet vergeten was. Als hij me nog te binnen schiet plaats ik hem vannacht nog.

Te koop:

Vandaag verzonnen grap die ik als vader niet wil maken omdat ik vind dat kinderen nooit geconfronteerd mogen worden met onkuis taalgebruik, gedachtengangen of gedrag van hun ouders, maar die te goed is om in de vergetelheid te raken.
Eventuele inruil tegen meer fatsoenlijke grap mogelijk.

Te koop gevraagd: Inlognaam en wachtwoord van een web-log waarvan de reputatie van de logger toch al dubieus is.

Ik wilde per se in mijn proeftijd nog weg bij mijn vorige werkgever zodat ik niet aan opzegtermijnen gehouden kon worden, en oh wonder, het is gelukt. Best een prestatie, al zeg ik het zelf, maar eigenlijk is het diep triest wat er is gebeurd. Het meeste medelijden heb ik nog met de personeelschef die me zei dat als hij jonger was geweest, hij hetzelfde had gedaan.

In elk geval, de nieuwe baan is stukken beter begonnen. Er werden bloemen bezorgd op de dag voor mijn eerste werkdag. Ik kom weer in een chaos, maar dat is niet wat me afschrikt. Ik hou van orde scheppen in een chaos. Ik was gewend bij een redelijk groot bedrijf te werken, met nette klanten in pakken, die een keurige auto reden en van wie je het idee had dat ze erg succesvol waren. De werkplekken moesten er netjes zijn. De chaos lag dan in de kast, maar dat zag je van buiten niet. De bureauladen hadden er een hele andere functie maar daarover heb ik al eens geschreven.

Mijn eerste klus vandaag was de jaarrekening 2005 van een kermisexploitant samen te stellen. Dus ik, in mijn positie, die gewend was om te rapporteren aan mensen met stropdassen, trof vandaag verdomme een Hully Gully op de balans!

Kattenlogjes zijn de meest saaie logjes die er zijn. Katten zijn sowieso al erg saaie beesten, dus erover loggen is een signaal dat je leven in een onveranderlijke koers gaat, wanneer het eindigt weet niemand, maar de richting ligt al wel vast.

Sinds vrijdagavond hebben wij er een bewoner bij. Zijn naam is Bob en hij is een rode jeweetwelkater met een traanoog en een stompje staart. Hij is een jaar of acht en hij kwijlt. Mijn zus dreigde hem naar een asiel te brengen dus er werd hier over de harten gestreken.
Bob had geen katwaardig bestaan meer en mocht niet naar boven, niet op de bank, niet op bed en hij werd nooit geaaid.
Bij ons mag dat allemaal wel en je ziet Bob nu al opbloeien. Zijn oog traant niet meer, hij kwijlt niet, zelfs zijn stompje staart begint weer aan te groeien. Bovendien loopt er hier een lekker wijf rond genaamd Sophie. Nee, die Bob gaat het hier best naar z'n zin krijgen.

Dat was kapot. Al maanden. En aangezien Hans de magnetron erg leuk vind moest het toch eens gemaakt worden. Gisteren dus. Om half twee. Om vier uur zou er visite komen.
We hebben het hier over een inbouwmagnetron dus de stekker moest losgeschroefd worden zodat ik het snoer door het nauwe gat-waar je met je handen niet bij kon-naar buiten kon trekken. Dat was een fout. Een grote. Zo'n grote fout dat ik voordat het verhaal verder gaat u wil waarschuwen dat u NOOIT een snoer uit een gat moet trekken waar u met uw handen niet meer bij kunt om het terug te stoppen.
Om een lang verhaal kort te maken, voor een ander lampje moest ik naar het volgende dorp en toen ik terugkwam was het half drie. Om vier uur stond de visite voor de deur, in de keuken was het een grote puinhoop en ik liep in uiterste razernij te tieren dat we nu een nieuwe keuken moesten kopen want dat snoer van de magnetron zou nooit, maar dan ook nooit, nooit van z'n lang zal ze leven meer door dat gat terugkunnen. En dan moet er godgloeiendegloeiende niemand tegen mij gaan zeggen dat er wel een oplossing voor is WANT DIE IS ER NIET! Een nieuwe keuken was de enige oplossing en ik was vast begonnen de oude te demonteren! Toen mij genoeg kalmeringsmiddelen waren toegediend kreeg ik hulp van mijn schoonvader. Met een klein beetje moeite kreeg hij het snoer weer door het gat en kon de magnetron weer op z'n plaats zonder eerst een nieuwe keuken aan te schaffen. GRMPFFH.

Als het 's nachts vriest slaap ik het liefst met het raam dicht. Mevrouw Mack slaapt dan het liefst met het raam open. Omdat we pas twee jaar getrouwd zijn moet er dus een compromis volgen, als we verderop in het huwelijk zitten is mijn droeve lot waarschijnlijk dat ik naar een andere kamer verbannen word.

Qua argumentatie staan we gelijk: Ik slaap beter met het raam dicht, zij beter met het raam open. Ik word wakker van de kou, zij van benauwdheid. Een duidelijk geval van een 2-2 gelijkspel.
Maar wel voor mevrouw Mack, want zij kan veel beter geïrriteerd kijken. Dat wordt weer kou lijden vannacht!