Te koop:
Vandaag verzonnen grap die ik als vader niet wil maken omdat ik vind dat kinderen nooit geconfronteerd mogen worden met onkuis taalgebruik, gedachtengangen of gedrag van hun ouders, maar die te goed is om in de vergetelheid te raken.
Eventuele inruil tegen meer fatsoenlijke grap mogelijk.
Te koop gevraagd: Inlognaam en wachtwoord van een web-log waarvan de reputatie van de logger toch al dubieus is.
Ik wilde per se in mijn proeftijd nog weg bij mijn vorige werkgever zodat ik niet aan opzegtermijnen gehouden kon worden, en oh wonder, het is gelukt. Best een prestatie, al zeg ik het zelf, maar eigenlijk is het diep triest wat er is gebeurd. Het meeste medelijden heb ik nog met de personeelschef die me zei dat als hij jonger was geweest, hij hetzelfde had gedaan.
In elk geval, de nieuwe baan is stukken beter begonnen. Er werden bloemen bezorgd op de dag voor mijn eerste werkdag. Ik kom weer in een chaos, maar dat is niet wat me afschrikt. Ik hou van orde scheppen in een chaos. Ik was gewend bij een redelijk groot bedrijf te werken, met nette klanten in pakken, die een keurige auto reden en van wie je het idee had dat ze erg succesvol waren. De werkplekken moesten er netjes zijn. De chaos lag dan in de kast, maar dat zag je van buiten niet. De bureauladen hadden er een hele andere functie maar daarover heb ik al eens geschreven.
Mijn eerste klus vandaag was de jaarrekening 2005 van een kermisexploitant samen te stellen. Dus ik, in mijn positie, die gewend was om te rapporteren aan mensen met stropdassen, trof vandaag verdomme een Hully Gully op de balans!
Kattenlogjes zijn de meest saaie logjes die er zijn. Katten zijn sowieso al erg saaie beesten, dus erover loggen is een signaal dat je leven in een onveranderlijke koers gaat, wanneer het eindigt weet niemand, maar de richting ligt al wel vast.
Sinds vrijdagavond hebben wij er een bewoner bij. Zijn naam is Bob en hij is een rode jeweetwelkater met een traanoog en een stompje staart. Hij is een jaar of acht en hij kwijlt. Mijn zus dreigde hem naar een asiel te brengen dus er werd hier over de harten gestreken.
Bob had geen katwaardig bestaan meer en mocht niet naar boven, niet op de bank, niet op bed en hij werd nooit geaaid.
Bij ons mag dat allemaal wel en je ziet Bob nu al opbloeien. Zijn oog traant niet meer, hij kwijlt niet, zelfs zijn stompje staart begint weer aan te groeien. Bovendien loopt er hier een lekker wijf rond genaamd Sophie. Nee, die Bob gaat het hier best naar z'n zin krijgen.
Dat was kapot. Al maanden. En aangezien Hans de magnetron erg leuk vind moest het toch eens gemaakt worden. Gisteren dus. Om half twee. Om vier uur zou er visite komen.
We hebben het hier over een inbouwmagnetron dus de stekker moest losgeschroefd worden zodat ik het snoer door het nauwe gat-waar je met je handen niet bij kon-naar buiten kon trekken. Dat was een fout. Een grote. Zo'n grote fout dat ik voordat het verhaal verder gaat u wil waarschuwen dat u NOOIT een snoer uit een gat moet trekken waar u met uw handen niet meer bij kunt om het terug te stoppen.
Om een lang verhaal kort te maken, voor een ander lampje moest ik naar het volgende dorp en toen ik terugkwam was het half drie. Om vier uur stond de visite voor de deur, in de keuken was het een grote puinhoop en ik liep in uiterste razernij te tieren dat we nu een nieuwe keuken moesten kopen want dat snoer van de magnetron zou nooit, maar dan ook nooit, nooit van z'n lang zal ze leven meer door dat gat terugkunnen. En dan moet er godgloeiendegloeiende niemand tegen mij gaan zeggen dat er wel een oplossing voor is WANT DIE IS ER NIET! Een nieuwe keuken was de enige oplossing en ik was vast begonnen de oude te demonteren! Toen mij genoeg kalmeringsmiddelen waren toegediend kreeg ik hulp van mijn schoonvader. Met een klein beetje moeite kreeg hij het snoer weer door het gat en kon de magnetron weer op z'n plaats zonder eerst een nieuwe keuken aan te schaffen. GRMPFFH.
Als het 's nachts vriest slaap ik het liefst met het raam dicht. Mevrouw Mack slaapt dan het liefst met het raam open. Omdat we pas twee jaar getrouwd zijn moet er dus een compromis volgen, als we verderop in het huwelijk zitten is mijn droeve lot waarschijnlijk dat ik naar een andere kamer verbannen word.
Qua argumentatie staan we gelijk: Ik slaap beter met het raam dicht, zij beter met het raam open. Ik word wakker van de kou, zij van benauwdheid. Een duidelijk geval van een 2-2 gelijkspel.
Maar wel voor mevrouw Mack, want zij kan veel beter geïrriteerd kijken. Dat wordt weer kou lijden vannacht!
Eric Hulsebosch bij de wereld draait door:
Eric, verwacht jij met de opwarming van de aarde dat je ooit nog een elfstedentocht meemaakt?
Ach, de aarde warmt een halve groad in de tien joar op, dus of het noe – 20 is of het is – 19,5, da maak niks uut.
In een week tijd zijn we alledrie naar de kapper geweest. Hans als eerste met als resultaat dat al zijn krullen weg zijn en het mij daardoor van schrik niet opviel dat er een kerstboom in huis stond, mevrouw Mack als tweede met als resultaat dat ze nu een pony heeft en ik van schrik vroeg of het mislukt was, en ikzelf als derde en laatste maar bij mij is er maar één model mogelijk, dus daar schrikt niemand meer van.
Bovenop kortgeknipt, de rest met de tondeuse (een op de lange stand), vloeiend laten overlopen en bakkenbaarden eraf is mijn vaste recept.
Nu had ik in verband met de kerstdrukte net die ene wat oudere kapster die ik eigenlijk liever niet heb, maar omdat je het lullig vindt dat te zeggen, laat je haar maar begaan. Dat vloeiend laten overlopen zeg ik er nooit meer bij omdat de kapsters wel snappen dat je niet met een bloempotrand wilt rondlopen.
Deze snapte het dus niet. Mevrouw Mack heeft mij heel erg uitgelachen en elke keer als ze me ziet schiet ze weer in de lach. Ik zoek nu tijdelijk een onderduikadres totdat het tondeusegedeelte weer dezelfde kleur heeft gekregen als het geknipte gedeelte.
Dames en heren, omdat jullie dit jaar zo hard gewerkt hebben, heeft de directie besloten…bla bla bla..
Daar zaten wij dus afgelopen donderdagavond bij Novomundo in studio 21. Dinnershow voor wie van musicals houdt. Iedereen krijgt hetzelfde te vreten. De rekening was van tevoren betaald dus de obers haastten zich niet om de glazen bij te vullen. En steeds maar klappen voor de grote sterren. Jeroen van de Boom kwam zijn eigen cd uitdelen. "Triest" dacht ik nog, maar later bleek die cd ook op de rekening te staan.
Het enige wat mij op m'n plek hield waren de danseressen. Ongeveer vijftien blote meiden. Prachtige benen en strakke buiken. Ik zocht naar die ene die een schoonheidsfoutje moest hebben. Die was er niet. Niet een had te dikke benen, niet een had een vetrolletje. Op straat zie je zoiets nooit lopen. En hier liep het podium door tot achter in de zaal. En dan staan ze op drie meter voor je half bloot te dansen.
Ik zei nog tegen mevrouw Mack: "Niks voor jou?" Nah, ze vond het wel wat, nu ben ik thuis een podium aan het timmeren.
Mack, ik vind het ontzettend jammer dat je weggaat maar ik begrijp je beslissing. Je bent erg belangrijk geweest voor het bedrijf omdat je ons altijd op tijd van de juiste cijfers hebt voorzien. In de tijd dat het moelijk was en niemand meer wist hoe het ervoor stond was jij de enige die z'n rug recht hield en ons betrouwbare cijfers gaf. Als je ooit ons advies nodig hebt is een telefoontje genoeg.
De grootaandeelhouder van het bedrijf sprak vandaag deze woorden tot mij tijdens een vergadering. Ik kan er nog steeds niet van zitten. Ik heb de man in 11 jaar slechts af en toe gesproken. Toch wist hij veel over me. Hij liet zich kennelijk door het management informeren over zijn mensen. Ik moest maar eens wat zekerder van mezelf worden. Mijn moeder zal trots zijn als ze dit hoort…
"Hans is naar de kapper geweest en al z'n krullen zijn eraf." vertelde mevrouw Mack mij door de telefoon.
Nu hou ik van kort haar maar Hans had wel erg mooie krullen vond ik. Toen ik thuiskwam was ik benieuwd naar het resultaat en aanschouwde het mede door mij geproduceerde wereldwonder. Het was anders, maar toch ook wel weer mooi, bovendien komen die krullen wel weer terug. Het gezichtje eronder was gelukkig nog hetzelfde.
"Ja best mooi hoor.", zei ik tegen mevrouw Mack.
Vijf minuten later zat ze me redelijk geërgerd aan te kijken.
"Wat? Mis ik iets?"
"Oh! Je hebt de kerstboom opgezet! Goh! Viel me helemaal niet op!"
De mannen onder ons herkennen (hopelijk) het probleem. Normaal valt het me al niet op wanneer er ineens een bloemetje op tafel staat maar nu miste ik gewoon een anderhalve meter grote kerstboom in de huiskamer. Gelukkig blijft ze niet lang boos en is ze tot op zekere hoogte vergevingsgezind, maar je zal een vrouw hebben die al kwaad wordt als het je niet opvalt dat ze nieuwe oorbellen heeft ofzo… HEL!
Mack 