Tussen de middag had ik een lollige bui en vond ik dat vrouwen minder presteerden met sport dan mannen en daarom ook minder moesten verdienen, en ging er vanuit dat mijn collega's wel begrepen dat ik best begrip heb voor die mindere prestaties een grapje maakte. Maar nee, vol er tegenin! Over mindere spiermassa's en longcapaciteit en seksist en als ik de KPN was had ik je nooit meer aangesloten, ik was ineens omsingeld door aanvallende collega's. En dat maakte de situatie er niet beter op.
Een schepje er bovenop van mijn kant dan maar. Ja 11 seconden is nou eenmaal langzamer dan 10 seconden op de 100 meter. Ik heb de stopwatch niet uitgevonden hoor, ze zijn gewoon te lui om een seconde harder te lopen en dat zie je in het werk ook terug.
Oeps. Totale vernietiging lees ik in hun ogen. Nou, ander voorbeeld dan. Ter verduidelijking. Schaatsen. Waarom willen ze hetzelfde betaald krijgen als de mannen terwijl ze gewoon aantoonbaar minder hard gaan en bovendien ook nog eens minder afstand hoeven af te leggen?
De schep die de emmer deed overlopen: Kijk je soms wel naar de Paralympics? Of naar vrouwenvoetbal?
Waarmee ik mijns inziens geen oordeel vel over de geleverde prestatie, alleen maar over een onderscheid dat er nou eenmaal is, maar wat er ook zou zijn zonder dit logje. Het antwoord was ja, maar volgens mij logen ze dat ze barstten.
Nou goed, uiteindelijk verklaren ze me dan maar verminderd toerekeningsvatbaar en snappen ze ook wel dat ik dit op mijn werk zeg omdat ik thuis niet de baas ben. Maar een echt tegenargument waarom 11 seconden evengoed zou zijn als 10, heb ik niet gehoord. Nee, het beste waar een collega mee kon komen was: "Moeten jullie (let op het meervoud, ik was de enige die het met mezelf eens was) eens een kind op de wereld zetten."
Maar dan ben ik ook gelijk de eerste die toegeeft dat vrouwen dat veel beter kunnen. Ruiterlijk. Zo zit ik dan ook wel weer in elkaar. En als ik ze allemaal thee heb gebracht zijn ze het weer vergeten.