Categorie: Enigszins grappig

Ik kan mij niet meer in het openbaar vertonen. Alleen nog in een auto met afgesloten ramen. Wat is er dan aan de hand Mack? Nou, ik stink. Gewoon naar prehistorisch zweet. Elke keer als ik achter deze computer plaats neem komt er een vleugje zweetmoleculen mijn kant opgezwoven. Maar waar ik ook ruik, onder mijn oksels, in de hals van mijn T-shirt, ik kan het niet lokaliseren. En het is er toch.

Dit weekend, de lucht kwam weer in mijn neus, ik sprong onder de douche en heb alles wat Mack tot Mack maakt grondig gewassen, daarna schone kleren aangetrokken maar binnen de kortste keren rook ik het weer. Ik scheid uit, maar weet niet uit welke opening. Gadverdamme. Ik stink als een visafslag en heb niet eens otterzeep voor vaderdag gekregen. Ik kan behang afstomen zonder stoomapparaat.

Zaterdagmiddag in de Hoofdstraat had ik gewoon vrij baan omdat de stoet die me tegemoet kwam zich opsplitste in twee rijen. Achter me liepen mannen in witte pakken met gasmaskers en hogedrukspuiten. Zelfs zwerver Eddie weigerde mijn aalmoes.
Ik ervaar dit als een serieus probleem en dit is een schreeuw om hulp, dus laten we er even niet kinderachtig over gaan doen in de reacties.

't Is over en uit voor het Nederlands elftal. Guus komt nog niet noar huus. Maar de voortekenen hebben ons bedrogen. Vooral mij. Ik heb vanaf de aanstelling van Marco geloofd in de eindoverwinning. En nu gaat er ergens iets mis. Eigenlijk waren we totaal kansloos deze wedstrijd. Eerlijk gezegd denk ik dat als we Van Basten naar het songfestival gestuurd hadden, dat we meer kans gehad hadden om te winnen van de Russen dan deze wedstrijd.

Maar…, er is nog niks verloren. Wij Nederlanders gaan Turkije nog eens een lesje "Houdini-achtige ontsnappingen" geven door gewoon na het laatste fluitsignaal nog toe te slaan. Ik ga persoonlijk in beroep tegen het intrekken van de rode kaart tegen …tsjenko,…kov…of…ski, want dat mag natuurlijk helemaal nooit. Een scheidsrechter die de regels niet kent! Waarschijnlijk moet deze wedstrijd overgespeeld worden. En als ze dat niet willen ga ik gewapend met de kleine bosatlas naar de UEFA om te protesteren tegen het feit dat het grootste deel van Rusland helemaal niet in Europa ligt. En dat ze dus gediskwalificeerd moeten worden. Zeker als blijkt dat er spelers van het Russisch elftal uit Alma Ata komen.

Duitsland of Turkije is ons volgende slachtoffer. Hup Holland Hup.

In verband met de komst van de baby moest ik diep achter de schotten op zolder kruipen om alle babyspullen daar weg te halen. Twee jaar geleden ben ik er voor het laatst geweest. Zeker 5 kilo Mack meer dan toen moest zich door de smalle ruimte wurmen om alles eruit te trekken. De laatste doos die het verst opgeborgen stond was een bananendoos met boekjes en krantenknipsels van vroeger. Door de opening bovenin de doos zag ik een trots gezicht mij aankijken. Het was de sportbijlage van het Noord Veluws Dagblad van 27 juni 1988 waarop Marco van Basten zijn zojuist gewonnen Europese Titel omhoog hield.
Dit heeft niks meer te maken met bijgeloof of toeval. Dit is een regelrecht voorteken!

Kijk, dit ben ik op een vrolijk vrijgezellenfeest. Vrolijk hè? Ja, en fotogeniek ook nog eens. Kijk die mond eens intelligent open staan, en die heldere blik in m'n ogen…een en al vrolijkheid.
Ik ben gek op vrijgezellenfeestjes maar ik ben dan ook een echt feestbeest. Hoppakee daar gaat weer een pilske.
De waarheid is, als je de hele week achter een bureau zit gaat je gezicht ernaar staan. Dus ook hier lijkt het alsof je debet en credit aan het uitleggen bent. En ik kan er niks aan doen. Lachen voor een foto kan ik niet, dat ziet er compleet belachelijk uit. Een beetje glimlachen gaat ook niet want dan lijk ik gelijk op Petje Pietamientje. De enige optie is dus om een actiefoto van mij te maken zonder dat ik het in de gaten heb, zoals hier. Maar dan lijk ik ook gelijk sprekend op John Travolta. U mag met mij van mening verschillen maar bedenk wel dat ik ooit alleenheerser over dit land zal zijn.
Ooit is er een actiefoto van me gemaakt, geweldig. Door een professionele fotograaf, vandaar dat-ie zo onscherp is. Ik zat toen bij de wildwatertroepen van de commando's en een enorme stroomversnelling zoog mij naar de Niagara falls, waarbij ik hier op het punt sta om mezelf onverschrokken naar beneden te storten. Bespeurt u angst op mijn gezicht? Dacht het niet!
(Wildwatervaren op de Ardèche in 2000 met een kinderkano met een twijfelachtige kleur)

Een claxon van een auto is het enige apparaat dat ik weet te verzinnen dat meer oneigenlijk gebruikt wordt dan dat het gebruikt wordt daar waar het voor gemaakt is, als waarschuwingssignaal in een noodsituatie.
Groeten, afscheid nemen, een ander achteraf wijzen op een fout, en om aan te geven dat je een voetbalwedstrijd hebt gewonnen.

De stem van een mens is uniek. Elke mens heeft een eigen herkenbare stem. Echter, als 40.000 willekeurige unieke stemmen in een stadion zitten, klinkt het geheel altijd precies eender.
Nog frappanter, de meeste stemmen gaan vals bij "You never walk alone" behalve als het massaal in een stadion wordt gezongen, dan klinkt het altijd zuiver.

Ik ben verschrikkelijk goed in het tot en met een afwijking van 15 kilometer thuisbrengen van accenten, maar dat van Robin van Persie, daar kan ik helemaal niks mee. Ik hou het op 'blufs' of 'branies' of op een niet soepel scharnierende kaak.

En niet EK gerelateerd: Hoe kan de Latijnse benaming voor de zwarte rat, rattus rattus zijn? Ik heb nooit Latijn geleerd, maar ik ben niet achterlijk. Of er staat "zwarte zwarte"of er staat "rat rat"

Nu, in 2008, op de leeftijd van 38 jaar en 8 maanden, heb ik iets nieuws geleerd. Een handig lichamelijk foefje. Ik werd gedwongen door mijn eigen lichaam dat er voor het eerst in zijn 38-jarige opbouwfase voor zorgde dat na een verkoudheid vorige week mijn oren potdicht zaten.
Nooit eerder heb ik daar last van gehad. Ik ken het verschijnsel "dichtzittende oren" wel door water, of door grote hoogte, maar niet zomaar na een simpele verkoudheid. Het is ook een teken dat mijn lichaam aan het veranderen is. Waarschijnlijk komt het nu uit de opbouwfase en is de bloeifase ingegaan.

In elk geval, het foefje: ik hou mijn neus en mijn mond dicht en ik blaas keihard uit. Plop….Plop. Twee buizen van eustachia in één keer open. Ik wist dat het technisch moest kunnen. Ik ben er inmiddels heel behendig in. Ik blaas al belletjes onder water met mijn oren. Volgende week zal ik waarschijnlijk het opblaasbare zwembad van Hans met mijn oor kunnen opblazen.

En, want dat moet ook niet onvermeld blijven, dit werpt weer een heel ander licht de ouderdom van het heelal. Want hoe lang heeft een vis er volgens de evolutietheorie niet over gedaan om het land op te kruipen? En de mens om rechtop te gaan lopen? Ik pas mijn lichaam na één dag al aan aan de vernieuwde omstandigheden. Door dit vernieuwde inzicht schat ik de oerknal op hooguit 250 jaar geleden. Hooguit.

“Ondanks de wereldwijde vertraging heeft de Nederlandse economie nog een behoorlijke vaart”, stelt de OESO in de woensdag verschenen Economic Outlook. Dat is vooral te danken aan de producenten, die hun orderboeken zien vollopen en die de toekomst nog altijd met vertrouwen tegemoet zien.

Uit: dft.nl 4-juni-08

Las u nu ook onderbroeken?

(sensatie van de dag-nr 1) Ik was licht geïrriteerd door de herhaaldelijk op de gang mobiel bellende blonde man, die ik meende te herkennen van school of zoiets, en na de zoveelste keer stond ik op en gooide de deur dicht, want zo kun je niet fatsoenlijk boekhouden. Bleek het achteraf John de Wolf te zijn geweest, zelfs mijn baas had het gezien, maar hij had niks tegen mij gezegd. Waarschijnlijk uit angst dat ik een handtekening zou gaan vragen voor Hans die plotseling een enorme Feyenoordsupporter is.

(sensatie van de dag-nr 2) Ik heb gisterenavond de miljoenenjacht gemist (nou ja, gemist, ik heb wel wat beters te kijken) waarin een klant van ons kantoor meer dan een miljoen euro uit Linda de Mol troggelde.

(sensatie van de dag-nr 3) Vanochtend kreeg ik (tijdelijk) de sleutels overhandigd van een nieuwe Audi A4 Avant Quattro 3.0 TDI V6. Een hele mond vol en dan ook nog zo'n nieuwe kentekenplaat met drie letters. Ik mocht even 240 paarden uitlaten op de autoweg. En die lieten zich makkelijk door mij temmen. Een dijk van een auto, het gaat als een kogel en zelfs ik moet met pijn in mijn hart gaan toegeven dat de diesel de benzine bijna ingehaald heeft. Niet qua motorische prestaties natuurlijk want een diesel blijft behelpen met z'n overijverige toerenbegrenzer en z'n geluid alsof er iets aanloopt, maar wel qua prijs. Want wat scheelt het nu nog helemaal?

Ooit kreeg ik van de schattigste ex-collega die ik ooit had (ze moest huilen toen ik vertelde dat ik ergens anders ging werken.) een Elvis-glas. Dat glas staat in de huiskamer op de rand van de lambrisering, want Elvis stop je niet met z'n kop in de vaatwasser. Een zwarte huisspin (zo'n grote voor Nederlandse begrippen) die ook Elvisfan was had zich een aantal weken ineens in het glas gevestigd. Gewoon op de bodem. Een tikje tegen het glas hielp niet, en een week of drie later zat de spin er nog steeds, onbewogen. Hartstikke dood volgens mevrouw Mack.

Ik weet natuurlijk door mijn jarenlange Discovery-Animal Planet-Lonely Planet-Alles behalve GTST- dat spinnen soms wel een jaar roerloos ergens zitten en dan ineens hun prooi kunnen aanvallen. Dus ik zei dat-ie nog leefde. "Mack, hij is dood. Dat zie je toch? Helemaal verdroogd! Daar hoef je geen Midas Dekkers voor te heten hoor, om dat te zien."

Ik pakte het glas en tikte er tegen. Geen beweging. Ik hield het glas op z'n kop. Hielp niks. Met een mes dan maar het beest te lijf. Ha, ineens zat er weer leven in. Ik heb hem buiten gezet want spinnen moet je nooit doodmaken, dat brengt ongeluk. En mevrouw Mack? Die durft mijn beweringen nooit meer in twijfel te trekken….En ik? Ik droomde verder….

Elke avond als ik thuis kom, heb ik een vast ritueel. Ik ga naar boven, kleed mij snel om, kijk ondertussen even naar buiten of Hans op het "tasfeld" aan het spelen is. Van de week dus ook, ik keek naar buiten en dacht: "Hee mist? Wat gek, dat was net nog niet?"
Ik steek mijn kop door het openstaande raam, beuk een gat ter grootte van mijn kop in de hor die ineens voor het raam zat, maar hij functioneert gelukkig nog steeds. Geen albatros die daar doorheen komt deze zomer.