Begon ik maandag met een ontmoeting met Mell, kwam vandaag Hermanus op kraamvisite. Ik ontmoet gewoon twee webloggers in één week! En de week is nog niet eens voorbij!
Hermanus is een geval apart. En zo moet je hem ook benaderen en behandelen. Er is geen hokje waar hij in past en er zijn geen lijnen waar hij binnen blijft. Hij heeft een hekel aan slangen, slakken en katten, maar deinst er aan de andere kant weer niet voor terug om in zijn eentje 60 zwaarbewapende en vechtende jongeren uit elkaar te sleuren. Of een schietende Joegoslaaf met een lasso te vangen. Respect moet je bij hem verdienen en onze buren aan beide kanten hebben dat duidelijk niet gedaan. In onze tuin werd geperste lucht met volle kracht uit de twee daarvoor bestemde openingen geblazen. Een duidelijk teken dat iemand zich op zijn gemak voelt, als je het mij vraagt.
Aan de andere kant, ruwe bolster, zachte pit, getuige de schattige kraamkado's waar hij mee aan kwam. Ik noem een speen van FC Groningen, een hamer, twee schroevendraaiers, een half rolletje zwarte tape en een voorverpakte komkommer. Mevrouw Mack kende hem al, zij en Hermanus waren ooit collega's, en had mij al een beetje gewaarschuwd. Maar wat er dan uiteindelijk over de vloer komt, gaat je voorstellingsvermogen dan toch nog te boven. De beste man is van beroep beveiliger en ruikt terroristen met een bomgordel op een kilometer afstand. En de terrorist die op zijn gordel wordt aangesproken door Hermanus, geeft sidderend van angst zijn afstandsbediening af en zegt dat hij het nooit meer zal doen. Maar, zo is hij dan ook wel weer, dan laat hij ze gaan. Met bomgordel maar zonder de bediening.
Over Mell verder geen aanmerkingen, dat is gewoon een frisse, jonge verstandige vrouw waar niemand iets van te vrezen heeft. Over Hermanus verder ook niet. Maar mocht u bij u zelf denken, nou het lijkt mij ook wel leuk om die Mack een keer te ontmoeten en ik vind die beschrijving van Hermanus helemaal niet zo vreemd, laat dan maar zitten.