Categorie: Enigszins grappig

Oh ja, als maandagochtend om onverklaarbare redenen de AEX als een raket de lucht in schiet, dan komt dat omdat mevrouw Mack nu met geld dat eigenlijk bedoeld was om een V12 motor in mijn Alfa te bouwen, een nieuwe keuken aan het uitzoeken is. En aanstaande dinsdag wordt een nieuwe heteluchtverwarmingsketel geplaatst, dus zeg niet dat ik er niks aan doe. De kredietcrisis is voorbij, nu de angst voor de recessie nog even aanpakken.

Trouwens, ik weet niet of het raar is, dat ik niet meega om keukens te bekijken, maar ik voeg daaraan toch niks toe. Ik heb alleen de maten opgeschreven. Mij maakt het niet uit wat voor kleur hij wordt en wat er allemaal inzit. Mijn enige eis was dat ik hem niet zelf hoefde te plaatsen. Want dat zou zonde zijn van zijn zo'n mooie nieuwe keuken.

Gebeurtenis 1:
Hans wil elke ochtend, al zeker anderhalf jaar, minimaal twee boterhammen. En altijd is één van de twee met chocopasta. De vraag: "Hans, wat wil je op je brood?" wordt altijd beantwoord met: "Pasta en papaworst." (cervelaatworst, geen zorgen). Of: pasta en indakaas. Pasta en bobworst.(Bob de Bouwer smeerleverworst). Echt altijd!
Dus vanochtend was ik vast een boterham met chocopasta aan het smeren en vroeg: "Hans wat wil je op je boterham?"
"Indakaas en Bobworst!"
En denk niet dat je hem dan die boterham met chocopasta stiekem kunt geven want dan zegt-ie:"Hee, ik woe geen pasta!"

Gebeurtenis 2:
Mevrouw Mack heeft een reputatie als het gaat om aan tickets voor een concert komen. Ik geloof niet dat het haar ooit niet gelukt is. Vanochtend om tien uur begon de internetvoorverkoop voor een concert van AC/DC. Dus alle beschikbare pc's en mobieltjes stonden hier driedubbel in gelogd op ticketservice.nl om maar door de wachtrij heen te komen. Na drie kwartier was het op zolder (mijn pc…jeeaaahh) raak. Maar toen moest er betaald worden en dat eindigde bijna in slaande ruzie. Ik liep met een krijsende Tammar beneden en boven op zolder stond er één te gillen omdat ze heel snel moest weten wat mijn bankrekeningnummer en pincode waren. Maar ik hoorde haar niet. Echt, een 12-jarige puber zou haar gegil niet kunnen overtreffen. En toen ik haar wel hoorde schreeuwde ik terug: "#@$%$%$$$ Wat is er $##$@@# nou aan de hand? #!@#$%$#@ dat weet je normaal toch ook altijd? Dat ding is $@$#@$ altijd leeg en ik zit er nooit aan!"
Nou ja, uiteindelijk komt ze dan weer fluitend naar beneden omdat ze vier kaarten heeft. Pppffff….al die stress….terwijl ik hier gewoon het mobiele nummer van Angus heb.

Ik vroeg mij vandaag ineens iets af. Best wel belangrijk, denk ik zelf. Het is eigenlijk toch best vreemd dat sommige dingen uitgevonden zijn toch? Neem nou kaas. Wie is er ooit op het idee gekomen om een maag van een kalf in melk te gooien en dan te gaan roeren zodat je kaas kreeg? (ongeveer) Dat is toch vreemd?
Of alcohol. Ik ken het chemische proces niet maar alcohol groeit toch niet aan een boom? Je moet daar toch dingen voor bij elkaar gooien? Ik vind het raar. Of dat er indianen op het idee kwamen om ineens een plant te gaan roken. Slaat toch helemaal nergens op? Buskruit, bier, penicilline en weet ik veel wat allemaal nog wel niet meer, het zijn allemaal zogenaamd toevallige mengsels die ineens bruikbaar bleken. Volgens mij is er op een of andere manier wel hulp geweest. Ik geloof niet in dat soort toevalligheden. Tenminste nu niet meer. Ik heb in mijn leven zo ongeveer alles wat ik kon bedenken al bij elkaar gepleurd, maar nog nooit ontstond er "toevallig" iets nieuws.

bier+vetplanten=niets.
koffie+peuken=niets.
chips+water=niets.
kruipolie+wasmiddel=niets.
dode vlieg+hondenbrokken=niets.
inkt+aardappelpuree=niets
rijstwafels+uierzalf=niets.

Dat hoeft u dus alvast niet meer te proberen, dames en heren alchimisten.

Normaal gesproken ben ik een toonbeeld van zelfbeheersing, maar soms is er maar weinig nodig om mij in totale razernij te laten onsteken. Bijvoorbeeld, ik wil de kinderwagen pakken uit de schuur. De kinderwagen is al een tijd niet gebruikt en staat in een hoek waar ik al een jaar niet geweest ben. Niet dat onze schuur zo groot is, nee hoor, integendeel, maar hij staat te vol. En te vol is het understatement van de eeuw.

Tegenwoordig komen bij elke doodgewone gelegenheid (een geboorte, een verjaardag van een kind) hele drommen mensen op bezoek die je verder nooit ziet, en die nemen allemaal iets mee. Was het duurste cadeautje dat ik ooit in mijn leven heb gehad omgerekend 45 euro, tegenwoordig is dat ongeveer het minimumbedrag dat Hans krijgt van een vreemde omdat hij een zusje heeft gekregen. Kun je nagaan wat hij krijgt als hij zelf jarig is! Als je voor ons huis staat, kun je duidelijk zien waar wij wonen. Daar waar de ramen bol staan van het speelgoed en daar waar de nok 15 centimeter lager is dan bij de beide buren. Ons huis verzakt en bezwijkt onder het speelgoed.

Dus, die kinderwagen zat nogal vast. Je moet al over de minibikes en go-karts heen stappen om er te komen, en in het meest gunstige geval staan je benen allebei op de grond, anderhalve meter uit elkaar. Vanuit die positie til je in één keer de kinderwagen op. Tenminste dat wil je. Godnondejuu. Vast! En je staat niet echt handig. En dan begin ik met mijn tanden op elkaar tegen de kinderwagen te praten: "Gewoon loskomen…niet tegenwerken…ik zeg loskomen…NU kutding! Meewerken mislukte kaa-kruiwagen!" Het ding geeft een beetje mee maar het heeft 4 wielen en die blijven alle vier ergens achterhangen. En niet tegelijk hoor, neeneenee, gewoon achter elkaar. Als het ene los is, zit het andere vast. Ondertussen stoot je nog je kop tegen het zoldertje en in de reactie daarop vangt een grote spin jouw gezicht in zijn web.

Met een uiterste krachtsinspanning en een enorme oerkreet trek je tenslotte de kinderwagen los, er breekt van alles af en dat wat er aan vast zat stort met donderend geraas weer naar beneden. Er flikkert nog een fiets tegen je aan die je ook niet meer overeind krijgt en met gescheurde kleren en groen als de Hulk spring je naar buiten met alleen het bovenstuk van de kinderwagen in je handen. Het onderstel staat nog ergens binnen. Ik heb zin om iets in elkaar te trappen, iets wat uit ruimtegebrek toch al in onze tuin stond. Een schommel ofzo. Of een glijbaan. Twee driewielers. Iets!

Als ik een halfuurtje later wat afgekoeld ben, besluit ik dat je als man toch maar voor lul loopt achter een kinderwagen.

Ik mag me graag bemoeien met de opvoeding van een ander. Vooral als ik het er niet mee eens ben. Bijvoorbeeld, de hond van de buren, die mag geen hondenkoekjes aannemen van een ander. Dus ook niet van mij. Dus wat heb ik haar (het is een teefje) geleerd? Elke avond als ik de keuken sta op te ruimen (jaja) en de hond is aan het spelen met haar baasje, dan ga ik opzichtig voor het raam staan zodat het beest mij ziet.

Vragend en kwispelend kijkt ze me aan, bijna smekend eigenlijk en ondertussen hoor ik haar baasje waarschuwend roepen "SJOKOOOOOOO…..denk eraan!" En dan pak ik het hondenkoekjesblik en wenk de hond met een nauwelijks zichtbare hoofdbeweging. Dat is teveel voor Choco en ze stuift op me af, ik doe snel het keukenraam open, ze gaat op haar achterpoten staan en ik geef haar een koekje.
Haar baasje tiert tegen de hond en roept dat ze moet komen. "SJOKOO, NEE!" En dan tegen de mede-aanwezigen op het grasveld: "Ze weet dat dat niet mag!"
"Nou, volgens mij weet ze dat helemaal niet hoor", roep ik dan uit het raam.

Het mooie is, inmiddels heb ik 's avonds gemiddeld drie honden aan het raam staan die allemaal weten dat ze geen koekjes mogen aannemen van een ander.

Elke dag hoor ik er wel een of twee; van die grollen die zo achterhaald zijn, dat ik er altijd uit beleefdheid maar even om lach. Van die grappen die op zich best goed zijn, maar die je al zo vaak gehoord hebt, dat je ze uitkotst. En steeds denk ik, die opmerkingen moeten eens verzameld worden in een logje. En steeds vergeet ik ze weer en ook nu schieten me er maar een paar te binnen, maar dit is natuurlijk wel een ge-wel-dig-e kans om, als u er ook een weet, uw bijdrage te leveren in de reacties. Schroom niet! Het kan niet flauw genoeg!

(En niet stiekem hele goeie erin zetten hè? Dus niet: tegen iemand met een coltrui zeggen: "Hee, nek gebroken?" Dat telt niet.)

Hoe is het? Het kan altijd duizend euro beter.
Hoe is het? Mager maar gezond.
Vertel eens van dat ongeluk? Welk ongeluk? Je wou toch niet zeggen dat je met zo'n kop geboren bent?
Het wordt morgen 30 graden. 's Ochtends 15 en 's middags 15.
Doe je kalm aan? Ja, jouw tempo.
Hee buurman, als je toch je auto staat te wassen….
Kom je morgen even langs? Nou langs niet ik kom wel aan!
Ik ga nooit vreemd. Ik stel me altijd eerst even voor.
Zo, jij bent goed! Ja, dat zei m'n vrouw vannacht ook.
Is die jas van varkensleer? Kan ik zien, de kop zit er nog op!

P.S. Degene die komt met de beste grap in deze categorie, die wint een voetreis naar rome.

I.v.m. mevrouw Mack's buikloop (je kon het spoor zo door het huis volgen) heb ik een beroep gedaan op mijn schoonmoeder om woensdag hier aanwezig te zijn om een oogje in het zeil te houden. Hans liep hier ook rond en moeders van tegenwoordig kunnen nou eenmaal niet meer voor de kinderen zorgen als ze ziek zijn. In tegenstelling tot de vorige generatie, die liep gewoon door. Maar, ik denk dat de moeders van nu dat over 30 jaar ook roepen. "In onze tijd liepen we gewoon door als we ziek waren. We moesten wel!"

In elk geval, gelukkig maar dat ze kon en dat ze zelfs een nachtje is blijven slapen zodat we ons vandaag ook geen zorgen hoefden te maken over Hans, Tammar, het eten, de was, en nog veel meer dingen die ze in de tussentijd heeft verzorgd. Inmiddels is ze weer naar huis want het gaat weer een beetje beter met mevrouw Mack, wij kunnen het weer zelf en zij kan weer van haar welverdiende rust genieten.

Vanwege een dure vervanging van de heteluchtverwarming die eraan zit te komen, kan ik haar niet met een cadeautje bedanken, dus doen we het maar op deze manier, een logje en een muziekje. Speciaal voor mijn schoonmoeder. Schoonmoeder, bedankt!

http://nl.youtube.com/watch?v=E_FvVkcwqIs

Dat ik torenhoogbegaafd ben, zal niet veel mensen als een verrassing in de ogen aanschouwen. Maar tot mijn eigen verbazing ben ik ook Freudiaans goed geworden in het doorzien van reacties en het tussen de regels door kunnen lezen om te begrijpen wat er wordt bedoeld.

Vandaag zag ik in een reactie op een weblog een poging van iemand uit mijn linklijst, om op uiterst doordachte maar quasi-achteloze manier indruk te maken op iemand anders uit mijn linklijst. En niet zoals ik altijd indruk maak op u allen, nee, dit was een pure liefdesverklaring van de een aan de ander. De hoogste kunst van het onopvallend imponeren werd hier ten toongesteld. Uiterst listig gecamoufleerd. Tegen het briljante aan want niemand had het door. Zelfs degene voor wie het bedoeld was niet. Behalve ik. Maar ik ben de doelgroep niet.

Wat jammer nu dat ik u volgens mijzelf opgelegde spelregels niet kan laten zien waar dit gebeurde! Ik geef u één hint. Degene die zich hier ineens opvallend stil houdt, die is verdacht!

Ik moet altijd een klein beetje lachen om bepaalde types van het mannelijk geslacht. Een ervan is de bodybuilder met zijn opgepompte lichaam. Jarenlang traint hij, smeert zich in met olie, eet vetarm en neemt stiekem spierversterkende middelen met als eindresultaat: dat ik er in mijn zwembroek gewoon stukken aantrekkelijker uitzie dan hij.

Nog zo'n type waar ik altijd een beetje om moet lachen, is de eind-dertiger met veel te lang blond krullend haar, die onverschillig probeert te lijken. Wél het surfkapsel maar niet de plank. (board, sorry). 's Ochtends staat hij een half uur voor de spiegel in een ultieme poging zijn haar zo neer te leggen dat het lijkt alsof hij er niks aan heeft gedaan, met als eindresultaat: dat mijn haar er gewoon stukken onverschilliger uitziet dan dat van hem.

En het laatste type waar ik stiekem altijd een klein beetje om moet lachen is de mannelijke rosé-drinker. Maar omdat ik vermoed dat dat allang geen minderheid meer is, en dat er zelfs onder mijn lezers zich misschien wel een exemplaar bevindt, zeg ik daar verder niks over.

Vrijdagmiddag stonden hier in het kader van een column die ik ga schrijven voor een stoer en mannelijk tijdschrift een fotografe en een styliste voor de deur. Ik denk dat ze twee uur zijn bezig geweest om mij fatsoenlijk op de foto te krijgen. Ik had mijn Elvispak aangetrokken maar dat vonden ze het nét niet. Dus kregen Hans, Tammar en ik kleren van de Bijenkorf aan, met de kaartjes er nog aan. De styliste vertelde dat ze altijd kleren mocht lenen bij de Bijenkorf, maar ik vroeg mij af waarom de beveiligingsbadge dan nog op de trui die ik aan kreeg, zat. "Oh, een foutje", zei ze. Ja ja. Ik zal niet raar op kijken als ik nu ook strafbaar ben wegens heling.

Onze huiskamer werd omgetoverd tot een soort studio, meubels werden verschoven, kastjes werden uit het zicht geplaatst, lampen werden verhangen, wij kregen kleren aan die niet van ons waren, alles om het geheel maar zo natuurlijk mogelijk te laten lijken. De fotografe was een vriendelijke jongedame met een twee meter lange tas met apparatuur. Ze vertelde dat ze liever werkte met 'gewone mensen' dan met modellen, omdat modellen precies wisten wat ze moesten doen. (Ik natuurlijk ook) Volgens de styliste was ik een natuurtalent maar toen ik zei dat dat de grootste leugen was sinds die geleende kleding van de Bijenkorf, deed ze geen poging om er tegen in te gaan. Ik had haar voor de tweede keer doorzien.

Tammar was voorbeeldig, en Hans was na een uurtje aan het muiten, dus om hem op de foto te krijgen zoals de fotografe wilde, moest hij door ons gechanteerd worden op een dusdanig opvoedkundig onverantwoorde manier, dat mocht dit bekend worden, een opvoedkundig tijdschrift als 'Ouders Van Nu' niks meer met mij te maken wil hebben. (Maar hij heeft wel een mooie Bob de Bouwer auto nu) De fotografe was een vriendelijke dame met een besmettelijke glimlach, en dat was wel handig om mij ook met een glimlach op de foto te krijgen, maar dat ik een geboren model ben, da's nu wel duidelijk.