Categorie: Enigszins grappig

Linda (vrouwtje van Mack voor intimi) werkt op een school. Vandaag kwamen er twee collega's van haar werk op kraamvisite. Eén van die collega's kwam mij nogal bekend voor maar ik kon hem niet plaatsen. Zijn naam zei me niet genoeg om mij te laten denken dat ik hem eerder had gehoord. Ik vond hem op een gymleraar lijken die ik vroeger op de Meao had. Maar dat kon hem niet zijn, hij zag er veel te jong uit.

Toen Linda vertelde dat ik vroeger les had gehad van een andere collega van hun, vroeg hij ineens: "Van wie heb jij L.O. (lichamelijke opvoeding) gehad dan?" En toen wist ik het en zei: "van jou!"

Nu heeft Linda al drie collega's die mij vroeger les hebben gegeven. Gelukkig herinneren ze zich mij niet meer. Hoeveel lopen er nog rond?

Zoals Pauline in het vorige logje al min of meer voorspelde, zijn de reacties op mijn eerste column niet onverdeeld positief. Integendeel zelfs, ze zijn allemaal negatief! Behalve van u en mijn familie dan, die waren wel positief. Ik kreeg vandaag een mailtje van de redactie met een aantal reacties van mensen die het er niet mee eens waren. Ze gaan die reacties nog plaatsen in het volgende nummer, dus ik ga ze hier niet openbaar maken, maar het kwam er op neer dat ik een ouderwetse zak ben.

De redactie vond het gelukkig wel eens prettig een beetje heibel in de tent, dus doorgaan…vooral doorgaan.

Er gebeurde net iets angstaanjagends! Iets verschrikkelijks. En ik kon er niks tegen doen. Een nachtmerrie.

Ik heb een oom en dat is nogal een vreemde man. Hij zit op Hyves en is lid van de publieke Hyves: Volkswagen, Deutschland en hij is vrienden met Rita Verdonk. (Dan ben je toch een tikkie verdacht) Ik klikte zijn hyves-site aan en zag mijn eigen foto pal naast die van Rita staan. De mijne voorop. Alsof ik in een pact met Rita zat. Maar voordat u denkt dat dat het angstaanjagende was, ik klikte eerst op de publieke hyve "Deutschland". Nou, niks bijzonders, gewoon voor iedereen die van dikke buiken, bier en bratwurst houdt, en die niet meer pissig is omdat de Duitsers ons land zijn binnengevallen 70 jaar terug. Prima, zo hoort het ook. Op een enkele Alkmaarder na zijn we ook niet meer kwaad op Spanje toch?

Maar toen gebeurde het. Ik klikte op de VW hyves. Ik wilde uiterst grappig (u kent mij) reageren op iemand die een promotiefilmpje over een Touran-bus had geplaatst. En dat had ik niet moeten doen. Het ene na het andere nieuwe VW-hyves-scherm opende zich op mijn computer. Het was niet te stoppen. Hoe ik ze ook wegklikte, ze kwamen net zo hard weer terug. Honderden! Ik werd totaal overlopen door de Volkswagens. Ik schreeuwde en riep om mijn moeder, maar er kwamen er steeds meer. Ik deed verschrikt een paar passen achteruit en stond met mijn rug tegen de muur te kijken naar het angstaanjagende schouwspel. Ik was verstijfd van angst. Na een paar "Wees gegroetjes" verzamelde ik al mijn moed en pakte een hamer en ging de computer te lijf. Ik beukte erop los dat het een lieve lust was. Maar de Volkswagens bleven komen! Totaal radeloos sloeg ik de hele pc in elkaar tot er helemaal niks meer van over was. En toen stopte het pas. Maar niet voordat mijn scherm nog één keer oplichtte en mij duidelijk de woorden "Wie anders?" toonde.

Brrr…dit was echt werk van de duivel. Morgen is het gelukkig zondag.

De mishandeling door de dokter van een wrat aan de binnenkant van mijn linkerhand is definitief mislukt. Tenminste, als ik het goed begrepen heb. Door het aanstippen met stikstof ontstaat er een blaar en deze drukt de wrat naar buiten. Maar een blaar valt bij mij ook onder de categorie 'ongewenste bultjes' dus ook die moest het met een mes ontgelden. De wrat zit er nog en wordt gevoed door een extra aorta die zich in mijn hand heeft ontwikkeld. Tenminste, daar ga ik vanuit gezien de hoeveelheid bloed die er nu nog steeds uit mijn hand spuit.

Volgende maand kan ik pas weer terecht voor een stikstofbehandeling bij de dokter. Wratten vallen kennelijk niet onder de spoedeisende behandelingen. Nee, oke, maar wat als het mijn rechterhand was geweest, vraag ik mij dan af. Oke, ik ben getrouwd, maar je zult vrijgezel zijn! Ha! Ik zeg: 1-1-2.

Ik heb net op wikipedia hele gore foto's gezien van wratten op plekken die nog viezer zijn dan de wratten zelf. Echt heel smerig. Ik zou de link niet aanklikken als ik u was. Ook de tekst en uitleg die gegeven wordt is al om te kotsen. Hoor maar even:
–Een wrat (medisch: verruca vulgaris) is een harde, eeltachtige vergroeiing van de opperhuid in de vorm van een bloemkoolvormig (klein) knobbeltje.
-Draadwratten: -2 mm doorsnee draadjes in de hals. Kunnen worden afgeknipt. Smerig toch?

Verder zag ik nog een site met honderden oma's tips; van het afplakken met ducktape, via het aanstippen met urine tot het inwrijven met tuinboonschillen. Het goede nieuws is dat een wrat vrijwel altijd vanzelf weer verdwijnt. Gelukkig maar, want ik hou niet van bloemkool.

Ik had vandaag ruzie met mijn baas over nog uit te betalen overuren. Hij zei dat ik er nog 77 had en of ik daar vrij voor wilde of dat ik ze uit wilde laten betalen, maar ik vond dat niet nodig. Ik kijk tenslotte ook iedere dag wel op web-log onder werktijd, dus dat vond ik een beetje overdreven.

Maar goed, dat werd dus een flinke ruzie.
Baas:"Als jij ze niet laat uitbetalen, dan krijg je dit jaar gewoon een veel groter kerstpakket!"
Ik: "Sodemieter op met je kerstpakket man, ik eis gewoon een normaal kerstpakket."
Baas: "Als je zo doorgaat krijg je een Alfa Romeo van de zaak hoor!"
Ik: "Als je dat maar niet in je hoofd haalt, anders bel ik het FNV!"
Baas: "Prima. Jij krijgt salarisverhoging. Op staande voet."
Ik: "Best! Je gaat je gang maar."

Ik sloeg de deur achter me dicht. Ja zo laat ik me niet behandelen!

En ineens zag ik op mijn handpalm(boom) whoeehaaahaaa, snap je 'm? een bultje dat er niet hoorde. En wat doet mack zijn hele leven al met bultjes die er niet horen? Die verwijdert hij zelf met een scherp mes. Niks geen verdoving, niks geen steriel, niks geen ontsmetting…rattssjjj weg! Maar deze hield niet op met bloeden. Dagenlang heb ik gebloed. Ik moest er een wondje in mijn andere hand bij maken en deze met elkaar verbinden middels een rietje om niet volledig leeg te bloeden. En als ie-dan weer dicht was en ik was niet tevreden over het resultaat, dan opereerde ik opnieuw, en bloedde ik opnieuw. (Dit is mijn grootste afwijking, dan weet u dat nu ook.)

Afijn (stom woord, de laatste keer dat ik het gebruik), ik moest me erbij gaan neerleggen dat deze operatie niet zelf zou lukken. Hier waren de scherpe messen op, en in geen enkele winkel wilde ze me nog een mes verkopen, als ik zo bloedend binnenkwam. Dus vandaag heb ik maar eens aan mezelf toegegeven dat dit een wrat betrof. En dat er even een dokter aan te pas moet komen. Een dokter krijg je trouwens niet zomaar te pakken, tenminste niet op het normale nummer. Op het nummer dat eronder stond wel: Dokter de Groot, spoedlijn? Ja, goedemorgen met Mack, ik heb een wra..zei u spoedlijn? Oh sorry! Daaag.

Morgen word ik geopereerd. Met stikstof. Het wrattenspreekuur op woensdagmiddag wat vroeger bestond om alle melaatsen van hun kwalen af te helpen is afgeschaft. Dat komt omdat de keuringsdienst van waren het begon op te vallen dat er altijd een vrachtwagentje van Unox cup a soup stond te wachten tijdens het wrattenspreekuur. Het gerucht ging dat ze zo aan de croutons kwamen.

Nu was ik toch een paar weken geleden bij de bank om een financiering te regelen, nieuwe verwarmingsketel, nieuwe keuken, en heb ik de volgende drie afspraken gemaakt: aflossen, rente 30 jaar vast 5,9% en een looptijd van 30 jaar. Nu weet ik niet hoe zo'n bank het dan voor elkaar krijgt om mij een offerte te sturen met daarin de volgende afspraken: aflossingsvrij, 10 jaar vast 6,2% en de looptijd aangepast aan de resterende looptijd van onze bestaande hypotheek. Ik vind dat knap.

Weet u wat pas een echte kredietcrisis is? Dat je je hypotheekverhoging nog niet rond hebt, en de factuur van de heteluchtverwarming is al binnen en je vrouw zet ook al doodleuk een handtekening onder een koopcontract voor een nieuwe keuken. Heeft iemand voor mij het 06-nummer van Wouter Bos?

Misschien is het opgevallen, misschien niet, maar de one-liner boven dit logje is licht gewijzigd. Het woordje 'laatbloeier' is vervangen door 'zeurpiet'. Grapje van Yukiko. Tenminste, daar ga ik vanuit. (Dat het een grapje was.) Aan de andere kant, ik ben ook een zeurpiet. Een zever, een zeikerd, een zuiger, maar…ik heb wel altijd gelijk. En dat is fijn.

Maar over dat zeuren; ik kan niet goed tegen veranderingen. Ja, wel als ik eens een schone onderbroek aantrek, of we eten eens géén gekookte aardappels, daar kan ik best tegen. Maar ik heb het over modernismen, met name in de taal. Want ik krijg sommige woorden mijn bek niet uit, en daar kan ik flink over zeuren. Neem nou het woord "xxxx". Dat is toch een schandalig woord! Nog Engels ook. Die van mij heten gewoon "kinderen". Of "xxxxxxx"! Zo mogelijk nog erger. Dat heet gewoon boodschappen doen ja! Winkelen desnoods, maar geen xxxxxxx! Nog zoiets: tegenwoordig wenst iedereen mij een "fijn" weekend. Sommige uitverkorenen wensen mij al een "mooi" weekend. Pleur op! Ik wil gewoon een prettig weekend, zoals het hoort. En wie zegt er nog "Daaaaaaag" als-ie weggaat? "Hoi Hoi" is de trend. (Ik wist niet dat je stotterde, zei Futre dan altijd) Nou, dat soort dingen kan ik nogal over zeuren. En ja, u zult misschien wel denken: "heb je niks belangrijkers om je druk over te maken?" Nee! Op dit moment niet nee. Want dit zijn nou juist die dingen die niet belangrijk lijken, maar het wel zijn.

Ik mag daar graag over zeuren. Met name tijdens de lunchbreakpauze. Ik wens u dan ook een uitermate prettig weekend, en voor de Veenendaalse lezers: een gezegende zondag.

Om een uur of kwart voor zes kwam er een man mijn kantoor binnen die ik wel eens had gezien in het pand, maar nog nooit gesproken. "Hebben we hier nou geen magnetron in de kantine?" vroeg hij.
"Nee, die heb ik hier ook nog nooit gezien." antwoordde ik.
"Nou ja, dan wordt het koude chili." zei hij.

geschikt/ongeschikt

Hooghartige beesten zijn het, die twee katten die hier in huis wonen. Alletwee! Ik ben een mens. Van het mannelijke soort. Imponerend. Zeker voor een kat. Alleen mijn overgewicht weegt al meer dan die die twee katten bij elkaar, dus "wat moeten ze nu helemaal?" denk ik wel eens.

Maar ondanks dat flikken ze alletwee altijd hetzelfde hooghartige kunstje als ik ze boven gevangen heb en ze terugbreng naar beneden. Ondanks mijn fysieke overwicht, mijn surplus aan kracht, mijn blauwe band judo en mijn verstrengelende wurggreep, steken ze altijd één (wijsvinger)nagel in mijn trui en houden me twee trappen naar beneden vast met één poot, zo van: ik heb jou lekker ook vast. Alsof zij bepalen wanneer ze je loslaten! Die arrogante houding irriteert me nog meer dan die halen die ze in mijn trui trekken.