Categorie: Enigszins grappig

Ik ging gisterenavond enigszins gehaast weg en vergat daardoor mijn sleutels. Toen ik net na twaalven terugkwam waren de deuren op slot. Twee egels in de achtertuin hielden zich doodstil, geschrokken als ze waren door mijn onverwachte binnenkomst in de tuin. Ik belde eerst ons vaste nummer maar bedacht al gauw dat dat weinig zin had omdat de telefoon boven niet overgaat. Toen ik Linda's mobiele nummer belde hoorde ik in de huiskamer haar ringtone, the Pianoman, spelen. Probleem. Ik liep naar de voortuin en belde maar aan. Ik verwachtte een Linda met een nachthumeur maar dat bleef uit. Eigenlijk bleef alles uit want ze hoorde me niet. Ik belde nog een keer of vijf, maar het mocht niet baten. Ik riep nog richting het openstaande slaapkamerraam (Lindaaahh), maar het was net of ze expres harder ging snurken.

Twee buren hebben onze sleutel maar daar was ook al het licht al uit. De buurman die geen sleutel heeft, liet zijn hond uit en ik vertelde hem wat er aan de hand was. Dat vond-ie heel vermakelijk. Ik smste mijn moeder, die tien minuten lopen bij ons vandaan woont of ze nog wakker was. Nee, maar nu wel, want wij Mackjes worden gewoon wakker van waarschuwingssignalen. Vandaar dat Hans altijd rechtstreeks naar mijn kant van het bed loopt midden in de nacht, mama wordt toch niet wakker. Ik liep dus naar mijn moeder om de sleutel op te halen, onderweg nog bijna in elkaar geslagen want een paar jongens zeiden heel bedreigend goedenavond terwijl het al nacht was, en ik vond dat verdacht. Om kwart over één was ik weer thuis met sleutel en kon naar binnen. Hans lag in mijn bed en Linda lag te ronken. Ik heb eerst de slaapkamer op bedwelmend gas gecontroleerd maar mijn zintuigen namen buiten het normale biogasniveau geen verdacht hoge concentraties waar. Hans heb ik naar zijn eigen bed gedragen en heb nog een half uur wakker gelegen omdat ik niet in slaap kwam. Vanochtend hoorde Linda het verhaal ongelovig aan. Maar ik trapte er niet in want ik zei: Ik hoorde je wel tegen Hans fluisteren dat-ie stil moest zijn toen de bel ging.

In deze tijden van economische crisis kregen wij (mijn collega's en ik) een nogal vreemde vraag voorgeschoteld. Wij mochten een lijstje indienen met daarop klanten die we niet meer hoefden. Mijn baas zei daarbij duidelijk dat er wat hem betreft niemand heilig is en dat ook de grootte van de klant niet bepalend was. Nee, wij mochten gewoon klanten afstoten die we irritant vinden. Hoe vindt u dat? In plaats van dat eeuwige cassettebandje van de marketingmensen af te spelen dat de klant koning is, mag de klant bij ons blij zijn dat hij klant mag zijn! En zo hoort het ook want anders gaan klanten zich uiterst arrogant gedragen, en als ik ergens een hekel aan heb, is het wel een arrogante klant die arrogant is omdat-ie denkt dat-ie (nog) klant is.

Ik heb er eentje voorgedragen. Een zeikerd. Iemand die nooit doet wat je hem vraagt. Een mannetje bij wie ik niet raar zou staan te kijken als-ie kelders met jonge meisjes onder z'n huis heeft. Eentje die zichzelf altijd bij zijn achternaam blijft noemen als hij belt, terwijl ik hem steevast bij zijn voornaam noem. "Met De Bruijn" "Ha, Marcel!"
Maandag gaan we eerst afscheid nemen van een ander arrogant ondernemersechtpaar. Brutaal, niet meewerken, zwarte handel, klagen dat we te duur zijn en dat-ie iemand weet die het veel goedkoper kan. Doeeeiiii!

Mij bevalt deze aanpak wel. Op mijn vorige werk hadden we te maken met verkopers die het maar raar vonden dat boekhouders geen uitzonderingen maakten voor klanten. "Het is wel een klant, ja?" Waarop ik dan altijd zei: "Klanten moeten betalen en voor de rest niet zeiken. En anders zoeken ze maar een andere leverancier!" Zo werkte dat niet volgens hen. Nou, zo werkt het dus wel. We hebben overigens een vacature.

Mensen die mij in het echt kennen weten het: ik ben body-builder. Ik loop echter niet graag met mijn lichaam te koop, (wat vrij zeldzaam is onder collega's) dus ik kleed mij zo dat het zo weinig mogelijk opvalt. Toch voorkom je niet altijd dat mensen het zien, en ik voel hun ogen nog wel eens in mijn gespierde rug priemen. En mijn tegen elkaar aan schurende bovenbenen ben ik zat. Ik heb dus in overleg met mijn vrouw besloten dat ik ga aftrainen. Want body-builden kun je niet van de een op de andere dag zomaar stoppen anders hangt straks alles over je zwembroek, en dat is het tegenovergestelde van wat een body-builder wil. Ik neem een jaar of drie de tijd om af te trainen, zodat ik straks weer in het zwembad kan zonder door iedereen aangestaard te worden.

Ik wist niet dat een dag lang de autoradio aan laten terwijl je niet in de auto zit, ook de accu leeg kon trekken. Dood was-ie, het normaal zo gehoorzame rode Italiaanse gevaar. Ik zag de autoradio nog de laatste stuiptrekkingen geven. Er was een bijkomend probleempje wat ik u ga proberen uit te leggen. Door een vroegere inbraak in de auto zit er aan de bestuurderskant een slot wat ik met de sleutel niet open kan krijgen, maar dat geeft niet want ik gebruik normaal gesproken de afstandsbediening. Maar de afstandsbediening reageerde door de lege accu niet meer. En het andere portier was onbereikbaar doordat ik altijd strak (minder dan 15 cm) tegen een muur parkeer. Ik kon er dus niet in, en ik kon de motorkap niet openkrijgen. Daar sta je dan, met een superbeveiligde auto die de beste autodief ter wereld nog niet zou kunnen stelen op dat moment.

Nu heb ik gelukkig in mijn boekhoudcommandotijd wat ervaring met abseilen opgedaan en ik heb een helikopter besteld. Een meter of twintig boven mijn auto hing de piloot de heli stil en ik werd er met veiligheidsriemen om mijn voeten met mijn hoofd naar beneden uitgelaten. Als een soort spiderman zakte ik richting autodak en toen ik het kon raken stak ik mijn arm tussen muur en autodeur en kon net met de sleutel bij het slot. Toen ik de sleutel omdraaide sprongen alle portiersloten open en seinde ik naar de piloot dat de missie geslaagd was en hij me op kon hijsen. De helikopter steeg op en toen ik binnengehesen was zaten we alweer honderden meters hoog. Ik sprong er gelijk weer uit met een parachute en landde op het veldje voor ons huis.

Nou, en toen heb ik de buurman geroepen, startkabels aangesloten en alles werkte weer prima. Uiteraard had mijn actie het nodige bekijks getrokken, maar dat weet je als je als boekhoudcommando opereert in dichtbevolkt gebied. Dat hoort erbij, bovendien, een boekhoudcommando staat van nature stiekem graag in de belangstelling, al laat hij dat nooit blijken. Maar het blijft altijd lullig dat je vrouw dan weer in die menigte opduikt en iets te hard zegt dat ik ook gewoon de ANWB had kunnen bellen omdat we ook thuisservice hebben.

De toespraken tijdens de nationale dodenherdenking zijn al jaren slaapverwekkend saai. Daar kan niemand wat aan doen, want om elk jaar weer iets origineels te verzinnen, 60 jaar lang, is natuurlijk lastig. Die pogingen zijn dan ook grondig mislukt. Veelal wordt het woord vrijheid in de mond genomen, al zou je dat vanavond niet zeggen met zoveel politie op de been. Het aantal politieagenten in burger dat zich tussen het publiek bevond was naar verluid groter dan dat van de Stasi in haar beste jaren. Fouilleer iedereen, identificeer je of je wordt gearresteerd, maak geen onverwachte bewegingen en ga vooral niet op een balkon staan zonder kogelvrij vest. Alles voor de vrijheid! Menig dictator zou er jaloers op zijn.

Maar goed, waar ik naar toe wilde, die toespraken… Ik vind dat die afgeschaft moeten worden. Vooral die van vanavond want wat Cohen deed was pure haatzaaierij. Tegen de Duitsers ja. Gewoon Duitsland noemen als hoofdschuldige van de oorlog, had dat nu niet even anders gekund? Bijvoorbeeld het meer gebruikelijke "de nazi's"? Welnee Job, gewoon man en paard, Duitsland en de Duitsers. Niet voor niets is er ooit besloten om nog veel meer gevallenen te herdenken om de aandacht een beetje van de Duitsers af te leiden! "Als we de Duitse geschiedschrijving zouden ontdoen van alle geweldspassages, zouden we een boekje overhouden zo dik als de Donald Duck" meende ik hem te horen zeggen. Ik vind het niet kunnen. Deze man ontwricht de samenleving. In elk geval, zolang wij jaarlijks de gevallenen van de tweede wereldoorlog blijven herdenken, worden de anti-Duitse gevoelens elk jaar opnieuw aangewakkerd. Zeker in combinatie met dit soort haatzaaiende toespraken. Sofort aufhören damit. Das ist ein Befehl!

In een relatie moet je elkaar niet proberen te veranderen is een veelgehoord relatieadvies in menig vrouwenblad. Je moet elkaar respecteren en leren omgaan met dingen die je niet kunt veranderen aan elkaar. Apekool! Totale nonsens! Je moet elkaar juist wel proberen te veranderen in een relatie. Ten diepste wel! En natuurlijk geeft dat af en toe een ontploffing maar een beetje relatie ruimt de scherven op en gaat gehavend weer verder. Linda en ik zijn inmiddels allebei zwaar gehavend. Dat wil zeggen, we hebben elkaar zo veranderd dat we elkaars goede en slechte eigenschappen hebben overgenomen en dat we nu eigenlijk omgekeerd evenredig tegenover elkaar staan (het blijft een strijd) als toen we elkaar net leerden kennen.

Zo lust ik tegenwoordig geen dingen meer die ik niet lekker vind, en toon ik belangstelling voor t-shirts met al dan niet grappige teksten. Ik laat de bankzaken over aan haar, en ik hou nu ook van muziek gemaakt door mensen met lang haar en ongecontroleerde kracht in hun armen.
Linda spaart tegenwoordig, verzamelt voornamelijk vriendinnen om zich heen die van onbesproken gedrag zijn, koopt gewoon nette in plaats van haha-sokken, kookt soms een gerecht wat ze nog nooit gegeten heeft en volgt een heuse avondstudie.

Eigenlijk kunnen we weer van voor af aan beginnen met elkaar veranderen. Weer de andere kant op, want we zijn doorgeslagen. Nou ja, het heeft ook voordelen. Zo komt er tijdens het veranderingsproces wiskundig onvermijdelijk ook een moment dat je op één lijn zit. Meestal is dit tijdens vakanties. Eng hoor, als je het steeds met elkaar eens bent. Wij gaan dan ook hooguit twee weken achter elkaar naar Frankrijk. De woorden "Oui d'accord ma/mon chéri(e)" werken op een gegeven moment ook op je zenuwen.

Aanleiding voor dit logje was een nogal ongepast grapje dat ik wilde doen hier, maar Linda vond dat ik dat niet kon maken. Het is hier tegenwoordig de wereld op zijn kop!

Kent u het verhaal van de drie vrienden Greidanus, Lipstift en Jack? Nee? Ik ga het u vertellen.

Greidanus, Lipstift en Jack zaten bij elkaar op school. Niet een hele goeie school, gewoon een normale Mavo, want hun niveau kwam later pas. Een dependance, ook dat nog. Greidanus, Lipstift en Jack zaten in de brugklas en voelden zich al hele pieten, doordat zij de basisschool reeds achter zich hadden gelaten. Op een dag had Lipstift een idee.
"Joo Greidanus," riep Lipstift, "jij Lutser! Luister eens, ik heb brekend nieuws. Ik ga een über-coole klassenfuif organiseren waar de honden geen brood van lutsen. Eigenlijk niks voor kansloze Elvisfans als Jack want ik ga alleen muziek draaien uit mijn heersende vinyl collectie."
"Brute poep!" antwoordde Greidanus, "Daar zou ik bijna een harde klavots van krijgen. Ik dirk het helemaal te Dirk! Ik heb ook nog een paar knijters in m'n single-collectie, en ik kom zeker want als ik er niet ben, is een feest geen feest. Bovendien, ik regel de beveiliging, want beveiligen zit in mijn boom lauwe genen."
"Hee Sjonnie Alfa," riep Greidanus. "Luistert en huivert. We doen een klassefuif (nog zonder tussen-n in die tijd.) Kom je ook? Jouw Elvismuziek mag niet mee. Elvis is zooooo 1978."
"Nou ik kom wel," zei Jack, "Dan luister ik wel naar die Klaus Wunderlich muziek van jullie. Komt Susan ook?" (Susan was het mooiste meisje van de klas) "Ja, die über-geile fapvrouw komt ook." zei Lipstift. "Maar denk maar niet dat jij een kans maakt bij haar als wij erbij zijn. Dan kun je wel als een mietje in haar poeziealbum geschreven hebben, maar dat helpt niks. Ze valt op echte kerels."
Nou ja, het werd een leuk feestje. Lipstift introduceerde housemuziek aan de klas en Greidanus voerde steevast het laatste nieuwe taalgebruik ("too riffic" riep hij de hele tijd) en was mede daardoor een populaire verschijning. Echter, zowel Jack, Lipstift als Greidanus slaagden er die avond niet in om Susan voor zich te winnen.

Jaren later, in het jaar 2008 om precies te zijn, was ieder zijn eigen weg gegaan. Lipstift had een heersende functie in de bouwelarij, Greidanus had een boom lauwe job in de beveiligingelarij en Jack had van zijn hobby zijn beroep gemaakt in de boekhoudelarij. Helemaal niet slecht voor de Mavo, maar ook weer niet zo bijzonder dat je er over kon opscheppen. Alhoewel Greidanus dat nog wel eens probeerde. Susan daarentegen, was een bekend schrijfster geworden. En columniste. Een graag geziene gast in diverse radio- en televisieprogramma's. Ze was eigenlijk mooier dan ooit. Een droom op mooie benen, daar overdrijf ik weinig aan. Op een dag zat Susan op schoolbank.nl eens te kijken naar foto's uit haar brugklasperiode. Grappig, ze herinnerde zich eigenlijk weinig namen meer die bij de foto stonden. Lipstift, Greidanus…, las ze maar het zei haar niks. En ook hun gezichten deden geen bel rinkelen. Instinctief zocht ze naar Jack. Ja Jack…die had toen zo mooi in haar poeziealbum geschreven. Hij moest eens weten dat ze dat versje nog steeds van buiten kent.

Als je later na veel jaren
Nog eens in dit album leest
Denk dan wie er in je jeugd
je vrienden zijn geweest
En wanneer je in gedachten
dan ook nog eens doorloopt die lange rij
Denk dan ook mijn lieve Susan
Nog eens een keertje aan mij.

(Elke overeenkomst met bestaande personen berust op toeval.)

Mijn beroep zou het niet zijn, politieagent, maar het is natuurlijk goed dat ze er zijn. Alleen, die flitsers hè, daar kan ik maar niet aan wennen. Vanochtend, wij hadden haast omdat mevrouw Mack naar Berlijn moest en de bus vertrok om acht uur. Ik moest nog tanken en dat was niet bij de rit ingecaluleerd, aan de andere kant gingen we met mijn auto, en die heft die verloren tanktijd makkelijk op.

Op twee plekken, hooguit 600 meter uit elkaar, richtten agenten een pistool op mij. Een laserpistool welteverstaan. Je mocht er 30 en ik reed iets van xxxxxtig dus die agent had geen tijd genoeg om mij én te laseren, én om de weg op te springen om mij staande te houden. Hij laserde wel, maar toen hij op het schermpje keek hoe hard ik ging was ik al voorbij. Ik riep nog uit het raam dat ik nu geen tijd had omdat ik mijn vrouw weg moest brengen, maar dat ik morgen wel even zou stoppen.

Nou ja, bij de volgende post 600 meter verderop, zie ik er dus alweer ééntje staan, en ik moest toch remmen omdat we bijna bij de kinderopvang waren (Hans en Tammar moesten eerst veilig weggebracht) en met een gangetje van 30 passeerde ik de agent. Dus ik roep weer uit het raam tegen die agent dat-ie beter achter die en die boom kon gaan staan, want zó zag ik hem al op honderden meters afstand. Maar ook dat kunnen ze niet waarderen en gelijk dreigen ze dan met een bekeuring voor het hinderen van politiewerk, maar ik vond juist dat ik bijdroeg. En ik heb dat twee keer eerder gehad, dat ik een agent wat tips gaf ter verbetering van zijn werk, maar dat kunnen ze absoluut niet waarderen. Sommige mensen willen gewoon niks bijleren.

Het was overigens aangekondigd in de krant, dat ze wat vaker zouden gaan controleren op snelheid en wel precies op twee punten waar ik altijd rij. Langs het kanaal en op de weg naar de kinderopvang. Ik noem dat niet toevallig. Er is een verrader onder ons.

Ik heb het er liever niet over, maar dit is dus mijn ex-aanstaande bruid. (voor de grappenmakers: met het witte blousje) We zitten hier op ons vrijgezellenfeestje, en één of andere gladjakker probeert haar te versieren met een gladjakkersgoocheltruuk en volgens mij lukte dat ook nog want onze bruiloft is uiteindelijk niet doorgegaan. Zij vond mij te jaloers. Nah, belachelijk toch? Kijk ik jaloers op deze foto? Ik doe toch hartstikke mijn best om niet jaloers over te komen? Ik ben vergeten wat ik dacht op dat moment. Maar misschien weet u het wel.

Mevrouw Mack had gisteren op haar Hyves gezet dat wij een dagje naar het Noorder-dierenpark in Emmen zouden gaan. Natuurlijk zet je zoiets normaal gesproken niet op Hyves, inbrekers weten dan dat je de hele dag weg bent, maar in ons geval maakte dat niks uit want wij waren helemaal niet van plan om weg te gaan. Dat is gewoon een mededeling naar de buitenwereld om de schijn op te houden dat wij in het weekend erg leuke dingen doen als gezin. Stel je voor zeg, een hele dag tussen die dom uit hun ogen kijkende beesten lopen, je moet er toch niet aan denken? Nee, dit zou weer een ouderwets bierweekend worden, zoals het eigenlijk elk weekend hier gaat; sport aan, liggen op de bank en drie kratten bier binnen handbereik.

Helaas, helaas, mijn droomweekend werd bruut verstoord door een hyvester die deze dag alleen met haar 4 kinderen zat en die het eigenlijk wel leuk vond om mee te gaan. Best wel een opdringerig mens maar ja, je hebt ze ertussen. Waarnaartoe dan? vroeg ik. Naar de dierentuin! Dierentuin? Shit! De dierentuin! Daar ging mijn bierweekend! Konden we godsamme dat hele takke-end naar Emmen kachelen om daar een paar onnozele olifanten te zien. Anders ging onze gezinsreputatie naar de knoppen. Dus daar zaten we met z'n vieren chagrijnig in onze station onderweg naar Emmen, met in ons kielzog een Renault Espace volgeladen met kinderen en een vrouw die ons zouden vergezellen. Ik probeerde de bus onderweg nog een paar keer af te schudden zodat ik kon omkeren, maar de bestuurster bleek een vasthoudend typ en week niet van mijn bumper.

En alsof het allemaal nog niet genoeg was, anderhalf uur nadat we de dierentuin binnen waren gegaan kwam meneer Mellody ook doodleuk binnenlopen (afspraak afgehandeld en ach…toch niks te doen), weer tien minuten later kwamen Mell's ouders aangereden, gevolgd door haar zus en haar broer met aanhang en kinderen, en net toen ik dacht dat het eigenlijk niet meer erger kon stond haar zus uit Tanzania voor onze neuzen. Had het ook gelezen op Hyves en was snel even overgevlogen om hier neushoorns te komen bekijken. Nou, als je praat van een opdringerige familie….