Zo, dit wilde ik u toch niet onthouden. Een klassenfoto van de klas waarin Hans zit. Leuke kindertjes niet? Ja, ze staan er tegenwoordig een stuk leuker op dan vroeger, vind ik. Er wordt er tenminste op gelet dat alle kindertjes naar de camera kijken in plaats van dat de helft ergens naar het luchtledige aan het staren is. U heeft Hans natuurlijk allang herkend. In het midden met die rode trui, dat is hem.
Wickie de Viking was een inspiratiebron voor velen. De schrijver van het verhaal kon begin jaren zestig niet bevroeden wat het angstige vikingjongetje met de goede ingevingen, Vikke Hagarson Viking allemaal teweeg zou brengen.
Zo kregen we de non-profit organisatie Wikimedia en de daaruit voortvloeiende Online encyclopedie Wikipedia voor algemene vragen. Vervolgens kwam Wikesnedia voor medische vragen. Al snel volgde Wikiledia voor specifieke vrouwvragen en het kon niet uitblijven, Wikischedia voor 18+ vragen.
Verder hebben we nog Wikizedia voor het anoniem aangeven van zedendelicten, Wikiredia voor het online spreken in het openbaar, Wikipledia voor het opsporen van het dichtstbijzijnde openbaar toilet, Wikipredia voor het vooraf bekijken van foto’s, en natuurlijk Wikivedia voor boeren.
Binnenkort zijn nog te verwachten: Wikizambia, Wikikenia, Wikitalia, Wikizwedia en Wikitinië, allen gericht op topografie. En het einde is vast nog niet in zicht voor de kleine Viking die slechts met langs zijn neus wrijven en een vingerknip steevast tot een geweldig idee kwam.
Dit weekend was het -pis op Mack- weekend. Eerst wordt mijn stoere imago mij afgenomen, dan word ik kaal genoemd, terwijl de kapper nog altijd vraagt of ik gel in mijn haar wil. Oke, toegegeven, als ik helemaal kaal zou zijn, zou ik ook gewoon gel op mijn kale bats smeren, al was het maar om te kunnen zeggen dat ik nog steeds gewoon gel gebruik. Kaal is een relatief begrip en bovendien afhankelijk van de grootte van het hoofd. Mijn opa van mijn moeders kant (1901), van wie ik de dunner wordende haardos in de generfenis heb gekregen, kamde tot aan zijn laatste levensjaar een scheiding in zijn haar. Wij, kinderen dachten dat hij kaal was maar wij keken niet goed. Hij had heel dun wit haar en wij dachten daar doorheen te kijken.
Een dergelijk lot zal mij bespaard blijven. Kaalheid bestaat helemaal niet en wordt slechts veroorzaakt doordat de waarnemer niet goed kijkt. In werkelijkheid heeft de kale man evenveel haar als zijn met teveel oestrogeen opgezadelde collega, alleen zijn de haren van de vermeende kale met het blote oog niet zichtbaar. Voortaan zal ik de kapper vragen om mijn kale plekje ook van gel te voorzien.
Oh, u gelooft me niet? http://www.nu.nl/wetenschap/2415515/haar-groeit-bij-kaalheid.html
HAHAA!
Haha. Toen ik je nog niet kende dacht ik dat je een hele stoere mannen-man was. Nog met gevoel voor humor ook. Dat paste niet bij Elvis. In het echt ben je een boekhouder; het prototype van. Daar past Elvis al een stuk beter bij. Alleen dat gevoel voor humor staat nog overeind bij het beeld dat ik in den beginne had.
Hier is slechts een gemene vrouw toe in staat. Om in verdekte termen te zeggen dat je een sulletje bent. Je denkt iemand tot je vrienden te mogen rekenen, maar je vertrouwen wordt beschaamd, je imago wordt gedeukt en het wordt je verteld met een haha als inleiding.
Het prototype van een boekhouder. Ik. Met mijn Alfa Romeo. Alsof ik ellenboogstukken aan mijn trui heb. Die eerste volzin, die doet pijn. Toen ze me nog niet kende, vond ze me interessant. Zo zijn vrouwen, in en in gemeen. Dit doet zeer, mensen. Ik ga naar bed en huil mezelf in slaap…
Naar de kapper gaan is voor de jongen die ik was en voor de man die ik ben een redelijk gênante gebeurtenis. Voor de jongen die ik was omdat ik het stom vond in de stoel te zitten en elke keer weer hetzelfde antwoord te moeten geven op de vraag: "Hoe moet het geknipt worden?" Want ik zei altijd wat mijn moeder me gezegd had: "Hetzelfde model alleen een stukje korter." "Oren vrij?" "Ja, oren vrij." En daar zat je dan, te wachten tot de kapper zei: "zo, dan kun je er weer een poosje tegen", en je weg kon om thuis met de kam en water te corrigeren waar de kapper zijn best op had gedaan.
Tegenwoordig is het gênant omdat kapsters altijd dezelfde vragen stellen. "Wat een weer hè?" "Heb je nog iets gedaan in de vakantie?" "Zo, dat is hard gegaan, zeker alweer een behoorlijk poosje geleden?" Ik merk wel dat ik voorkeur voor twee kapsters heb. Die praten je niet je oren vrij maar knippen ze vrij. Of ze stellen vragen over de kinderen, altijd leuk, want die hebben ze zelf ook. En op de vraag "wat is de bedoeling?' zeg ik allang niet meer: "Hetzelfde model, alleen een beetje korter." Welnee, ik zeg meestal: "Wat kun je er nog mee?" En vandaag, ik was in een extra lollige bui en zei: "Redden wat er te redden valt."
Mijn buurmannen zijn net als de meeste mannen een beetje kinds. Zeker als het aankomt op het afsteken van vuurwerk. Het groepje klit wat bij elkaar en staat zeker voor € 100 per persoon de lucht in te schieten. U moet weten dat wij voor ons huis een veldje hebben waarvan het midden dienst doet als lanceerplaats voor het vuurwerk. Om beurten liepen de buurmannen naar het midden en staken de mooiste pijlen, potten, en kaarsen af. Ik aanschouwde het vanachter het keukenraam en kreeg een vuige inval. Wij hebben een pracht van een melkbus in de hal staan, u weet wel, die ene waar ik laatst op geland ben toen ik van de trap af viel. Ik pakte de melkbus en liep naar het midden van het veld. De buurmannen stonden een beetje nerveus te lachen, omdat juist ik, die nooit vuurwerk heeft, hen dreigde te gaan aftroeven. Ze namen een afwachtende houding aan en schoten in een opgeluchte lach toen ik de melkbus weer oppakte en ermee terugliep.
Gelukkig nieuwjaar allemaal.
Als door een klein wonder stond er vandaag iemand voor ons in de rij bij Ouwehands Dierenpark, die ons een 50% kortingsbon gaf, waardoor mijn zwager, mijn neefje, Hans en ik maar € 41,- inclusief parkeerkaart hoefden te betalen. Want die kinderen hebben zich best vermaakt in de speeltuinen, dieren interesseert ze niet zo, maar wij moesten echt moeite doen om dieren te spotten. Giraffen, wrattenzwijnen, stokstaartjes, olifanten en witte tijgers: binnen. Leeuwen: verhuisd naar een andere dierentuin. Beren: winterslaap. Orang Oetans: staking. Pirana's: hongerstaking.
Wat hebben we dan wel gezien: Raven, sneeuwuilen, slapende tijgers in een hol, wolven, een ijsbeer die zich lag op te warmen in de sneeuw en wat kwallen. Die laatsten hebben trouwens pas een doelloos leven. Draaien de hele dag rondjes in een lege bak water, alsof ze in een horizontale draaikolk zitten. De enige actieveling in het hele dierenpark was een vreemde witte vis die zich achterwaarts in een hol in de grond liet zakken, om er na een paar seconden weer uit te komen met z'n bek vol steentjes, die hij vervolgens in een ander hol spuwde. Goed, hij zal het zelf wel zinvol vinden, lijkt mij. Of worden beesten zo gedreven door hun instinct dat ze blindelings uitvoeren wat hen opgedragen wordt door datzelfde instinct?
Ik ken trouwens iemand die vertelde mij dat beesten geen hersenen hebben maar in plaats daarvan een instinct. Hij had niet al te lang op school gezeten, maar hij was wel bijzonder aardig en vrolijk. Een feestje en een biertje, dat maakte zijn leven aangenaam. Misschien moet ik hem eens vragen naar het nut van dat voortdurende gecentrifugeer van kwallen.
Ik voel mij wel eens superieur. Niet alleen aan sommige dorpsgenoten, maar ook aan het dierenrijk. En dan niet persoonlijk superieur, maar meer omdat ik deel uitmaak van de mensheid. Want de mensheid, daar kun je toch niet onderuit, is toch wel superieur aan de dierheid dacht ik. Kijk nu toch eens naar uitvindingen in de ruimtevaart, ik zie een hert nog niet een Space Shuttle besturen hoor! Mezelf ook niet, maar ik ben wel nauw verwant aan Wubbo Ockels. En Wubbo Ockels aan mij. Voor mij is het wel mooi dat ik verwant ben aan Wubbo. Wubbo was er niet veel mee opgeschoten of hij nu aan mij verwant was of aan een hert.
De dierheid is trouwens wel in aantal soorten superieur. Want er is maar één mensensoort, en enorm veel diersoorten. Hoeveel, dat weet geen mens. Terwijl elk dier weet dat er maar één mensensoort is. Dat geeft toch te denken. En als er dan een bioloog de waarheid sprak over het aantal diersoorten, kwam er gewoon weer een soort bij. En van bijen alleen al zijn er meer dan 20.000 soorten. En niet ééntje die de Space Shuttle kan besturen. Bijen zien de noodzaak daar ook helemaal niet van in. Tenminste, dat wordt algemeen aangenomen door de wetenschap.
Eergisteren nog, werd er een nieuw soort mensaap ontdekt. Ergens in Vietnam. Een gibbonachtige met gele wangen. Nooit eerder waargenomen. Nou, ik geloof dat niet hoor. Een nieuwe mensaapsoort ontdekt. Die apen zijn gewoon vorige week ontstaan. Ja, waarom niet? Wij waren er toch ook op een gegeven moment? Adam, die was er als eerste. Dat is destijds opgeschreven door een dier. Dat kan niet anders. Een superieur dier dat kan schrijven. Waarschijnlijk een inktvis.
Binnen niet al te lange tijd, maar wanneer precies dat weet ik niet, gaat er een wens die ik al heel lang heb in vervulling. Een soort jongensdroom, waar ik het vroeger al vaak over had, maar waarvan ik toen nog dacht dat het een compleet kansloos verhaal was. Ik durf het bijna niet te zeggen, want het is nogal kinderachtig, maar het heeft te maken met mijn frustratie van het dichtbevolkte Nederland, dat niet echt meetelt in de wereld als het om natuurgebieden gaat. Want ja, wij hebben de Veluwe en dat schijnt het grootste laaglandnatuurterrein van noordwest-Europa te zijn. Ja, big deal zeg. Zo groot is noordwest-Europa niet en om daar nu het grootste laaglandnatuurterrein van te worden lijkt me niet zo’n kunst. Net zoiets als dat de Noordzee de grootste zee ter wereld is die aan Engeland en Nederland grenst. Als je maar genoeg voorwaarden aan een record stelt, dan breek je het vanzelf.
Maar wat ik bedoelde is dat de wolf ons land bijna heeft bereikt. Op nog geen 400 km van Enschede zijn ze al gesignaleerd. Het lijkt me geweldig, zo’n groot roofdier dat ons land als woonplaats gaat gebruiken. Normaal sta je niet te juichen als er troepen vanuit Duitsland onze landsgrens binnenvallen, maar in dit geval maak ik graag een uitzondering. Ik kan niet wachten tot ik in de winter het gehuil van wolven hoor, tot mensen weer bang worden in het bos, tot roodkapje wordt opgevreten en totdat ik er ooit eentje zie in het wild. Als voorproefje gaan we morgen naar Ouwehand’s dierenpark. Misschien moesten we ook maar gelijk beren loslaten in het bos, nu we toch bezig zijn.
Ooit noemde ik een kat naar mijn ex-collega, en vanavond zijn we met hem en zijn vrouw naar El Rancho geweest, de beste en tevens enige Argentijn in Veenendaal. Het was een afspraak die al ruim een jaar geleden was gemaakt, maar door lapzwanserigheid mijnerzijds is daar nu pas een vervolg aan gegeven. En bijna hadden we het afgebeld door de ellende van afgelopen weken, maar gelukkig niet. Frits en zijn vrouw waren verhuisd en wij hadden hun huis nog nooit gezien. Toen hij opendeed zei ik: "Goedenavond, wij zijn Jehova's getuigen en ik zette mijn voet tussen de deur." "Oh, wij ook," zei Frits, en dat was een hele leuke grap omdat Frits ook echt Jehova's getuige is.
Ik heb voor het eerst in twee weken weer eens echt moeten lachen. Ik kon weer grapjes maken maar toen er betaald moest worden bleek Linda maar € 60,- bij zich te hebben. Dat noemt zich financieel directeur hier. Frits betaalde € 100,- en vond het verder prima, maar mij zat het niet lekker. Niet vanwege het te weinig betaalde deel, maar dit soort dingen gaat natuurlijk een stempel op je reputatie drukken. Dit blijft je achtervolgen, dus ik drong aan om nog een tientje wat ik nog bij me had, bij te leggen. Maar nee, dat was niet nodig, dus dan moet je ook niet teveel aandringen. Toen we weer weggingen zei ik dat ik het gezellig en goedkoop was, en dat we dat vaker moesten doen. Ik ben één van de weinige mensen die met dit soort streken wegkomt. Ik kan het u aanbevelen, El Rancho in Veenendaal. Lekker en goedkoop.
Mack 