Morgen ben ik jarig
weer een jaartje ouder
En net als het jaar daarvoor
Zat weer een engel op m'n schouder.
Het laatste uur is ingegaan
Van deze mooie dag
Nog even en het is zover
om mijn mond een lach.
Vijfendertig is niet oud
Maar vijfendertig is wel groot
je bent dan niet echt jong meer
Maar je gaat nog lang niet dood.
Morgen komt visite
Wat kijken in het rond
Ik kijk alleen maar tieten
en hier en daar een kont.
Toch weer jammer. Het ging zo goed.
Mijn derde auto was een Mazda 323 1.3 glx uit 1987. Geweldige wegligging en uiterst betrouwbaar alleen een beetje sloom.
Ik herinner me nog hoe ik de snelweg bij Luik probeerde omhoog te rijden en twee versnellingen terug moest. Op dat moment kwam me een Porsche 911 voorbij, de berg opscheurend op volle snelheid.
Dat wilde ik dus ook ooit, de berg op kunnen in de hoogste versnelling en nog in staat zijn om snelheid te meerderen.
Morgen ben ik jarig en ik heb een 911 gevraagd. Ik hoop dat ik 'm krijg.
Sommigen hebben wel gezien dat ik wel eens een verhaaltje schrijf voor Bicat.
Mijn eerste verhaal ging over Astrid die bij me in de klas zat.
Nou is het verhaal grotendeels verzonnen maar Astrid bestond echt.
Afgelopen zaterdag zit ik op een verjaardag en daar zitten mensen die de ouders van Astrid bleken te zijn. Ze hadden foto’s bij zich, waarop Astrid met haar pasgeboren zoontje stond. Astrid woont in Amerika (natuurlijk, avontuurlijk typje) en is inmiddels getrouwd.
Later in de auto vertelde ik m’n vriendin pas dat dat Astrid uit m’n verhaal was. (Ik ken mijn vriendin langer dan vandaag, ze zegt rustig dat ik heel toevallig een leuk verhaaltje over Astrid had geschreven en of ze de url wilden hebben en dat soort gein.)
Maar goed. Is zoiets gewoon stom toeval of is Bicat toch een duister fenomeen vol mentale valkuilen waar realiteit en fictie dicht langs elkaar lopen?
Voortaan alleen nog maar interessante nieuwsfeiten, onderzoekjes, en vooral veel babypraat.
Al het andere bevalt me slecht.
Je moet als overheid nooit wijken voor terreur. Met terroristen wordt niet onderhandeld.
Stoere taal van overheden, kennelijk goed voor de verkiezingen.
Maar als DHL dreigt niet in België te blijven als er voor hun nadelige beslissingen over nachtvluchten worden genomen, dan laat de overheid zich wél chanteren. De economische voordelen tellen zwaarder dan mensenlevens.
En helaas is dat ook zo. Een economisch nadeel treft immers veel meer mensen dan twee onthoofde amerikanen. Of 100 gedode gijzelaars.
En het economische nadeel duurt veel langer als het kortstondig getreur van het volk over een gedode landgenoot.
Als ik premier van België was zou ik DHL een brief schrijven met "Later!" en als Shell zou dreigen met vertrek omdat ze niet hetzelfde belastingtarief als iedereen willen betalen zou ik hun financieel directeur door de AIVD laten omleggen.
Zijn ze nou helemaal? Wie denken ze nou eigenlijk dat er de baas is?
Meer dan een half jaar heb ik hier gebouwd aan mijn reputatie. Geweldige grappen, gevoelige gedichten, stoerdoenerij, onverschilligheid, zelfs mijn commandoverleden heb ik erbij gehaald. Zelfs het feit dat ik boekhouder ben heb ik verteld. Iets wat je normaal gesproken voor je houdt omdat je jaloerse blikken krijgt toegeworpen, en voor opschepper wordt uitgemaakt. (Formule 1 coureurs kennen het probleem.)
Succes heb ik gekend met soms wel meer dan vijf reacties.
En één opmerking over een rot oor en ik ben de schlemiel van web-log land geworden.
Ik huil mezelf in slaap.
Acht-jarige Engelse Bulldog die u iedere nacht 2 keer wakker blaft omdat hij het niet meer kan ophouden, terwijl hij toch zo laat mogelijk is uitgelaten.
Bellen tussen zes en half zeven, daarna rusten de baasjes.
We hebben een nieuwe voetbalstijl. Sense en simplicity.
Dus geen dure braziliaanse spitsen meer maar gewoon Tukkers die er iedere wedstrijd eentje inleggen.
Zo kan het dus ook.
Best jammer hoor. Ik mocht ze wel, de Romario's, Ronaldo's, Nillisen, Nistelrooyen en Kezmans.
Vroeger aten wij doordeweeks aardappels, groente en vlees. En in het weekend iets lekkers. Nasi, Bami, Macaroni e.d.
Ik had een hekel aan het doordeweekse eten. Jarenlang heb ik iedere dag aardappels zitten eten, alsof ik in Noord-Oost Groningen woonde.
Ik ben er niet gek op.
Mijn vriendin vind het ook heel raar dat ik in het weekend geen andijvie of draadjesvlees lust. En doordeweeks wel.
Ik vind dat helemaal niet raar. Je gaat je weekend toch niet verpesten door koolraap te gaan eten of zoiets?
Mijn vriendin zegt dat ze in het weekend juist meer tijd heeft om AGV (aardappels, groente, vlees) te koken. Ik vind het gewoon geen weekend-eten.
Tegenwoordig eten we volgens mij hooguit 1 keer in de week iets met gekookte aardappels. Dus dat heb ik best goed voor elkaar.
Laatst zei mijn moeder dat we vroeger hooguit drie keer per week gekookte aardappels aten. Dat viel dan weer mee. Maar voor m'n gevoel was het elke dag.
Ik ben dus een zeikerd met eten. Maar niet zoéén die niks lust want ik lust alles. Ik wil alleen in het weekend iets lekkers.
Een schijnbare tegenstelling.
Mack 