Ik ben er uit. Denk ik. Al maanden probeer ik te begrijpen waarom het leven tegenwoordig zo duur is. Waarom mensen zeggen dat de waarde van de euro gelijk is aan de waarde van de gulden.
Het is de schuld van de marketingmanager.
Een zwaar overschat beroep als je het mij vraagt. Want dit gebeurt er in de praktijk. Laten we de manager in dit voorbeeld "Jacob" noemen.
Jacob heeft niet een echt beroep. Hij is aanwezig, vergadert veel, bezoekt presentaties, heeft een grote mond maar levert geen meetbare prestatie. 's Avonds komt Jacob thuis en is zo moe van zijn dagindeling dat hij op de bank ploft en Goede Tijden, slechte tijden aanzet.
RTL 4 registreert dit en heeft hoge kijkcijfers. Jacob ziet tijdens het zappen dat GTST hoge kijkcijfers heeft en ziet een reclamefilmpje van een concurrent in het blok van GTST voorbijkomen.
Hij schrikt zich kapot en gaat de volgende dag regelen dat ook zijn bedrijf reclame gaat maken. Dit kost een lieve duit, maar omdat Jacob's prestaties toch niet meetbaar zijn, en hij een meester is in het overreden van mensen, lukt het hem.
Jacob's bedrijf krijgt een factuur van 100.000 euro en de afdeling financiën schrikt zich het lazarus. Onmiddellijk worden de verkoopprijzen verhoogd om de marge in stand te houden.
Voila, het verband.
En dit was nou mijn allereerste LP. Voor f 8,99 gekocht bij Albert Heijn. Ik moet een jaar of 9 zijn geweest en wilde Elvisfan worden, net als een vriendje van me. Ik kan me helemaal niet meer herinneren dat Elvis overleed, maar dat moet vlak voordat ik deze plaat kocht zijn geweest. Ik weet ook nog dat ik voor mijn 10e verjaardag van mijn oma een pick-up kreeg, waarop ik deze plaat veel heb gedraaid. De pick-up (model inklapbare gereedschapskoffer) en mijn oma heb ik niet meer. De LP nog wel. Dat Elvisfan is nooit meer overgegaan. U kunt mij trouwens herkennen aan een Elvis poppetje achter op mijn hoedenplank.