Het schoot me zomaar te binnen.

Ik ben er uit. Denk ik. Al maanden probeer ik te begrijpen waarom het leven tegenwoordig zo duur is. Waarom mensen zeggen dat de waarde van de euro gelijk is aan de waarde van de gulden.
Het is de schuld van de marketingmanager.

Een zwaar overschat beroep als je het mij vraagt. Want dit gebeurt er in de praktijk. Laten we de manager in dit voorbeeld "Jacob" noemen.

Jacob heeft niet een echt beroep. Hij is aanwezig, vergadert veel, bezoekt presentaties, heeft een grote mond maar levert geen meetbare prestatie. 's Avonds komt Jacob thuis en is zo moe van zijn dagindeling dat hij op de bank ploft en Goede Tijden, slechte tijden aanzet.
RTL 4 registreert dit en heeft hoge kijkcijfers. Jacob ziet tijdens het zappen dat GTST hoge kijkcijfers heeft en ziet een reclamefilmpje van een concurrent in het blok van GTST voorbijkomen.
Hij schrikt zich kapot en gaat de volgende dag regelen dat ook zijn bedrijf reclame gaat maken. Dit kost een lieve duit, maar omdat Jacob's prestaties toch niet meetbaar zijn, en hij een meester is in het overreden van mensen, lukt het hem.
Jacob's bedrijf krijgt een factuur van 100.000 euro en de afdeling financiën schrikt zich het lazarus. Onmiddellijk worden de verkoopprijzen verhoogd om de marge in stand te houden.

Voila, het verband.

1977

En dit was nou mijn allereerste LP. Voor f 8,99 gekocht bij Albert Heijn. Ik moet een jaar of 9 zijn geweest en wilde Elvisfan worden, net als een vriendje van me. Ik kan me helemaal niet meer herinneren dat Elvis overleed, maar dat moet vlak voordat ik deze plaat kocht zijn geweest. Ik weet ook nog dat ik voor mijn 10e verjaardag van mijn oma een pick-up kreeg, waarop ik deze plaat veel heb gedraaid. De pick-up (model inklapbare gereedschapskoffer) en mijn oma heb ik niet meer. De LP nog wel. Dat Elvisfan is nooit meer overgegaan. U kunt mij trouwens herkennen aan een Elvis poppetje achter op mijn hoedenplank.

The Stig (7)

Mocht vandaag een Benneton Renault over het top-gear circuit sturen.
De snelste auto tot nu toe was de Ferrari Enzo op droog met 1 minuut 19 seconden.
The Stig en de Renault deden het in……..59 seconden. Op een vochtige baan.
Helaas moest ie er gelijk weer van het scorebord af omdat de Benneton Renault niet op de openbare weg mag. Jammer.

Alweer over die hond.

Mack (de echte) heeft elke avond om een uur of half acht een opleving. Hij heeft toen we hier pas woonden ingevoerd dat we om een uur of half acht even een kwartiertje met hem spelen.
Hoe een hond dat invoert? Makkelijk, je geeft één keer aan hem toe en vervolgens houdt ie je er elke dag aan.

In elk geval, ik trek m'n oude kleren aan en verheug me op z'n rondslingerend kwijl en z'n door de kou keihard geworden speeltjes tegen m'n scheenbeen.
Sinds kort hebben we een nieuw spelletje. Hij heeft een lekke leren bal, en ik heb een ander speeltje. Omdat hij erg jaloers is aangelegd, pikt ie het niet dat ik ook een speeltje heb, gaat voor me staan, neemt een aanloopje van een halve meter en beukt mij, terwijl ik op m'n hurken zit, met alle kracht die hij in zich heeft omver. En als het hem niet in één keer lukt, dan in twee. Het lukt hem in elk geval. En dan sta ik weer op en dan opnieuw. En ik geloof dat het hem wel bevalt. En mij eigenlijk ook wel. Lekker stoeien in de modder met ouwe kleren aan als je 35 bent.

Stomme vraag.

Goedenavond, komt het gelegen dat ik bel?

De vraag is helemaal fout. Het moet als volgt: De telefoonterrorist doet z'n verhaal en achteraf moet ie vragen: "kwam het gelegen dat ik belde?"

Stel nou dat iemand je aanbiedt diezelfde avond nog met een spoedopdracht 5 miljoen over te maken naar jouw rekening, dan komt het toch hartstikke gelegen?

In alle andere gevallen snapt zo iemand toch zelf ook wel dat ie altijd ongelegen belt?

(is in de nieuwe bijbelvertaling het woord "tollenaar" eigenlijk vervangen door telefooncolporteurs?)

De Nobelprijs, gaarne bij mij af te leveren.

Natuurkunde heb ik nooit lang gevolgd op school. Niet dat ik het niet interessant vond, want dat vond ik wel, maar omdat je toen ik twaalf was al moest kiezen welke richting je uit wilde, heb ik naar mijn vader gekeken en beslist (of besloten, dat weet ik niet meer precies, dat is 23 jaar geleden.) dat ik ook een groot boekhouder wilde worden.
Uiteindelijk heb ik één jaar natuurkunde op mavo nivo gevolgd. Dat wil dus niet zeggen dat ik er niet heel veel van af weet. En de afgelopen maand heb ik iets baanbrekends ontdekt.

Een oude natuurkundige wet is dat een natuurkundige wet slechts geldt totdat het tegendeel bewezen wordt. Bijvoorbeeld, vroeger draaide de zon om de aarde (de P. bedankt voor de inspiratie) totdat iemand riep: "dat klopt niet, de aarde draait om de zon." Ik dacht een zekere G. Galileï.
Dit betekende een grote doorbraak in de astronomie.

Iets soortgelijks heb ik nu ontdekt. Een natuurkundige wet zal aanpassing behoeven. Wij hebben altijd aangenomen dat als wij uit een vliegtuig vallen, dat ons lichaam en de aarde elkaar aantrekken.
Dat is nu niet meer zo. Ons lichaam en de dampkring stoten elkaar af.

De onthullingen van Bernhard.

Onze koninging (zal ook niemand mij even er op attenderen dat daar een g teveel staat hè) werd jarenlang beschouwd als rijkste vrouw ter wereld. Voor Bernhard was dit een doorn in het oog en heeft het verhaal ontkracht. 2,2 miljard zou hooguit 200 miljoen moeten zijn. En het mooie is, hij wordt geloofd.
En nu, na zijn dood doet ie er nog een schepje bovenop; de koningin had geen geld voor varkensvoer op het Loo, en kon eveneens geen huwelijkskado voor Willem-Alexander en Maxima betalen. En het mooie is, hij wordt geloofd.

En onze arme koningin mag zich niet verdedigen tegen deze laster van haar vader. Als ik haar was, schonk ik morgen 50.000 euro aan het WNF en kocht voor 250.000 euro een Ferrari. Om deze geruchten dan maar zo te ontkrachten.
Tenzij het een list was van de koningin. En heeft ze haar vader voorgelogen en gezégd dat ze geen geld had. Want dat doen dochters. En Bernhard trapte erin.

Eén van deze twee beweringen is waar. Niet de bewering van Bernhard.
Bernhard, het leek me een leuke kerel, maar wel met een korreltje zout.

Corps, Lac du Sautet et l’Obiou

lacdusautet

In 1993 ging ik met mijn broer en een stel vrienden naar een camping in de franse Alpen. De camping lag aan een prachtig meertje, Lac du Sautet, bij het plaatsje Corps. Aan de overkant van het meertje lag l’Obiou, een berg van 2793 meter hoog.
Het was voor mij de eerste keer alleen naar het buitenland. (Niet met ouders mee, bedoel ik dan.)
De camping was een gemeentecamping, de slaapplaats was een tweepersoonStentje en de voorzieningen op de camping waren praktisch nul. Na een week trokken we door naar de Frejús, Middellandse zee. Het hele gezelschap had het daar veel beter naar zijn zin, behalve één. Ik.

Na één dag was ik het al zat en ben alleen teruggereden naar de Alpen. Ik heb daar mensen ontmoet die twee weken lang mijn beste vrienden werden. Ze namen mij op in de groep en het klikte alsof ze altijd mijn vrienden geweest waren. had. Daarna heb ik ze nooit meer gezien.
Maar dat hoefde ook niet. Ik had ze toen nodig, en het was er. Een ongekend gevoel van vrijheid en blijheid. Ik denk dat die twee weken grote invloed hebben gehad op hoe ik nu ben.
Voor mij was dit een overwinning op mezelf. Na thuiskomst vond ik dat ik de beste twee weken uit mijn leven beleefd had.
Hier gun ik u een blik op de plek die voor mij van zo grote betekenis is geweest. Mooi hè?

Veel van dit soort sentimentele logjes zullen er niet volgen, ik heb tenslotte een imago hoog te houden, maar dit wilde ik vanavond even kwijt.