Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

De grondwet.

Een poosje geleden hoorde ik een interview op de radio met staatssecretaris Nicolai van de VVD.

Inmiddels hebben alle andere partijen het stukje wat ik er toen over schreef gelezen en zijn het nu met mij eens. Daar ben ik natuurlijk erg blij om, alleen moet ik nu nog even begrijpen als je tegen de Europese grondwet stemt waar je dan precies tegen stemt, en als je vóór stemt, waar je dan precies vóór stemt.

M.a.w., wat zijn nu eigenlijk de verschillen tussen de europese grondwet en de nederlandse grondwet, en hoe komt het dat ik de enige Nederlander ben die zich dat afvraagt.

Of, anders gezegd, hoe komt het dat ik de enige Nederlander ben die dat niet weet?

Enorm gelachen bij Kopspijkers

Om het optreden van Normaal.
Ik denk zelfs dat Frans54 er ook om had moeten lachen als ie het gezien had.

Ik zeg die!
Ik zeg doo!
Ik zeg die-Ik zeg doo!

Veur een donorhart stonden sie doar in de rie.
Veur een donorhart, want sie hadden er een neudig allebie.
Sie lagen al te wachten sinds een joar of tien,
nog efken en dan hielden sie het veur gezien.
Willem uut Den Dolder en Cynthia uit Beverwiek.

Eerst stonden sie nog achter Geurt,
moar Geurt die ging eraan, nu waren sie aon de beurt.
Willem uut Den Dolder en Cynthia uut Beverwiek.

Veur een doo-hohohohoo-doh-oh-oh-oh-donorhart.
Veur een doo-hohohohoo-doh-oh-oh-oh-donorhart.

En in een andere stad stonden Tinus en Bertus in de kroeg.
Het was al sluutingstied moar toch hadden sie van drinken niet genoeg.
Ze stapten op de motor ook al woaren sie tuut,
dus sie gingen op de snelweg allebei onderuut,
Bertus deur de Wodka en Tinus deur de Whiskey met ijs.

In de berm van de weg zijn sie doodgebloed,
dat klinkt misschien wel cru moar hun orgoanen waren goed
Veur Willem uut Den Dolder en Cynthia uut Beverwiek.

Vooral dat doo-hohohoho-do-ho-ho-ho-honorhart.
Jaja dat doo-hohohoho-dat splinternieuwe donorhart.

Moar zoals altied was er weer geen codicil.
Ja Tinus dan wel moar die keer'l was homofiel.
Hoe goed die organen ook waren je had er niks an,
dus Willem en Cynthia, doar heur-ie nooit meer wat van.

Sie kregen nooit, nee nee nooit, nooit dat donorhart.
Sie kregen nooit, nee nee nooit, nooit dat donorhart.

Sie gingen dood, doo-ho-hood
zonder donorhart.
Sie gingen dood, hartstikke dood,
zonder donorhart.

Afblijven gek! Nee zeg ik toch!


Cinner vroeg laatst waarom we in Nederland steeds egoïstischer worden met z'n allen.
Vanavond heb ik het antwoord gevonden. Het is de schuld van de ambulancedienst.
Ik sprak een vriend die bij de vrijwillige brandweer zit. Als ik hem spreek weet ik weer precies waarom ik boekhouder ben en hij brandweerman. Mensen uit autowrakken zagen en zo, je moet het maar kunnen.
Hij is het type mij-krijg-je-de-pis-niet-lauw en dat vind ik wel een mooie eigenschap. (Behalve als ie ergens de boekhouding zou moeten doen dan, maar oke.)

Hij vertelde me dat ze een keer naar een ongeval geroepen werden, waar een lichtgewonde was gevallen. Een behulpzame man was gestopt en heeft het slachtoffer bijgestaan en hem in zijn auto plaats laten nemen om weer even bij te komen van de schrik.
De brandweer was inmiddels gearriveerd en even later kwam de ambulance. Het slachtoffer klaagde over pijn in z'n rug en dat was voor het ambulancepersoneel het sein om de brandweer opdracht te geven het dak van de auto eraf te knippen. En de wil van de ambulancedienst is voor de brandweer wet. Terwijl die auto helemaal niet bij het ongeluk betrokken was geweest.

Mooie boel. Denk je even een goeie daad te doen, kom je met een cabrio thuis.
Snap ik gelijk waarom de meneer uit het vorige logje doorreed. Die zag de bui al hangen.

Fijn een stukje rijden.

Vandaag had ik mijn auto weer eens terug van de garage. Wielen uitgelijnd, veerpoot goed gemonteerd, die scheen fout te zitten, dus ik wilde hem eens lekker testen op rechtuitstabiliteit.

Als ik mijn auto ooit te koop zet vang ik er een dikke prijs voor want ik kan met een gerust hart in de advertentie zetten: Altijd in de garage gestaan.
Helaas, eens stukje voordat ik de snelweg op kon om hem te onderwerpen aan de test botste er een andere auto tegen mijn spiegel aan. De tegenpartij had geen schade want die reed vrolijk door. En normaal had ik de achtervolging wel ingezet, maar ik was in burger dus heb ik er vanaf gezien.

Dit is de tweede keer binnen een jaar dat er iemand tegen mijn spiegel aanrijdt. Op dezelfde weg nota bene. En mijn schuld was het beide keren niet, want de eerste keer was het een Duitser, en zoals u weet zeggen die altijd dat ze nergens van weten, en deze keer was het mijn schuld ook niet want mijn auto was juist bij de garage geweest omdat ie naar rechts trok. Dus ik kan nooit te ver naar links hebben gezeten. De politie was het met me eens.

In elk geval zak ik 397 treden terug in de no-claim korting (daar zijn ze inderdaad glashelder in) , wat neer komt op 800 euro meer, gespreid over 5 jaar. En dat valt best mee voor een Ferrari. (Een Fiat is ook een Ferrari, ja?!)

Al met al rij ik dus met zeventig over de snelweg omdat mijn spiegel erbij bungelde. Ik voelde me net Ralph Schumacher in een Williams. Dus het klopt wel dat je je in een Fiat formule 1 coureur waant.
Mijn baas kwam met het geweldige advies om een klein japannertje te kopen. Briljant! Alsof die lui te koop zijn zeg! Bovendien verwacht ik zware problemen met de douane als ik zoiets zou doen.
Ik laat hem maar lullen. Ik heb wat race tape gekocht om de spiegel mee vast te plakken en dat ziet er eigenlijk wel snel uit. Ik denk dat iedereen op de snelweg wel gauw aan de kant gaat als ze mijn auto met race-spiegel in hun spiegel zien opdoemen.

Categorie: Zelfverheerlijking.

De duivel schijt op één grote hoop.

Misschien heeft u het vandaag ook vernomen, een aantal studenten schijnt over de A28 gereden te hebben met ruim 290 km/u.
Ik heb het filmpje en de site even bekeken http://www.davies.nl/ferrari/enzofilm.shtml, en inderdaad, de jongens hebben er een lekker gangetje in.
De Lamborghini tipt de 290 even aan, de Ferrari komt net boven de 200, omdat er geen vrij baan was.

De jongens zijn ook niet bang voor in beslagname van het rijbewijs, getuige het in beeld brengen van voor-en achternaam en de kentekens van de auto's.
De politie schijnt er ook niets mee te kunnen zolang ze niet op heterdaad betrapt worden.

Wist u dat een flitskast niet meer werkt bij snelheden boven de 270 km/u? Maar dat vindt de politie niet zo erg. Zolang de flitskast het maar doet als u 124 km/u rijdt. Oneerlijk hè?

P.S. Ik geloof trouwens dat het filmpje het niet meer doet. Nou ja, er was toch niet veel bijzonders op te zien. Een paar bekakt pratende jongens met het zweet tussen hun billen. Te bizar!

Verliefd

Bijna 5 jaar geleden leerde ik een man kennen. Bescheiden maar stoer, verlegen maar alles wetend. Hij maakte vooral indruk op mij door zijn verhalen over zijn commandotijd, die hij net een half jaartje geleden achter zich had gelaten. Hij was overal geweest en had alles gezien.
Het was nu tijd voor iets rustigs, hij was per slot van rekening ook geen 29 meer en het wilde leven ging zijn tol eisen. Hij had hier vrede mee. Wat ik niet wist is dat dit niet waar was, hij was toegetreden tot de boekhoudcommando's maar hij hield mij in het duister omdat we elkaar nog zo kort kende.
Al zijn stoere medecollega's kwamen veel bij hem thuis, want hij was "the man". Ik voelde mij altijd teveel, dit ook omdat ik erg verlegen ben. Ik heb altijd moeite in gesprek te komen met een onbekende en voel mij altijd bekeken. Ik heb in die tijd ook moeten leren mijn mond te houden als "de grote mensen" aan het woord waren. Ze hebben mij daar een paar keer op moeten wijzen maar ik leer snel. Ik kende het concept "vrienden" niet. Ik ben altijd het type geweest die haar leven toewijd aan een man.
Maar mijn commando zorgde ervoor dat ik me thuis ging voelen en we werden verliefd. Of eigenlijk ik, hij vond mij wel een lief ding.
Voordat we gingen samenwonen, 2 jaar geleden, heb ik eerst een contract ondertekend. Dat ik altijd trouw zal blijven, de was zal doen, zal strijken, zijn eten zal klaarmaken, zorgen dat er bier in huis is en zondagmiddag niet zeuren dat de F1 weer eens aanstaat. Ik zou 7 zoons voor hem baren en nooit zeuren dat ik hoofdpijn heb.
Ik tekende dit met liefde, hij was het waard.
Ook aan het samenwonen heb ik even moeten wennen. De ochtendrituelen (grommend wakker worden, goed snuiven aan z'n oksels en hard boeren) kende ik niet. Nou heb ik ook nog nooit met een dergelijk stoere man samengewoond.

Twee jaar later zijn wij gelukkig getrouwd en is (hopelijk) de eerste zoon op komst.

Verliefd

Bijna 5 jaar geleden leerde ik een man kennen. Bescheiden maar stoer, verlegen maar alles wetend. Hij maakte vooral indruk op mij door zijn verhalen over zijn commandotijd, die hij net een half jaartje geleden achter zich had gelaten. Hij was overal geweest en had alles gezien.
Het was nu tijd voor iets rustigs, hij was per slot van rekening ook geen 29 meer en het wilde leven ging zijn tol eisen. Hij had hier vrede mee. Wat ik niet wist is dat dit niet waar was, hij was toegetreden tot de boekhoudcommando's maar hij hield mij in het duister omdat we elkaar nog zo kort kende.
Al zijn stoere medecollega's kwamen veel bij hem thuis, want hij was "the man". Ik voelde mij altijd teveel, dit ook omdat ik erg verlegen ben. Ik heb altijd moeite in gesprek te komen met een onbekende en voel mij altijd bekeken. Ik heb in die tijd ook moeten leren mijn mond te houden als "de grote mensen" aan het woord waren. Ze hebben mij daar een paar keer op moeten wijzen maar ik leer snel. Ik kende het concept "vrienden" niet. Ik ben altijd het type geweest die haar leven toewijd aan een man.
Maar mijn commando zorgde ervoor dat ik me thuis ging voelen en we werden verliefd. Of eigenlijk ik, hij vond mij wel een lief ding.
Voordat we gingen samenwonen, 2 jaar geleden, heb ik eerst een contract ondertekend. Dat ik altijd trouw zal blijven, de was zal doen, zal strijken, zijn eten zal klaarmaken, zorgen dat er bier in huis is en zondagmiddag niet zeuren dat de F1 weer eens aanstaat. Ik zou 7 zoons voor hem baren en nooit zeuren dat ik hoofdpijn heb.
Ik tekende dit met liefde, hij was het waard.
Ook aan het samenwonen heb ik even moeten wennen. De ochtendrituelen (grommend wakker worden, goed snuiven aan z'n oksels en hard boeren) kende ik niet. Nou heb ik ook nog nooit met een dergelijk stoere man samengewoond.

Twee jaar later zijn wij gelukkig getrouwd en is (hopelijk) de eerste zoon op komst.