Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Bikkel

Toen ik nog een bikkel was, ik heb het over begin jaren 90 van de vorige eeuw, moest ik een keer naar het ziekenhuis om een bultje uit mijn bovenarm te laten verwijderen. Ik begaf mij op 18 mei 1993 met mijn moede al mijn moed naar het Julianaziekenhuis, waar op de dag af twaalf jaar later ook onze zoon Hans geboren zou worden, al kon dat toen nog niemand bevroeden. Ik kende mevrouw Mack nog niet eens, laat staan dat ik wist dat onze zoon Hans zou gaan heten.

In elk geval, ik word naar een behandelkamer geleid waar de lypoom, want zo heette dat ding volgens mij, verwijderd ging worden. Ik had nog geen idee hoe, maar daar zou ik vanzelf achter komen.
Ik ging liggen en een zuster kwam binnen. Ze kleedde zich uit, en…oh nee, dat was toen helemaal niet.
Veel werd mij nog niet duidelijk maar het kwam er op neer dat de dokter zo zou komen.
De dokter kwam ook zo en zonder zich voor te stellen ging hij aan de gang. "Komt-ie!" waarschuwde hij na een minuutje en ik beet op mijn tanden. Zo'n mes in je arm kan best zeer doen wist ik nog van de oorlog in Korea.
Ik voelde niks. Ik rekende op een snelle beweging van het mes maar er kwam slechts een verdovingsspuit. Wist ik veel. Daarna voelde ik helemaal niks meer en staarde maar wat naar het plafond. "Klaar." zei de dokter na een poosje en weg was hij. Nooit meer teruggezien. Even later kwam de zuster die een pleister op de wond plakte en mij vertelde dat ik een week later terug moest komen. Prima. Tot over een week.
Misschien dat er onder u een enkele slimmerik zit die al in de gaten heeft welke chirurgische ingreep er bij mij had plaats gevonden, maar ik niet. Ik ben gaan werken en 's avonds gaan surfen op het Veluwemeer. Het deed pijn maar het was te houden. Een week later bleken de hechtingen wel gehouden te hebben, maar het litteken was iets breder geworden dan de bedoeling was. Anderhalve centimeter ongeveer. Ik had echt geen idee dat er hechtingen in mijn arm zaten. De dokter zei niets, en ik vroeg er niet naar. Over vroeger gesproken, vroeger durfde ik sowieso veel meer dan tegenwoordig. Is dat herkenbaar of zou het juist andersom moeten zijn?

(Bijna dit hele verhaal is waargebeurd, behalve dat het op 18 mei was, dat is om het verhaal mooi te maken. Maar het was wel mei 93, dat weet ik zeker. Jolie had vandaag ook te maken met een norse chirurg.)

Discriminatie

Ik wil helemaal niet discrimineren maar…..

Dat vind ik altijd een mooie openingszin omdat je weet dat degene die hem gebruikt daarna enorm gaat discrimineren. "het zijn altijd Marokkanen die de goudkarpers uit je vijver jatten." Zoiets.
Volgens mevrouw Mack maak ook ik verdacht veel grappen over negers en ander gespsgekleurden. Ja, dat is ook zo. Want die gasten zijn zo lui, ze worden altijd tweede. Let maar op, Frank Rijkaard wordt tweede in de Champions-League. Dat luie zit er gewoon in. Nooit een keertje er vol voor gaan.

Gisteren liep er op ons veldje een klein en te dik negerinnetje dat haar 'fokking' bek niet kon houden en de blanke jongetjes van hun fiets trok.
Nu wil mevrouw Mack helemaal niet discrimineren maar ze stuurde het meisje weg, opdat de fatsoenlijke blanke jongetjes gewoon rustig konden fietsen in onze blanke buurt. Het rook gewoon naar een vooroordeel en ik zei dat ik er een logje over ging schrijven. "Ja, maak mij even zwart!" zei ze.

Het werd stil op straat…

Toen ik gisteren thuis kwam zat Hans op het veldje voor ons huis, tussen nogal wat buren, wat beduusd te kijken naar de spelende honden Choco (4), Joy (1) en Joep (12 weken). Om de halve minuut kwam een van de drie Hans een lik in z'n gezicht geven ten teken dat hij geaccepteerd was in de troep. Toen Hans mij in de gaten kreeg verscheen er een lachje en twee armpjes strekten zich uit in mijn richting. Een duidelijke omkooppoging. Ik hapte toe en samen hadden wij een onweerstaanbaar effect op alle buurvrouwen. Eitjes deden een Mexicaanse springboon-imitatie en baarmoeders hingen een B&B bordje bij de ingang. Onnodig te vermelden dat de verloven van alle echtgenoten voor die avond werden ingetrokken…

Spin in het web.

Met SPD leerde ik dat de administrateur een spin-in-het-web-functie heeft. Echter, het hoofd inkoop leerde dat de afdeling inkoop de spin-in-het-web-functie heeft. De directie-secretaresse denkt dat zij de spin in het web is. (En wat betreft spin heeft ze volkomen gelijk) Op afdeling verkoop heeft niemand geleerd maar vinden ze allemaal dat ze de spin-in-het-web zijn.

We zijn gewoon één groot web, alle spinnen krioelen door elkaar, en als er dan eens een vlieg blijft plakken, wordt die niet gevangen doordat niemand hem kan lokaliseren.
Nou, als ik dat niet mooi omschreven heb, weet ik het ook niet meer.

Honden en Chinezen.

Dat gaat niet samen. Vanochtend stond er in de krant doodleuk een foto van drie Chinese ambtenaren met lange stokken die een zwerfhondje doodknuppelden. Je zag de verbijstering bij het hondje. Gewoon tijdens mijn ontbijt. In China heeft iemand opdracht gegeven om alle honden die zonder baas op straat lopen, dood te slaan.
En waar blijft Bush nu, om deze massavernietiging te veroordelen? Binnenvallen en bezetten dat land, zou ik zeggen.
Ik hou van honden. Meer dan van Chinezen.

Mayday, Mayday.

Vandaag 12 jaar geleden overleed de -in mijn ogen- allerbeste formule 1 coureur aller tijden. Ayrton Senna da Silva uit Sao Paulo. Een wrang moment. In leidende positie brak de stuurstang en Senna's auto vloog rechtdoor, daar waar de baan toch echt een linkerbocht vertoonde.
In Brazilië, Japan en Vaassen was hij een superheld, in de rest van de wereld een geliefd coureur.

Ik had vlak na Senna's overlijden een bloedhekel aan Michael Schumacher. Schumacher nam Senna's favorietenrol in en won ogenschijnlijk moeiteloos het seizoen 1994. Nooit ging er bij Schumacher iets fout, zelfs toen ik tijdens de Grand Prix van België dansend van vreugde aanschouwde hoe Schumacher op volle snelheid van de baan leek te spinnen, hield hij de auto onder controle en praktisch zonder tijdverlies consolideerde hij zijn leidende positie. Tijdens de laatste race van het seizoen (de wedstrijdleiding had Damon Hill wat bij laten komen door een paar wedstrijden schorsing van Schumacher) gooide Schumacher de deur dicht voor een aanstormende Hill, waardoor Schumacher zichzelf, en een paar ronden later ook Hill, elimineerde. Vanaf dat moment was Schumacher door mij gehaat, het zou nooit meer goed komen tussen Michael en mij.

Jaren later heb ik me erbij neergelegd dat Schumacher (op papier) de beste coureur aller tijden is. Ik voel tegenwoordig enige sympathie voor hem. Hij heeft in zijn carriere aardige dingen over Jos Verstappen gezegd en hij heeft Senna de grootste coureur van allemaal genoemd. Schumacher en ik waren het weer eens.
Schumacher heeft zo ongeveer alle records in handen die er in de F1 te halen zijn. Vaakst wereldkampioen, hoogste puntentotaal, meeste overwinningen, hij staat nu zelfs gelijk met Senna wat betreft pole-positions.
Toch durf ik te stellen, dat als Senna's stuurstang niet was gebroken die bewuste Mayday, Schumacher nooit de beste coureur aller tijden zou zijn geworden. Ik betwijfel zelfs ten zeerste of hij dan ook maar één van de records had gehaald die hij nu op zijn naam heeft staan. Hij haalde tenslotte zijn eerste pole-position pas toen Senna net begraven was. Voor die tijd had hij nog weinig in te brengen. Met die wetenschap in mijn achterhoofd ben ik fan van Schumacher en gun hem de records die hij heeft gehaald. Toen hij in zijn eentje 10 miljoen dollar schonk aan de Tsunami-slachtoffers vond ik dat de tijd was aangebroken om geen onaardige dingen meer over Michael te zeggen. Bij deze dan. Hup Schumacher.

Schumacher zelf interesseert het trouwens geen zak dat ik ruzie met hem had hoor, hij kent mij niet eens! "Wer den bums ist Mack?" Nee, mijn ongenoegen had ongeveer hetzelfde effect op hem als Kalou op Rita Verdonk.

Bij Toutatis!

Heeft u de nieuwe lay-out van web-log al gezien? Kwebbel en meneer de P. zijn verhuisd naar de nieuwe omgeving van web-log en dat is bepaald geen vooruitgang. De lay-out is een stuk lelijker en in het reageerding is niet meer te lezen van wie welke reactie was. Bovendien is het aantal reacties niet meer af te lezen bij het kopje "logs". Of zou dit tegen betaling weer terug te krijgen zijn?

Over een maand is heel Logonië (ze heet web-logland dan) verhuisd door de soldaten van Mediagigant Ilse. Héél Logonië? Nee, een klein webloggertje blijft zitten waar-ie zit en blijft dapper weerstand bieden aan de overheersers en maakt het leven van Ilse in de omringende weblogomgeving bepaald niet gemakkelijk…

Een dag uit het leven van de Mack’s.

Omdat mij geen onderwerp te binnen schiet, neem ik gewoon bij wijze van uitzondering de dag een keer met u door.
Om kwart over acht werd Hans pas wakker, wat hebben wij toch een geluk met dit kind.
Om half tien viel Hans een grote blauwe buil op z'n voorhoofd omdat hij ons verteld had dat hij al kon staan, maar dat was toch niet zo. M.M. en ik ruzieën nog over wiens schuld het was, maar dat is van de schrik die je als relatief onervaren ouders krijgt.
Om tien uur vertrokken wie richting Utrecht om een bezoekje te brengen aan ons nieuwe nichtje Esmee. Ze is pas een week oud en weegt nu 2750 gram.
Om vijf uur hebben we shoarma gegeten, twee grote broodjes en frietjes voor maar 9 euro, wat wij niet duur vinden. Het is de goedkoopste van de drie shoarmazaken in Vaassen. Drie ja! Meer dan er in heel Amsterdam te vinden zijn. En dat voor een dorpje van amper 13000 inwoners.
Om tien over zeven ben ik gaan hardlopen, om elf over zeven barstte er een hagelbui los die zeker tien minuten duurde. Om tien voor acht was ik weer terug, wat betekent dat ik 10 minuten lang vet verbrand heb. Volgens een sprookje ga je pas na een half uur hardlopen, vet verbranden.
Om negen uur hebben we 'Dit was het nieuws' gekeken en daarna 'Onder de tram' wat ook een leuk programma is. (Oké, het haalt het niet bij Temptation Island, maar dat moet je ook niet verwachten)
En nu zit ik hier te overdenken of dit een nuttige dag was. Ja, volgens mij wel.

Mack’s blik op de weg.

Vindt u het wat, mijn blik op de weg? Ik vind het zelf erg geslaagd. Zo geslaagd zelfs dat ik het zonde vind als ik weer een nieuwe moet maken. Maar als de nieuwe er dan op staat ben ik toch weer tevreden. Vandaag zag ik de Peugeot 205 Turbo 16 rijden ergens op de A28 waar ik trouwens de meeste auto's spot. In mijn zoektocht naar foto's kwam ik op een site terecht die ik al kende omdat ik zelf ook ooit eens een Peugeot 205 GTI had. Alleen zag ik nu een filmpje met een kleine demonstratie van waartoe de van een turbo voorziene 205 GTI in staat is.
Een acceleratie van 80-160 in vijf seconden. Kijk nog eens op het filmpje hoe snel dat is.
En dat hebben die jongens dus zelf gemaakt. Voor weinig. Als ik zo'n acceleratie had zou ik me opperbest vermaken iedere keer als ik een snelle jongen zag.

Hersenfuncties.

Mijn hersenen weigeren mij versneld in de opgewekt-modus te brengen. Mijn blije hersenkwab zit zonder stroom. Waarschijnlijk afgesloten wegens betalingsachterstanden. Als een mens wat teneergeslagen is komen de hersenen zonder nieuwe impulsen te zitten. En als je hersenen minder impulsen krijgen gaan ze, om het functioneren te waarborgen, extra bloed naar het geheugengedeelte sturen zodat je je ineens dingen herinnert die je allang vergeten was. Dus het voordeel van teneergeslagen zijn is dat je geheugen beter functioneert. Elke dag die sprekend lijkt op de vorige en dus geen nieuwe impulsen brengt, brengt het geheugen verder terug. Mensen die extreem lang depressief zijn, herinneren zich op een kwaaie dag hun geboorte.
Ergo, als uw geheugen goed is, dan bent u wat neerslachtig van aard, vergeet u daarentegen regelmatig uw pincode, dan bent u een vrolijk persoon.
Of dit waar is? Natuurlijk niet. Het is onzin. Maar als ik dat er niet bij had verteld, had u nu gedácht dat het waar was. De waarheid is een raar fenomeen.
Ik herinner me dit niet meer, maar dit nog wel.