Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

boekhoudcommando’s

De boekhoudcommando's zijn verhuisd naar de nieuwe omgeving maar nu willen ze van web-log het nieuwe adres niet geven. De irritatiegrens zal wel bereikt zijn. Nou ja, in stilte gaan de mannen verder met hun goede werken. Wij hopen dat u een beetje een indruk heeft kunnen krijgen van hun werk en dat u er af en toe eens bij stilstaat dat een nieuwe maand nooit zomaar uit zich zelf begint. De boekhoudcommando's zorgen er zoals iedere maand weer voor dat het morgen geen 32 mei is maar 1 juni. En dat zullen ze blijven doen. Want zoals ze het zelf zeggen:

Accounting, bookkeeping, is in our blood.

Commando Lennard
Commando Frans
Commando Mack

Xylofoon

In de vierde klas lagere school mocht ik van de onderwijzer niet meedoen met zingen omdat er dan een schilderijtje dat in de vensterbank tegen het raam stond, begon te resoneren. In de vijfde klas concludeerde de hoofdonderwijzer dat ik niet kon zingen, ik had een bromstem. (Pure jaloezie, als u het mij vraagt.)
Het mag een godswonder heten dat ik deze vernederingen zonder onherstelbare schade heb doorstaan. Mijn ouders stimuleerden mijn muzikaliteit ook al niet. Terwijl als je op je negende jaar je eerste Elvis-LP koopt, zou iedere ouder met verstand van muziek je gelijk op pianoles doen. Nee, op judo moest ik, dat was goed voor mij. Mevrouw Mack heeft gelukkig wel in de gaten dat ze met een groot muzikaal talent is getrouwd en heeft voor mij op de braderie een xylofoon gekocht. Zo eentje met acht staven die eigenlijk voor kinderen tot twee jaar is bedoeld. Verschillende keren als ik bij leeftijdsgenootjes van Hans zo'n ding zag staan zei ik: "Goh, zo'n ding zou Hans ook moeten hebben." Gelukkig werd de hint begrepen. Ik heb hem nu vier dagen en ik speel nu al feilloos: "What would you think if I sang out of tune, would you stand up and walk out on me? Lend me your ears and I'll sing you a song and I'll try not to sing out of key."
Verder lukt niet omdat ik dan naast de xylofoon terecht kom. Idem met Vader Jacob. Bijna helemaal speel ik dat behalve de "bam". Die zit er niet op.

Het raadsel van onze weegschaal.

Altijd als ik heb hargelopen weeg ik mijzelf na afloop. Daarna ga ik douchen en weeg ik mij nog een keer. Gewoon omdat ik weet dat ik na het douchen nog een kilo lichter ben dan ervoor. Geen toevalstreffer, steevast na het douchen ben ik een kilo lichter. En er is dan geen sprake geweest van tussentijds toiletbezoek of andere vormen van fraude. Begrijpt u het, begrijp ik het? Misschien hoef ik mij alleen maar vaker te douchen om een paar kilo lichter te worden.
Volgens mevrouw Mack moet ik mij slechts een keer per week wegen. Maar dat is een pertinent foute gedachtegang. Want stel nou dat ik op woensdag ineens vijf kilo kwijt ben die er zondag weer aanzitten? Dan mis je toch een mooi moment.

30 juni.

In verband met de zwaarste keelpijn die ik ooit heb gehad, moet ik een klein voorbehoud op mijn vorige logje maken. Ik heb een week extra nodig omdat ik vandaag op een waterijs-en ranjarantsoen ben gezet en ik me zo lamlendig voel dat ik nog niet ben begonnen met de trainingen. Maar 30 juni is Mack Mercury een feit.

Binnenvetter.

In mijn streven om sprekend op Elvis te lijken is mijn gewicht in de loop der jaren langzaam toegenomen. Volgens de nederlandse hartstichting loop ik al een licht verhoogd risico op hart- en vaatziekten. Ik ben 93 kilo met een lengte van 1,89 ongeveer. Dat valt dus reuze mee. Omdat ik een binnenvetter ben lijk ik ook niet dik. Maar ik ben het wel. In werkelijkheid heb ik een enorme vetpens en daar wil ik wat aan doen. Vorig jaar heb ik een aantal van mijn beste broeken weg moeten geven aan mijn 39(!)-jarige zwager wiens buik nog steeds voor bewonderende blikken zorgt bij o.a. mevrouw Mack. En dat gaat natuurlijk te ver. Ik probeerde nog wat excuses over het staande werk wat hij doet, maar dat hielp allemaal niks, zwager Willy heeft gewoon een getrainde buik en dat komt omdat hij veel sport. Ik kan dat allemaal niet over mijn kant laten gaan en heb gezegd dat als ik zou willen, ik binnen de kortste keren ook zo'n buik heb. Hoongelach werd mijn deel. En dat moet je dus nooit doen, mij uitlachen en zeggen dat ik iets niet kan als ik het tegendeel beweer. Nu heb ik dus gewed (7,34 euro) dat ik binnenkort ook zo'n buik heb. En als ik wed, dan win ik ook. Want als ik iets zeker weet, dan is ook het zo. Want anders weet ik het niet zeker namelijk.
Even voor de volledigheid, het wordt niet zo'n aanstellerige sixpack/wasbord/gebakken-broodjes/Gerard Jolingbuik maar gewoon zoals Farrokh Bulsara.

levensvragen

Wat heeft werk toch een vreemde plaats in Nederland hè? Op school word je geleerd dat iedereen mag zeggen wat-ie wil en de politiek versterkt deze indruk nog eens. Vrijheid van meningsuiting als hoogste goed van de samenleving. Maar kom je op je werk dan geldt dat ineens niet meer. Ja natuurlijk, ook op je werk mag je zeggen wat je wil mits binnen de wet, je komt daarvoor echt niet in de gevangenis. Maar het is wel slecht voor je carrière als je tegen de baas (en dan bedoel ik degene die over jouw salaris gaat) ingaat. Dus als je baas een slecht idee heeft is het goed om het toch met hem eens te zijn. Ook al gaat het het bedrijf dik geld kosten, voor jou persoonlijk is het financieel voordeliger om achter je baas te gaan staan.
Ik worstel erg met dit probleem. Moet ik ingrijpen met als risico dat ik geen loonsverhoging meer krijg en red ik het bedrijf, of hou ik me stil, strijk een bonus op en help het bedrijf naar de afgrond?
Of heb ik er echt geen kijk op en gaat u wel speciaal voor het WK al uw deurkrukken vervangen voor oranje-exemplaren?

Van onze hospitaalcorrespondent.


Het gaat weer een stuk beter met Hans. De koorts is weg, hij eet en drinkt weer, zelfs de zusters mogen hem benaderen, zolang ze maar niet aan hem zitten. "You can look but you can't touch" lijkt hij te willen zeggen. Heel misschien mag morgen het infuus eraf en krijgt hij zijn linkerhandje terug van de dokter. Dat zou pas een mooi verjaardagskado zijn. Het is trouwens verbazingwekkend hoe snel een kind zich schikt in z'n lot, hij doet nu alles met één arm alsof hij er nooit twee had.
Wat hij nog steeds niet leuk vindt is wanneer mama weggaat, dan begint hij hard te krijsen. Echt veel harder dan wanneer ik wegga, want dan kijkt hij alleen verschrikt. Maar da's altijd nog een betere score dan wanneer de dokter weggaat, want dan steekt hij zijn tong uit.

God save the Queen.

Ik vond Mack (de echte) tijdens zijn leven al een geweldige hond, (hooguit een beetje krakkemikkig) maar na zijn tragische dood eind vorig jaar is dat eigenlijk te weinig eer.
Ik vond honden altijd al wel leuker dan katten, maar ook katten vind ik wel aardig. Wat mij echter wel stoort aan katten is hun aangeboren superieuriteitsgevoel. Ik snap ook niet dat niemand zijn kat "Adolf" noemt want dat is een prima naam voor een kat. Mack (de echte) maakte zijn engelse afkomst meer dan waar door nooit onder te doen voor de nazivijand, de kat.
Een vreemde kat in zijn territorium -dat hij overal mee naartoe nam- duldde hij niet en hij ging over tot de aanval. Het maakte daarbij niet uit of de kat wegliep of niet, hij rushte op het beest af en gebruikte zijn imponerende kop als stormram. Of hij daarbij wat schrammen opliep deed niet terzake. Ik zei altijd: "Mack, foei." hem onderwijl een schouderklopje gevend. Dat is gedrag waar ik van hou: de vijand niet ernstig verwonden maar hem wel verdrijven. Veel honden gaan in blinde razernij achter een kat aan, maar als dat beest blijft zitten lopen ze er een beetje schaapachtig omheen te blaffen. Mack niet, Mack deelde een beuk uit met z'n kop, als een stier tegen de Torero.
Sophie, onze eigen huisnazi, wist dit feilloos en was onderdanig naar Mack. En dat was prima, niks aan de hand, ze mocht zelfs in z'n mand zitten. Zolang ze maar niet speelde met een bal of miauwde want dan veranderde Mack in een hittezoekende torpedo. Diverse keren gleed ze met vier poten onder een eikenhouten kast waar ze maar ternauwernood onder paste. Maar dan waren de verhoudingen weer duidelijk. Ich Chef, du nichts. Sophie was een voorbeeldige poes in die tijd.
Sinds Mack's dood is dat veranderd en speelt ze de baas in huis. De hele dag miauwen, voor je voeten lopen, bedelen om eten, kikkers met drie poten binnen afleveren (deze week 3), gek word je ervan. Het is dat Hans haar zo leuk vind want anders verhuisden wij zonder Sophie in te lichten. Ik zal Hans ook leren dat vroeger de hond achter de kat aanjoeg en dat dat de enige juiste volgorde is. Dat sommige boze tongen beweren dat de kat de hond de baas is, is lasterpraat. Waarschijnlijk in de wereld gebracht door politici, marketingmanagers, communicatiespecialisten en andere onbetrouwbare lieden. En dat dat des te meer reden is om honden als Mack te eren. God save the Queen.

Alcoholwedstrijd

Ik reed vanavond naar het ziekenhuis: politie. Alcoholcontrole.
Een agente zei:"Goedenavond, we houden een alcoholcontrole, maar dat had u vast al begrepen?"
"Nou nee, maar als ik dronken ben, ben ik ook nooit zo snel van begrip."

Op de terugweg werd ik wederom staande gehouden.
"Goedenavond, alcoholcontrole."
"Ja, dat weet ik, ik moest op de heenweg ook al blazen.
"Oh, nou dan kent u de uitslag al."
"Zeker, over een uur verloopt mijn rijverbod."

Nee, natuurlijk heb ik het niet echt gezegd. Ik begrijp ook wel dat politieagenten daar niet om kunnen lachen. Bovendien moet je dan én adrem zijn én veel lef hebben, en adrem ben ik alleen als ik niet gedronken heb en veel lef heb ik alleen als ik wel gedronken heb. Dus met twee brave P's binnen een uur mocht ik verder. Over de P. gesproken…
Maak een gedicht van maximaal 10 regels over alcohol. Stuur uw gedicht voor 31 mei in via het mailformulier van het ongevraagd adviesburo. De winnaar wordt beloond met een nationale slijtersbon van 20 euro. De uitslag volgt een doos wijn later. (Maar da's bij de P. best nog snel.)
(P.S. de P. zelf weet hier niets van, dus zeg niet dat het van mij komt.)