Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Spaansbenauwd.

Na mijn rugpijn van vorige maand was het afgelopen donderdag nog veel te vroeg om te gaan badmintonnen. Het ging een uurtje goed toen het weer in mijn rug schoot. Een paar dagen plat was mijn deel. Vrijdag fysiotherapie en na afloop zei de therapeut tegen me dat hij een weekje weg was, hij plande me in bij Joyce.

Vandaag zat ik in de wachtkamer toen Joyce me kwam halen. Joyce bleek een goeduitziende jonge blonde vrouw van een jaar of dertig met een zachte stem. Daar had ik niet helemaal op gerekend. Ik moest met Joyce mee de behandelkamer in en ik werd verzocht mij uit te kleden op mijn onderbroek en sokken na. En dan de oefeningen die ik met Joyce moest doen, ongelofelijk Mike, voor slechts 27 euro per behandeling!

Joyce trok aan mijn armen, nam me in een houdgreep, rolde mij om, drukte op mijn rug en vroeg steeds (met veel te zachte stem) of het niet vervelend voelde. Dan moest ik weer met mijn rug naar haar toe komen staan zodat ze me kon bekijken. "Och, wat een slecht weer is het toch", merkte ze op terwijl ze mijn rug naar achter boog. "Je bent wel een beetje gespannen." (Ja, vind je het gek, dacht ik bij mezelf, ik sta mijn uiterste best te doen om in elk geval één onderdeel ontspannen te houden.) Ik heb alleen maar aan nare dingen en ijskoud water gedacht en toen ze vroeg of ik deze week nog een keer wilde, heb ik gezegd dat ik wel kon wachten tot de peut zelf weer terug was.

Pfff…

Diego Armando

De uitgerekende datum van een zwangere vrouw zegt niet zoveel. Slechts zelden klopt het. Futre's vrouw is echter op de seconde uitgerekend. Vannacht om drie uur, 52 minuten en 10 seconden is het zover. Dan wordt Diego Armando geboren. Als het tenminste een jongetje is en mijn horloge goed staat.

Oh ja, vul die poll snel nog even in nu het nog kan.

De Nederlandse Leeuw.

Het drama van Srebrinica wordt opgenomen in de 50 feiten over de Nederlandse geschiedenis die iedere Nederlander zou moeten kennen. Waar ze in het buitenland hun zwarte bladzijden zorgvuldig proberen zwart te houden, geeft Nederland juist openheid van zaken.

Wat is er nu de oorzaak van dat Srebrenica zo'n zwarte bladzijde is geworden in de Nederlandse geschiedenis. Heel simpel. Een te moderne (=vriendelijk voor laffe) denkwijze over militairistisch optreden.
Er werd afgewogen hoe groot de overmacht was waartegen gevochten moest worden en dus werd de gegarandeerde veiligheid voor de burgerbevolking vrijwel zonder slag of stoot opgegeven in ruil voor de eigen veiligheid. En dat is nou juist niet de taak van een soldaat. Als je militair bent loop je risico's en als je niet bereid bent die risico's te lopen kun je net zo goed boekhouder worden.
Jammer, want nu lopen er Nederlandse soldaten met enorme trauma's rond omdat ze niets hebben kunnen doen voor de moslims. Hadden ze gevochten, hadden ze waarschijnlijk verloren en waren de moslims alsnog vermoord, en waren er ook Nederlandse militairen gesneuveld, maar wel als held. Geen schuldgevoelens voor de overlevenden en Srebrenica zou een zelfde lading hebben gehad als de Grebbeberg.
Want, leerden wij op school, Nederlanders vochten als leeuwen op de Grebbeberg want de Duitse overmacht kwam er niet doorheen. En dan voelde je je trots, al was je negen en had je nooit een Duitser in het echt gezien. Nog een keer zo'n debacle en we moeten overwegen de leeuw in te ruilen voor een coyote.
Heldendom, trots en patriotisme zijn niet meer van deze tijd. Beter een levende andere-kantopkijker dan een dode held. TOCH?

De laatste

Vandaag reed Michael Schumacher zijn 250e en laatste formule 1 race. Een race waarin hij theoretisch nog wereldkampioen kon worden, maar een vroegtijdige lekke band maakte snel een einde aan die illusie. Desondanks werd hij nog vierde na een heldhaftige inhaalrace, en liet zien dat hij nog altijd de beste is. Het afscheid van Schumacher was voor mij een beetje emotioneel. Ik heb hem 16 seizoenen gezien, twee keer in het echt, zeker drie seizoenen vervloekt maar er was en un momento dado geen ontkennen meer aan, Schumacher is de beste aller tijden.
In 1991 was ik 21/22 jaar en al die jaren heb ik hem op zondag zien racen. En als ik het miste, las ik er de volgende dag over in de krant. Ik zag hem vandaag zijn laatste pitstop maken en besefte dat hij nooit meer terug zou keren in een grand prix. Iemand 16 jaar praktisch iedere zondag zien betekent dat die iemand een deel van je leven is geworden. En helemaal niet zo'n onbelangrijk deel, het voelt alsof je na jaren afscheid van je collega's neemt, alsof je hond dood is, ja zelfs alsof je verkering uit is…

Wir haben es nicht gewußt.

Van alle terroristische organisaties was de NSDAP de meest gevreesde. Binnen de NSDAP was de Gestapo de meest gevreesde afdeling en binnen de Gestapo was Klaus Barbie (de slager van Lyon) de meest gevreesde man. Laat varen alle hoop gij, die in diens handen valt.
En uitgerekend naar hem wordt een pop vernoemd. Ik durf te wedden dat Mattel (opgericht in 1945, geheel toevallig), homopop Ken, eerst Klaus wilde noemen maar dat misschien een te grote provocatie vond.
Klaus Barbie is onovertroffen in wreedheid. Hooguit door Josef Mengele. Deze twee personen zouden in mijn ogen ook de zwaarste straf moeten krijgen. Uiteindelijk hebben ze die niet gehad.
Barbie was eerst twee jaar vrij man, daarna werkte hij vier jaar voor de Amerikaanse geheime dienst, in 1951 emigreerde hij naar Bolivia en werd opgespoord in 1972. Pas in 1983 werd hij uitgeleverd aan Frankrijk, in 1987 tot levenslang veroordeeld. In 1991 overleed hij in de gevangenis.
Mengele werd helemaal nooit gepakt, overleed in 1979 tijdens het zwemmen. Mengele heeft zelfs nog lekker door Europa getourd alsof er niets aan de hand was. Hij heeft nog een Duits paspoort gekregen op zijn eigen naam. "Gutentag Herr Mengele, schönes wetter, nicht?"

Voorspelbaar.

Iemand noemde mij voorspelbaar en dat irriteerde natuurlijk mateloos. Want potverdorie, ik ben boekhouder heb een vrouw, een zoontje van 17 maanden en een Fiat Marea Weekend. En dan zou ik voorspelbaar zijn? Ik ben juist een mysterieus type, onweerstaanbaar voor elke vrouw.
Ik ben hartstikke onvoorspelbaar en wil samen met jou en een goed glas wijn een strandwandeling maken in de open haard. Ben jij die wilde avonturier die uren Call-TV kijkt en romantische gedichten sms't naar the Box, bel en maak mijn leven tot een hel, en wie weet wel meer. Lelijke kinderen geen bezwaar.
En nu moet ik gaan want ik word geroepen. Iets met voorspel geloof ik.

Ongeluk.

Angst voor vrijdag de 13e is jaren geleden al afgezweerd, ik rij niet voorzichtiger dan ik normaal al doe en ik blijf zeker niet in bed. Toch een verdacht voorvalletje vandaag. Op de radio hoorde ik dat de kans dat je computer zou crashen vandaag 10% hoger zou zijn dan anders. Het gebeurde mij vandaag twee keer dat Excel ermee ophield zonder de wijzigingen op te slaan, terwijl dit mij praktisch nooit gebeurt. En praktisch nooit is misschien wat sterk uitgedrukt, ik kan mij niet herinneren dat het ooit eerder gebeurd is. Toch sterk.
Mijn mooiste voorbeeld van toeval op vrijdag de dertiende is een ex-collega die ik waarschuwde dat het die dag vrijdag de dertiende was. "Daar geloof ik niet in.", was haar antwoord. Twee seconden later scheurde haar broek van achter open en bood zicht op een wit slipje. Die vrijdag de dertiende kon niet meer kapot.

Nobelprijs

Omdat ik nogal lui van aard ben heb ik op 1 oktober verzuimd mijn horloge vooruit te zetten met als gevolg dat de datum de 31e aangaf. Ik heb berekend dat als ik het zo laat mijn horloge op 1 maart 2015 pas weer de juiste datum aan gaat geven. Ik verwachtte dat hij dat op 1 maart 2011 al zou doen, maar het schrikkeljaar 2008 gooit roet in het eten. De berekening vergde het uiterste van mijn intelligentie maar dan heb je ook informatie waar je wat aan hebt. Met deze berekening heb ik aangetoond dat het hebben van geduld energie bespaart en plaats mij daarmee in het rijtje Einstein, Newton en Hawking.

Roemrucht

In de jaren '80 had je op woensdagmiddag het radioprogramma Ronflonflon met Jacques Plafond. Een groter zooitje is nooit meer vertoond op de radio. Ik vond hier een erg grappig stukje waarin meneer Plafond ruzie maakt met politieagent Jelles Bode die de files probeert aan te kondigen. (rechts onderin klikken.)

Zwartboek

De film Zwartboek is absoluut geen verkeerde film. Joden, Duitsers,…alle ingrediënten voor een oorlogsfilm bij elkaar. Carice van Houten speelt de hoofdrol en haar tieten spelen een knappe bijrol. Dat verhaal over die sexuele revolutie in de jaren zeventig is trouwens complete onzin. In de oorlog deden ze al dingen waar ze in de jaren zeventig een beetje zenuwachtig om zouden giechelen. En mijn opa en oma maar vertellen dat dat hele andere tijden waren. "Dat wist je niet eens in die tijd." Nee nee..
Aan het eind van de film had ik het natuurlijk weer niet begrepen. Dus ik mailde mijn goede vriend Futre om wat antwoorden. Hij belde me terug en zei dat ik te diep nadacht. En dat mag dan misschien zo zijn, en ik wil best op het verkeerde been gezet worden maar alleen als ik het niet had kunnen zien aankomen. Dus niet zo van: het is geel en geen kanarie? Toch een kanarie. Daar hou ik niet van. Want dan kan ik het ook. Wat dat betreft was Derrick beter. Dat zag je nooit aankomen en achteraf was het stom dat je het niet had zien aankomen, want elke vrijdag om half negen was-ie er weer, op nederland 2.
Goed, een kleinigheidje in de film dat waarschijnlijk alleen opvalt als je echt goed bent, dus laat u zich vooral niet afschrikken door mij.
Uiteindelijk is het wel zo dat als je in je hart net vrede hebt gesloten met de Duitsers (ze zijn allang niet meer zo goed in voetbal) het na de film weer compleet oorlog is. Ja, ik heb 'the funny walk' al weer een paar keer gedaan.