Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Tour de France

Ik haalde Jan Peter Balkenende in, en koerste de laatste kilometers van de etappe. De finish was in Vaassen. Dit was voor mij bekend terrein. Ik zette de eindsprint al vroeg in en het peloton zat me op de hielen. Eigenlijk was het niet eerlijk want ik zat op een gewone fiets, maar goed, ik had epo gebruikt.
Ik lag op kop en ging rechtdoor terwijl het peleton rechtsaf ging. Dit was mijn kans want het peloton zou nu één bocht meer moeten nemen dan ik. Ik nam de laatste bocht en sprintte zo hard als ik kon. Mijn fiets ging nu ook niet meer zo hard vooruit als een minuutje geleden. Daar was de finish al en ik trapte voor mijn leven.
Als ik geluk had kwam ik nu als eerste bij het kruispunt, als ik pech had kwam het peloton net voor mij van rechts en zou ik ze voorrang moeten geven. Ik hapte naar adem en trapte uit alle macht. Ik redde het. Net voor het aandenderende peloton reed ik over de kruising en won de Tour de France.

Volgens mevrouw mack heb ik vannacht de halve buurt wakker gesnurkt.

Droomhuis(je)


We hebben een droomhuis gevonden op Funda.nl. Betaalbaar, vrijstaand, direct aan het bos liggend, alleen gescheiden door een beekje. Aan de overkant van dat beekje liep ik vaak met Mack (de echte), zijn as is daar uitgestrooid. Het huis ligt in een totaal afgezonderd gebied dat ik pas ontdekte toen ik al een jaar of twee in Vaassen woonde. Ongeveer tien huizen bij elkaar waarvan het net lijkt alsof ze vergeten zijn door de gemeente.
Zoveel mooier dan de geschakelde villa (makelaarsjargon voor rijtjeshuis) waarin we nu wonen. Alleen ook zoveel kleiner (behalve de perceeloppervlakte). Twee mini-slaapkamers en een lullig zoldertje. Een waterput (handig denk ik, al weet ik nog niet waarvoor) en een carport.
Ja, dan woon ik vrijstaand in het bos. Potverdorie. Zal ik toehappen? Is er ooit iemand onder u kleiner gaan wonen en is dat bevallen? Anna-Maria?

(Nee, natuurlijk hap ik niet toe. Ik ben boekhouder en die nemen geen risico's. Bovendien had ik het dan eerst gekocht en dan pas gelogd. Aan de andere kant…In mijn vrije tijd ben ik boekhoudcommando en die nemen geen zekerheden.)

Weet waarom je je depri voelt.

De laatste dagen ben ik een beetje depri, dat komt indirect van het mooie weer. Ik heb namelijk een hekel aan mooi weer. Mooi weer zorgt voor allemaal blije mensen en daar word ik depri van. Niet van blije mensen maar van mensen die blij worden van mooi weer. Als je stemming af moet hangen van mooi weer, waarom zout je dan niet op naar de Canarische eilanden en laat daar je hormonen de vrije loop. Nee, hier 300 dagen per jaar gaan zitten klagen over de regen en de andere 65 al barbecuend doorbrengen in je achtertuin, pissig maakt me dat.
Ik weet tenminste waarom ik me depri voel. Daar zijn gewoon gegronde aanwijsbare redenen voor, en daar ben ik trots op. Als ik bij het stoplicht word weggereden door een diesel bijvoorbeeld, dan is dat een gegronde reden voor een bezoekje aan de psycholoog. En die begrijpt dat ook. Maar nu dwaal ik af.
Ik was vandaag mijn broer helpen met het demonteren van een inbouwkeuken bij een keukenspecialist die uitverkoop hield (zelf demonteren, vervoeren en plaatsen.), weet u wel wat dat voor een deprimerende bezigheid is? Allemaal mannen met schoonvaders met duur gereedschap die erop uit zijn gestuurd om voor hun vrouw een keuken in de uitverkoop te dementeren. Als dank is hun vrouw dan weer twee avondjes lief tegen ze. Een triest gezicht vind ik het. Ik besloot vandaag dat als er bij ons een nieuwe keuken moet komen, dat ik doorspaar en hem laat demonteren, brengen en plaatsen, en voor dat geld komen ze hem ook de eerste vijf jaar ook maar elke avond schoonmaken.
(Nog een paar daagjes, als de seroxat zijn onderdrukkende werk weer heeft gedaan, kunt u gewoon weer lachen met mij. Nog even geduld.)

Tante Vera

<img

Dit is mijn gekke tante Vera. Over tante Vera (Mien Regel zei mijn vader vaak als hij haar bedoelde.) zou ik een logje kunnen schrijven. Tante Vera doet allemaal dingen die een normaal mens niet doet. Zoals tijdens een bruiloft met haar gitaar onvoorbereid het podium op klimmen en het lied 'wat een meisje weten moet' of 'die grote klok van Zaltbommel rommel bommel' zingen. En het dan ook nog voor elkaar krijgen dat er 'We want more' geroepen wordt. Of met gevaar voor eigen leven tegen een politieagent zeggen dat-ie de verkeerde te pakken heeft en de echte dader van het groepje toekijkende allochtonen aan te wijzen. En dan hoort ze: "Hoer! Ik maak je dood hoer! Hoor je me? Je gaat eraan!"
Nee, tante Vera kent geen angst en geen schaamte. En als die combinatie in het spel is, treedt bij mij plaatsvervangende schaamte op.
Maar waar dit stukje naar toe gaat, tante Vera leek vroeger als twee druppels water op Marina. Ik heb het haar (Marina) wel eens gezegd maar ze denkt waarschijnlijk bij zich zelf: "Het zal wel." Dus Marina, ben je nu overtuigd? Nee? Nou dan weet je in elk geval waar het naar toe gaat als je 50 bent.

Zonder titel

Zo'n Duplo-trein is erg leuk voor die kleintjes maar als je 8 rechten, 20 krommen en een kruising hebt en je moet ze allemaal gebruiken moet je nog van goede huize komen wil je ervoor zorgen dat de trein meer dan één rondje kan. De aanduiding op de Duplo-doos "Voor kinderen van 2 tot 6 jaar", moet m.i. dan ook gewijzigd worden in: "Voor hoogbegaafde kinderen van 2 tot 6 jaar" of in: "Voor kinderen van 2 tot 6 jaar die in het bezit zijn van een geduldige ouder." Anders kan zo'n kind er niks mee.

Ik bedacht mij hoe gelukkig ik mij met Hans moet prijzen. Afgezien van het feit dat hij mij verdrongen heeft van de 1e plaats in de 'knapste man van de straat' parade, wat voor mij natuurlijk niet echt leuk is, is het natuurlijk wel geweldig om als vader een jongetje te krijgen. Want behalve een elektrische trein kreeg hij ook nog een elektrische politiemotor. En daar toerde hij vandaag maar liefst drie rondjes mee door de buurt. Alsof hij nooit anders had gedaan. Ik zag twee buurmannen die beiden alleen een dochtertje hebben nog jaloers kijken. Ik zei nog tegen ze: "Wisten jullie soms niet dat de man het geslacht bepaalt?"

Wat mijn ogen zien, maken mijn handen kapot.

Hans is morgen jarig. Vorig jaar, op zijn eerste verjaardag lag hij in het ziekenhuis met longontsteking, dus dat is amper gevierd. Hij heeft toen wel een zandbak gekregen, die ik vandaag maar eens in elkaar heb gezet. In de gebruiksaanwijzing stond dat er A: vier plankjes waren van 120x9x1, en B: twee plankjes van 120x9x1. Mij krijgen ze niet gek dus ik maakte er zes A-plankjes van. Toen ik het hele zootje in elkaar had gezet en blaren op mijn duim van 16 schroeven, merkte ik dat er iets niet klopte. Ik miste gaatjes. Dat waren dus de B-plankjes, die hadden gaatjes en moesten bovenop in plaats van onderop waar ik ze bevestigd had. Dus 16 schroeven weer los, het hele zootje weer uit elkaar en toen goed in elkaar gezet. Uiteindelijk ondervond ik nog wat moeilijkheden, de deksel had ik in eerste instantie ondersteboven en er bleek helemaal geen zand bij te zitten! Kun je dat ook nog los gaan kopen.
Ik ben niet handig. Ik zet best veel in elkaar met behulp van striptekeningen van Ikea, maar ik geloof niet dat het ooit in één keer foutloos is gelukt. (ja, één keer toen ik twee nachtkastjes had gekocht ging de tweede in één keer goed.) Morgen krijgt hij een Duplo trein. Ik ben benieuwd of ik die aan het rijden heb voor hij drie wordt.

Het lichamelijk verval

Op het log van Cinner las ik een verhaal over het wegjagen van hangjongeren met extreem hoge tonen. Er stond een gehoortestje bij waarbij je kunt testen hoe hoog de frequentie is die je nog kunt horen. Omdat ik 16.000 hertz niet meer hoorde, ging ik even naar beneden om een cd-tje te luisteren waar dezelfde test op staat. Die cd heb ik al bijna 20 jaar en de laatste keer dat ik het probeerde hoorde ik de 20.000 hertz nog. En wat schetst mijn paniek? Ik hoor godsamme niet meer dan 16.000 hrtz. En dan vraag ik me af: Waar is het fout gegaan? Bij de formule 1 races die ik bezocht heb? Bij het concert van Gé Reinders? Praat mevrouw Mack te hard? Huilt Hans te vaak in mijn oor? Heb ik te vaak en te lang in een ronkende diesel gereden? Of word ik gewoon oud?
In elk geval, dit is geen goed nieuws. Ik ben nog geen 38, een enkele grijze haar doemt op, ik pas de broeken die ik tien jaar geleden kocht niet meer, ik heb inhammen, haar op mijn schouders en nu blijk ik nog stokdoof te zijn ook!
En ouderdom komt met gebreken, ik weet het, maar ik kan me er niet bij neer blijven leggen! Iedere keer als ik een ouderdomskwaal heb geaccepteerd komt er een nieuwe. Wat komt hierna? Oren die groter worden dan mijn hoofd? Ga ik biljarten leuk vinden? Ga ik indutten en kwijlen? Krijg ik bij de dokter te horen: "Meneer mack, op uw leeftijd doen we daar niks meer aan?" Wil ik straks rijden in een automaat?
Wat moet ik doen? In de foetushouding gaan liggen om het slijtageproces te remmen?
Het is niet eerlijk, ik moet misschien nog wel 40 jaar, als het in dit tempo door gaat ben ik straks letterlijk één en al oor! Maar wel doof.

Pensioen

Ik ben er nog even niet aan toe, maar als ik alle mensen moet geloven die mij de afgelopen jaren gratis pensioenadvies hebben gegeven, kom ik er bekaaid af na mijn 65e. Terwijl als ik ze dan vraag hoeveel ik tegen die tijd per maand krijg, weten ze het niet. Laat staan als ik ze vraag hoeveel een gesneden volkoren kost in 2035, dan kijken ze me helemaal dom aan. Hoe weten ze dan in vredesnaam wel dat mijn pensioen niet goed is? Nou, zolang ze die twee simpele vragen niet kunnen beantwoorden geef ik ze geen geld hoor.
En dat geldt vanaf nu ook voor politieagenten die me een bekeuring geven wegens te hard rijden. Zolang die niet weten hoe laat ik er moet zijn, betaal ik niet meer.

Moederdag

De meest bekende moeder ter wereld, moeder Maria, heeft van haar zoon Jezus nooit een moederdagkadootje gehad, omdat hij het te druk had met grotere dingen. Gelukkig heeft zij later nog een zoon gekregen, Elvis, die een echt moederskind bleek en moederdag nooit oversloeg. Ze hield echter van allebei even veel en dat is hoe een moeder hoort te zijn. Ik geef het je echter te doen, twee koningen te baren terwijl je zelf maar van eenvoudige komaf bent. En ze dan ook nog allebei jong moeten verliezen, dat is het grootste verdriet wat een moeder kan overkomen. Gelukkig hebben ze beiden de wereld een erfenis nagelaten. Jezus gaf ons het eeuwige leven en Elvis gaf ons het lied waar alle latere muziek op gebaseerd is. En precies dat lied is vandaag mijn moederdagkadootje. (Neem het gerust, ook als u geen moeder bent.)