Op 14 mei 2005 (4 dagen voor de geboorte van Hans) heb ik al eerder geschreven over de film Der Untergang. Toen vond ik het een erg goede en indrukwekkende film. Vanavond was ik de twee minuten stilte helemaal vergeten omdat ik Hans in bad aan doen was (ik woe niedin de bad) dus ik schaam mij een beetje. Maar de plichtpleging is één, het gevoel is twee, dus ben ik drie kwartier te laat opnieuw in de film gevallen.
Het verschil met toen ik de film zag toen ik nog geen vader was, is dat ik nu veel meer moest slikken. Het aanzicht van kleine kinderen die dekking moeten zoeken vanwege beschietingen, Frau Goebbels die haar 6 kinderen vermoordt met cyaankali, ik kan er niet meer zo goed tegen. Nu begrijp ik ook ineens de laatste reactie op dat logje van mevrouw de P. (zullen we ooit nog wat van haar vernemen?) destijds die de volgende dag nog ontdaan was door de film.
Voor de amateurpsychologen onder u: Voor een brok in mijn keel is weinig nodig maar bij drie films kreeg ik het ooit te kwaad. Meet Joe Black, toen Anthony Hopkins met de dood mee moest en afscheid nam van zijn dochter, bij The sixth sense toen de kleine Cole in de auto eindelijk aan zijn moeder vertelde wat er met hem aan de hand was en bij Pay it Forward maar ik weet niet meer waarom, wel was de kleine Cole uit The sixth sense hier ook een van de hoofdrolspelers.
Ik vraag mij af hoe lang ze me nog dulden bij de boekhoudcommando's.