Dat vroeg ik me vanavond af. En daar heb ik spijt van want het was een hels karwei om het uit te zoeken. Maar de doorzetter wint. Zie onderstaand het logje waarop u uzelf voor het eerst hier meldde. Gek eigenlijk, net toen ik er mee bezig was schoten er allerlei dingen door mijn hoofd die ik hier en op deze plaats zou schrijven in plaats van deze regels. Want nu weet ik niet meer welke dingen dat waren. Komt omdat ik compleet gaar ben nu. Nou ja, veel plezier ermee. Ik hoop dat het voor u leuker is dan voor mij.
Auteur: Mack
Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.
Tot uw dienst.
Kent u dat? Je opent een weblog en de dwangmatige logger heeft gemeend een keer overijverig te moeten zijn en er staat me toch een lap oninteressante tekst! Allemachtig, wat denkt-ie wel niet, dat ik geen andere dingen te doen heb? Soms staat het dan nog helemaal vol met linkjes waarvan het de bedoeling is dat je ze allemaal aanklikt. Ja doeehooeeiii. Ik wacht wel even tot er een korter logje verschijnt.
Ik ben tegen zinloos werken.
Een paar jaar geleden had ik een frustratie waar ik inmiddels weinig last meer van heb, maar die nog steeds latent aanwezig is. Het gaat hier over de zogenaamde managersfrustratie. Als je bij een middelgroot bedrijf werkt krijg je er gegarandeerd mee te maken, met de manager. In het begin denk je nog dat het aan jezelf ligt. Hij kan het allemaal prachtig vertellen. Veel beter dan jij ooit zult kunnen en hij heeft zijn zaakjes op orde. Dus als hij zegt dat het allemaal heel anders moet, dan zal dat wel beter zijn voor het bedrijf. Want hij is de deskundige. Hij vertelt jou hoe je je werk beter kunt doen zonder dat hij snapt wat je doet.
Na een tijdje met hem gewerkt te hebben, in zijn vergaderingen gezeten te hebben, zijn workshops gevolgd te hebben en naar verfrissende nieuwe ideeën geluisterd te hebben, heb je hem door. Hij zegt maar wat, brengt ook maar in praktijk wat ze hem op de managerscursus geleerd hebben, zit er vooral voor zichzelf in plaats van voor het bedrijf (net als iedereen, alleen hij ontkent het) en houdt anderen van hun werk om zelf ook iets te doen te hebben. En je doet er niks aan, je krijgt hem niet weg en hij blijft je dingen toezeggen die hij niet waar gaat maken. Dat laatste is niet erg, maar zeg het dan ook niet toe. Als jij hem een probleem voorlegt en hij luistert, probeert hij het probleem echt niet te analyseren en op te lossen. Nee, hij steekt een lang verhaal met irrelevante details af zodat jij de draad kwijt raakt en opzout uit z'n kantoor. En als hij je weggekregen heeft is hij vergeten wat je kwam zeggen, du moment que je weer buiten staat.
En juich niet te hard als hij ontslagen wordt, eh pardon, een onoverkomelijk meningsverschil over de te varen koers met de directie heeft, want je kunt je eventjes bevrijd voelen maar vroeg of laat komt er een ander die zegt: "we gaan het helemaal anders doen."
Ja, lang heb ik deze managersontleding verkondigd maar ergens dacht ik nog steeds dat het wel aan mij zou liggen en dat ze best een functie hebben. Maar neen, hoe langer ik zonder manager werk (ik heb tegenwoordig gewoon een chef) hoe meer ik overtuigd raak van mijn gelijk. Managers zijn onzin! Zonder hen verloopt alles stukken beter, bovendien scheelt het het bedrijf klauwen met geld. Want je spaart niet alleen hun loonkosten uit, er kunnen ook nog eens een aantal fte's uit die hij dagelijks van het werk houdt! Dat noem ik nog eens een win-win situatie om hem eens even met z'n eigen termen om de oren te smijten.
Een banden- en uitlaatspecialist hier uit de regio staat bekend om zijn kwaliteit en ultralage prijzen. Uit het hele land komen zijn klanten. Een poosje geleden stond er een interview met de eigenaar in de krant. Hoe het toch kon dat zijn bedrijf zulke lage prijzen hanteerde. "Simpel," zei de eigenaar. "Wij hebben hier geen managers in dienst. Iedereen is dus productief" Een gevoel van triomf maakte zich van mij meester toen ik het las. Toch maak ik mij geen illusies dat alle managers op korte termijn omgeschoold worden tot productieve medewerker. Ze hebben nu eenmaal wel het talent om hele groepen mensen te overbluffen met hun waarheid. Groepen mensen die ook maar voor zoete koek slikken dat ze een cursus management by exception moeten gaan volgen omdat ze daar nu eenmaal beter van gaan werken.
De hele maatschappij is vervuild en doordrenkt van bestuurders op zelfverzonnen functies. Het houdt elkaar wel lekker bezig, dat wel. Scholen hebben hun complete leerdoelen aangepast om het de managers maar naar de zin te maken. Zodat elke loodgieter tegenwoordig een scriptie aflevert die hij op het loodgietersexamen moet verdedigen tegenover een stuk of vier hoogloodgieters. En niemand die zich ooit eens afvroeg: is dit nu allemaal wel nodig? Kunnen we niet beter gewoon aan het werk gaan en luisteren naar mensen die ervoor hebben geleerd? Maar ook daar speelt de maatschappij dan weer handig op in door het gelijkheidpricipe te verkondigen, zodat elke huisarts zich tegenwoordig tegenover een patient zit te verantwoorden waarom hij hem een bepaald middel voorschrijft. Zo ontstaan discussies tussen leken en experts en wie varen daar wel bij? Precies, degenen die liever praten dan werken.
Tot slot wil ik eindigen met een mooie overdenking. Als je tijdens een hevige onweersbui je computer aanzet en op buienradar gaat zitten kijken of het al zo hard onweert dat je de pc uit moet zetten, dan ben je heel geschikt als manager.
De kale waarheid!
Het moet maar eens ronduit gezegd worden, mannen met veel haar zijn aantrekkelijker dan kale(nde). Zo, dat is eruit. Kijk, kaal is lelijk. Kaal staat symbool voor oud en zwak terwijl een dikke bos haar symbool staat voor jeugd en kracht. We kunnen het wel ontkennen met z'n allen, door Bruce Willis leuk te vinden of Vin Diesel, of erger, door ons eigen kalende dak nog kaler te scheren om zo de indruk te wekken dat je niet kaal bent en dat het een bewuste keus is, maar dat helpt niks. Kaal is gewoon minder mooi dan haar op je hoofd.
Kaalheid heeft ergens mee te maken waar ik nog niet uit ben. Het valt mij op dat popsterren zelden kaal worden. Kennelijk weten die al op hun 17e dat ze nooit kaal zullen worden. Of omdat ze muziek maken worden ze niet kaal. Neem nou the Rolling Stones. Allemaal extreem knappe kerels met nog precies hetzelfde haar als toen ze 18 waren! Hoe doen ze dat? Als er eentje kaal was geworden, dan was hun carrière vroegtijdig voorbij geweest want wie gaat er nu naar een concert van een kale? Precies, niemand. Ze moeten het dus geweten hebben. En het zijn echt niet alleen the Stones hoor, zet honderd popsterren naast elkaar en aanschouw dat er niemand kaal is. Ook niet op latere leeftijd. Kaalheid moet op één of andere manier met muziek te maken hebben. Of met films. Of met formule 1. Gewoon met sterrenstatus heeft het te maken. Alleen, is het nu zo dat ik bijvoorbeeld, als ik een ster was, ook niet kalend zou zijn geworden, of was ik bij voorbaat kansloos geweest om een ster te worden omdat ik dun bezaaid ben? Daar kom ik dus niet uit. En als ik nephaar neem, dan blijf ik de uitstraling houden van een voormalige kale, en dat is altijd stukken minder dan een jonge god met wapperende lokken. Eigenlijk is het een foutje van de natuur, kaalheid. Ik zou zelf zover willen gaan door van een genetische afwijking te spreken. Zelfs het argument dat kaalheid op wijsheid zou duiden, gaat niet op. Was Einstein kaal? Neen. Newton? Ook niet. Misschien is het gewoon wel een lagere levensvorm, die kalen(den).
Mack komt overal te laat achter (10)
Nou, het is weer eens zover. Verbijstering alom toen ik vanochtend de krant las. Dat ik daar nu nooit opgekomen ben zeg! Nu is mijn jeugd voorbij dus het is te laat. De nieuwste trend op het gebied van dronken worden is niet de alcohol op te drinken, maar er een tampon in te drenken en die vervolgens in je hol te stoppen. Vaginaal kan eventueel ook, maar in het kader van de wet gelijke behandeling, propageer ik het eerste. Een tampon kan evenveel wodka opslorpen als een gemiddelde Rus. En als je die volgedrenkte OmzetBelasting vervolgens anaal inbrengt, dan schijnt het zo te zijn dat de alcohol nog veel sneller werkt dan oraal. Ik heb het vanmiddag even geprobeerd met een koud biertje maar ik vond het maar niks. Wel de lasten, niet de lusten noem ik dat, want ik vind dronken worden juist een vervelende bijwerking van bier. Bovendien lust ik mijn merk bier anaal niet, kwam ik vanmiddag achter. Het enige voordeel dat ik kan bedenken is dat je niet meer tegen de lamp loopt bij alcoholcontroles van de politie.
Vrijdagavond
Ik fietste elke vrijdagavond naar sporthal "Onder de bogen" waar wij judoles kregen van meneer en mevrouw van Gent, zij de zwarte band, hij de zoveelste dan. Op mijn 11e had ik de blauwe band en ik had verkering met Angelique (l) en even daarvoor trouwens ook met Claudia. (r) Angelique zat ook op judo en elke vrijdag om kwart voor negen fietsten wij zo langzaam mogelijk terug naar huis. En als zij afsloeg bij de Hortensiastraat waar zij woonde en ik nog een stukje verder moest, riepen we nog een hele tijd "houdoe" totdat we elkaar niet meer konden horen. Dan kwam ik om negen uur thuis, moest snel douchen en kreeg ik nog een bakje chips. Daarna moest ik naar bed en mocht ik nog even lezen. Mijn spiraalbed stond halverwege de linkermuur en daarachter stond een kastje. Daarop stond een koffertje dat eigenlijk een monopick-up (33,45 en 78) met luidspreker was, en vanuit mijn bed keek ik op een grote deurposter van Elvis die mij, op zijn beurt, lachend aankeek. Ik herinner me zo'n vrijdagavond, ik lag onder de dekens (geen dekbed) met het boek "het spookt op de spoorbaan" uit de serie Arendsoog. Het was half tien op een zomeravond en ik heb toen met mezelf afgesproken dat ik dat moment altijd zou onthouden.
En dan nog eens wat…
Hoever moet tolerantie gaan? Daar worstel ik mee. Hoeveel incidenten moet je registreren voordat je een groep mag veroordelen? Dat mag toch nooit? Al zitten van de 12.719 Vaassenaren, er 12.718 in de gevangenis, dan nog mag je om wille van die ene, de groep niet over één kam scheren. Want misschien ben ik die éne wel. Volgens de wet trouwens wel. In Nederland mag je één persoon uit een groep aansprakelijk stellen voor geleden schade die de groep heeft veroorzaakt. Het wetsartikelnummer ben ik vergeten, maar dit is wat ik onthouden heb van lessen privaatrecht. En dan nog eens wat, wat is dit voor een NSB-praktijk dat de politie heeft gevraagd om uw buurman met een mooie auto aan te geven bij ze? Maak even allemaal landverraders van ons. Laat de politie het lekker zelf uitzoeken zeg! Ik kan het toch niet helpen dat jonge jongens in een veel te dure BMW steeds hun middelvinger naar agenten opsteken?
Overdenking.
Het nieuws van de brand in Kampen waarbij vier jongetjes zijn omgekomen maakte me vanochtend eventjes depressief. Ik hoorde 'Kampen' en ik hoorde '14 kinderen' en ik dacht 'streng gereformeerd'. Natuurlijk dacht ik dat, maar vond het daarom niet minder erg. En ik vraag me wel eens af wat erger is: vier kinderen verliezen als je er vier hebt of vier kinderen verliezen als je er veertien hebt. Ik denk dat eerste, eerlijk gezegd. Hoe dan ook, het is een verschrikkelijk drama waarbij praktisch al het andere verbleekt.
Op nu.nl staan er bij elk bericht rijen met reageerders klaar, zo ook hier. Want de directeur van de school waarop de kinderen zaten had slachtofferhulp geweigerd omdat volgens hem Christenen daar op hun eigen manier mee omgaan. Maar dat was slechts een klein zinnetje uit dat hele nieuwsbericht en toch spitst de discussie zich daar op toe. Want als we tegenwoordig streng gelovigen kunnen pakken, zullen we het niet nalaten. Want ze hebben nu eenmaal ongelijk en ze houden hun ongelijk vol terwijl het overduidelijk is dat ze ongelijk hebben, dus we pakken ze. En vooral die zak van een schooldirecteur die het waagde in zo'n situatie nog steeds in God te geloven, moest eraan 'geloven'.
Slechts een enkeling die de ernst van de situatie begrijpt en slechts zijn medeleven betuigt. En misschien wel heel veel die hun mening ondergeschikt vonden aan dit drama. De meeste oorlogen ontstaan door het geloof is een veelgehoord argument. Ik denk het persoonlijk niet. Want wat als er nu een oorlog ontstaat tussen gelovigen en ongelovigen, kun je dan zeggen dat die oorlog vanwege het geloof is ontstaan?
Het sterven van een leeuw.
Een paar dagen voordat hij stierf riep mijn vader ons één voor één bij zich. Hij lag beneden op de bank en als een leeuw die zijn einde voelt naderen en de groep verlaat, vertelde hij dat hij naar het ziekenhuis ging en niet meer terug zou komen. Of hij verder nog wat zei weet ik niet meer, behalve dat hij vroeg of ik ook nog wat wilde zeggen, en dat ik dat niet kon op dat moment. En natuurlijk had ik wat willen zeggen, maar het ging niet. Het heeft me nog lang dwarsgezeten, dat moment, maar inmiddels denk ik dat het niet zoveel had uitgemaakt. Hij wist het waarschijnlijk toch wel. En anders weet hij het intussen wel, prent ik mezelf in.
Drie dagen later kwam mijn moeder thuis uit het ziekenhuis en vertelde ons dat hij was overleden. Een kind-vermorzelende actie was het van hem, om dood te gaan. En ik heb schade opgelopen maar ik ben er gelukkig al een hele poos weer, al kan ik dit vijfentwintig jaar later nog steeds niet schrijven zonder dat mijn handen trillen en zonder dat mijn ogen en mijn keel pijn doen. Een paar maanden later kreeg ik van mijn moeder een brief die hij aan mij gericht had. Vol met adviezen om ons in dit leven te helpen, want ik heb nu een idee hoe machteloos het moet voelen als je weet dat je kinderen het voortaan zonder jou moeten doen. Ik heb ze bijna allemaal opgevolgd. Vandaag zou hij 65 zijn geworden.
Boerensloot.
Ik zat gisteren in de trein van Rotterdam naar Utrecht en bekeek het voorbij glijdende landschap. Ofschoon ik niet van vlak hou, zag ik toch mooie dingen. Zoals brede sloten tussen de weilanden. Ik hou van boerensloten. Hoe het komt weet ik niet, maar ik vermoed dat het iets te maken heeft met mijn voorstelling van hoe de wereld er zestig jaar geleden uitzag. Zo begin jaren vijftig ongeveer toen alle sloten nog dichtvroren 's winters en je erop kon schaatsen. Maar nog veel mooier moeten boerensloten in de zomer zijn geweest, als de zeven kikkers kwaakten. En toen je er nog kon vissen zonder visvergunning, gewoon omdat nog niemand op het idee van een visvergunning was gekomen. Toen ik lichamelijk nog kind was, in de jaren zeventig, vond ik het al jammer dat die jaren vijftig voorbij waren. Ik had toen al het gevoel dat ik te laat was geboren. Ik dacht dat de vrijheid destijds nog veel groter moest zijn geweest, simpelweg omdat er meer ruimte was. Kun je nagaan in wat voor gevangenis ik nu zou zitten, was ik acht jaar geleden geboren. In vrijheid leven heeft niet alleen te maken met het regime dat aan de macht is. De vrijheid van een land moet afgemeten worden aan de mate waarin je 's zomers in het gras bij een sloot kunt liggen zonder dat je opgemerkt wordt.
Foto: Krijn Dijkema http://natuurlogboek.web-log.nl
