Kattrebensenk

Welke fictieve wereld zou het leukste zijn om op vakantie te gaan?

Als het kon, de wereld van 1980. Dat ik nog één keer achterin die groene Fiat 132 2000 5 speed, met op het dak twee surfplanken en erachter een Chateau caravan. En dan voorin mijn ouders en naast mij mijn broertje en zusje, en achter ons reden opa en oma met hun bruine Ford Taunus en hun Eifelland caravan. En dan naar Zuid Frankrijk op de wegenkaart, zodat je precies wist waar je was en waar je heen moest. Geen navigatiesysteem, maar ook geen airco, maar wist jij veel. Bij de Franse grens werd je nog gecontroleerd en je moest kunnen hoofdrekenen om te bepalen wat iets kostte. En je moest Frans kunnen, want de Fransen spraken geen Engels of Duits. Maar mijn vader en mijn opa konden dat, want dat was erin geramd, vroeger.

We deden er meer dan twee dagen over, we overnachtten op campings of parkeerplaatsen. Een keer moest ik van mijn vader in de auto slapen en hard op de toeter rammen mocht iemand proberen de surfplanken te stelen. Een opdracht die ik met trots vervulde, ik was tenslotte de oudste zoon.

En dan waren we drie weken op de camping, geen telefoon, geen school, wel stripboeken, een zaklantaarn en een luchtbed in je eigen tentje. We visten, surften en we speelden met vriendjes. Het was er mooi weer, maar soms stak de Mistral op en waaide het twee dagen flink. Op de camping hoorde je Pelleboer door de radio vertellen wat voor weer het in Nederland was.

‘s Ochtends kwam de bakker de camping op met zijn Citroënbus en toeterde iedereen wakker. Deux flutes et cinq croissants moest ik dan halen, en dan zei de bakker iets van “kattrebensenk” (quatre-vingtcinq) Het was een totaal onbezorgde tijd. Bijna misdadig hoe je later in Nederland in de regen naar je werk moest.