Ik was gisteren (de 21e, want je zult zien dat ik pas na twaalven klaar ben met dit logje) bij de CL wedstrijd PSV – Napoli. Ik ben niet vaak in het stadion, maar nu had ik een wedstrijd uitgekozen. Napoli is de regerend landskampioen van Italië en PSV is op zoek naar vorm, dus ik verwachtte een overwinning voor Napoli. De kaarten waren duur maar we zaten op de goedkoopste plaatsen. Helemaal bovenin, op vijftig meter boven de zeespiegel, na eindeloos veel trappen vonden we de plaatsen. Wij hadden onze beweging in elk geval gehad. Het overzicht over het veld was goed, al blokkeerde een steunbalk het zicht op een deel ervan, dus moest je bewegen als je wilde zien wat daar gebeurde.
De wedstrijd begon en Napoli begon sterk, zij waren de enigen in balbezit tot er na een poosje een paar kansjes en een afgekeurd doelpunt voor PSV waren. Maar toch kwam Napoli voor door een kopbal, net op een moment dat PSV wat beter ging spelen. Niet heel lang daarna viel er een eigen goal van Napoli en toen ging het langzaam los.
Een rommelige aanval van Napoli, waarbij er overtredingen gemaakt leken te worden door beide partijen, ik zat al te wachten op een fluitsignaal maar het mocht door. Met vallen en opstaan kwam de bal bij Ismael Saibari die ineens vanaf eigen helft een vrije doortocht naar de keeper had, hij moest alleen nog de andere helft van het veld over. Je zag het gebeuren, hij naderde het vijandelijke goal steeds dichter en iedereen was opgestaan. Verdedigers probeerden hem te achterhalen en toen dat bijna gelukt was schoot hij langs de keeper en scoorde.
Toen ontplofte het stadion. Ik sprong op en juichte, net als 30.000 anderen. Ik voelde een uitzinnige ontlading, want PSV had een achterstand omgedraaid. En vanaf dat moment werd het een galavoorstelling, een voetbalshow waarbij geen speler uit de toon viel en iedereen een hoog niveau haalde. Toen Napoli hun tweede doelpunt maakte, zorgde dat niet eens voor een domper. Sterker nog, een minuut later was het alweer 5-2.
Mooie momenten waren nog dat een speler van Napoli er met rood af moest en iedereen hem toezong: houdoe en bedankt olé olé! Je hoorde het Brabantse accent er doorheen. En verder dat Noa Lang inviel bij Napoli tegen zijn oude club en iedereen voor hem klapte. Noa beantwoordde dat met een applausje voor het publiek, maar PSV publiek weet natuurlijk dat je Noa niet moet uitfluiten, want dan scoort hij. Nu kon hij geen potten breken. Net als heel Napoli niet. Eindstand 6-2 voor PSV en een dijk van een wedstrijd gespeeld.
Mack 