Randi 7-2-2014 / 25-6-2023

Ze heeft zeker een mooi leven gehad bij ons, daar twijfel ik niet aan. Kosten nog moeite werden voor haar gespaard, en door weer en wind gingen we naar het bos. Sinds Corona kwam ze elke dag in het bos.

Maar vandaag moesten we haar in laten slapen, die lieve Randi, of Flap zoals ik haar vaak noemde. Ik weet niet precies wanneer ik iets begon te merken, maar ik liep al een tijdje niet zo ver meer met haar. Een maand of twee terug vonden we kleine waterige druppeltjes bloed op de grond en pas vorige maand kwamen we erachter dat dat uit haar neus kwam. We dachten eerst dat er iets vastzat, en gingen naar de dierenarts die op de scan iets zag wat er niet hoorde. Zij neigde al naar een tumor, maar vond ook een ontsteking dus kregen we antibiotica mee en zouden over acht weken moeten terugkomen.

De antibiotica deed niks en we zagen ineens een bult op haar hoofd verschijnen. Ze had er nog geen merkbare last van, maar we belden de dierenarts die ons inplande voor een foto morgen. Maar sinds een dag of vier werd ze onrustig, liep uren achter elkaar van buiten naar binnen, pas als wij binnen gingen zitten ging ze liggen. Vannacht heeft Linda bij haar geslapen en vandaag konden we het niet goed meer aanzien en besloten de dierenarts te bellen. Een half uurtje later was ze al ingeslapen. De dierenarts zag weinig perspectief en we moesten doen waar we al een paar weken voor vreesden.

Het doet pijn in je hele lichaam, je armen tintelen, je keel zit dicht, je hart ook, en je tranen branden. Ik heb zoveel met haar gelopen, elke dag weer, en zelden was het een belasting. Soms was ik meer dan twee uur weg en als we dan terugkwamen kreeg ze een varkensoor en daarna ging ze tevreden in haar mand liggen. Ze heeft oog in oog met de wolf gestaan, ze heeft een roedel herten opgejaagd, ze stond op drie meter afstand van een enorm zwijn, en ze sprintte altijd achter stokken aan.

En vandaag roep je haar een laatste keer, en ze volgt je naar de auto, niet wetend wat er gaat gebeuren. Maar er was niets meer aan te doen, dus het moest, en we wilden haar nog zo’n nacht besparen. En ook de rest van deze veel te hete dag.

Ze viel in slaap, kreeg haar tong niet meer naar binnen, en toen kreeg ze het spuitje. Nog geen minuut en haar hart was gestopt. Ik huilde en ga haar vreselijk missen. Ik voel de leegte nu al. Rust zacht, lieve Randi.

Onbekend's avatar

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

22 gedachten over “Randi 7-2-2014 / 25-6-2023”

  3. Och, toch afscheid moeten nemen. Het kon zo niet langer, he? Jullie zullen Randi nooit vergeten. Maar die dikke keel, dat hart en die tranen…. iedereen die een geliefd huisdier moest laten gaan weet wat het is en herkent het gevoel. Het moet maar een beetje betijen, denk ik.

    Geliked door 1 persoon

    Beantwoorden

      1. Kan ik me veel bij voorstellen (ook vanwege eigen huisdieren, denkik.) Hebben jullie samen om elkaar te troosten de / een uitlaat-route gelopen, of is dat nu dubbel ondoenlijk ..?

        Like

        Beantwoorden

  10. Toen onze allerliefste boxer in 1994 overleed hebben wij haar as begraven in het bos waar we veel liepen met haar, dichtbij ons huis. Een lintje aan de boom erbij bevestigd. We liepen daar nog regelmatig even naar toe. Uiteindelijk beseft dat ze in ons hart zat (en nog steeds zit).

    Geliked door 1 persoon

    Beantwoorden

    1. Onze eerste hond Radja hadden we van 85/99. Een kruising Duitse herder x Rottweiler.
      Daarna kwam Mack, de Engelse Bulldog die overleed in 2005

      Randi kregen we in 2014. Als ze dood gaan is het verschrikkelijk en dan vraag je je af of je weer een andere hond neemt. Maar ze geven ook zoveel vreugde en structuur en gezondheid. (veel lopen/afweer)

      Randi’s as zullen we in de tuin uitstrooien/begraven.

      Geliked door 1 persoon

      Beantwoorden

Laat een reactie achter op Margo Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *