Luis in de pels

Wat ik een mooi verschijnsel vind is de veranderlijkheid van de mens. Vind het niet echt mooi natuurlijk, maar zo zeg je dat nu eenmaal. Net als dat je soms aangeeft dat je iets grappig vindt. “Grappig dat je dat zegt,” terwijl iedereen ook wel snapt dat je je kapot ergert. Nee, liever zie ik juist standvastige mensen in alle omstandigheden, maar dat ras lijkt uitgestorven. Logisch ook, neem het voorbeeld van Petrus en de haan die drie keer kraaide. Zou Petrus standvastig geweest zijn, was hij ter plekke gelyncht, terwijl hij nu door te draaien zijn hachje redde.

Maar goed, het gaat tegenwoordig helemaal niet meer om levensgevaar maar om opgeblazen ego’s. Die kunnen schreeuwen en blazen en sissen, de ene dag dit, de andere dat. Ze hebben niet door dat er ook mensen om hen heen zijn die wel iets onthouden, ik dus, en ook niet te beroerd om ze eraan te herinneren. Een collega heeft een BMW die binnenkort uit het leasecontract loopt. Toen dat nog niet aan de orde was, had hij een hekel aan Mercedes. Logisch, Mercedes en BMW zijn rivalen. Nu Mercedes een goede aanbieding heeft (veel vermogen, weinig bijtelling) is hij toch maar eens gaan kijken. En geheel volgens mijn verwachting viel het niet tegen. Iemand die dat zegt meent dan ook dat hij een geloofwaardig oordeel kan vellen. Terwijl in zijn hoofd de beslissing al direct was gemaakt na het horen van het bijtellingspercentage. Waarschijnlijk gaat deze man lang leven. In elk geval zal hij niet gedood worden om zijn standvastigheid. Een blad aan een boom, zijn vestje waait in de richting van de wind, maar ondanks dat zijn er weinig mensen die hem op zijn nummer durven zetten.

Gelukkig ben ik er altijd nog met mijn geheugen voor uitspraken van mensen.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

6 gedachten over “Luis in de pels”

  1. Laatst stond er in de Volkskrant een interview met een 100-jarige, deze Tante Annie had 10 tips voor ons jongeren, één ervan was “Wees selectief dement” 😉 Ik dacht: “Die moet ik onthouden” 😉 😉

  2. Waarom Hermie, ben je overgestapt naar BMW?
    En wanneer is het punt aangekomen dat je van selectief dement naar dement gaat? Ik vrees dat punt.

  3. Ha Fien, ja dat punt vrees ik ook vaak (nu al ;-/) Zit ik voor de TV, denk ik “Hoe heet dat mens ook weer…” Na een half uur… “Oh ja, Wendy van Dijk”… Nu zie ik m’n buren e.d. vaker dan de TV, dus ik heb een ± excuus, maar mijn ‘sombere aard’ denkt dan “Jaha, kijk: daar begint het mee…’ ;-} ;-}

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s