Op zijn verjaardag in mei kreeg Hans het spelletje “Wie is het?” Dat wil hij vaak voor het slapen gaan met mij spelen. Het wordt gespeeld met twee personen en het gaat als volgt. Elke speler heeft een plastic rekje waar alle kaartjes in gedaan kunnen worden. Elk kaartje gaat in een houdertje op het rek en alle houdertjes kun je rechtop zetten en neerklappen. In het begin staan alle kaartjes rechtop en je moet door middel van vragen stellen te weten zien te komen welk kaartje de ander heeft. Je vraagt bijvoorbeeld: “heeft jouw figuur een snor?” en als het antwoord ja is klap je alle kaartjes met figuurtjes zonder snor neer. Heeft u het? Uiteindelijk hou je dan één rechtopstaand kaartje over, en dat zou dan het figuurtje moeten zijn dat de tegenstander heeft. Uiteraard is het de bedoeling wie het eerst raadt welk kaartje de ander heeft.
Hartstikke leuk, maar ik vind het irritant. Want Hans wil vaak nog een spelletje doen maar omdat het kaartje uit het houdertje valt op het moment dat je het neerklapt, moet je daarna bij het opbouwen weer alle kaartjes in de houdertjes doen. Het zijn er ongeveer 25, dus het opbouwen duurt langer dan het spelen. Voor Hans geen probleem, want die rekt zijn bedtijd, voor mij wel, want ik heb nog andere dingen te doen.
Vanavond zat ik te denken om die kaartjes eens vast te lijmen. Zodat je ze niet elke keer opnieuw in het houdertje hoeft te doen. Ik bekeek het houdertje om te zien of het mogelijk was en ik drukte op het kaartje. “Klik” zei het kaartje, en het zat vast. Daar kom ik dan achter, vijf maanden later.
Mack 
Nou moet je gewoon een extra spelletje met Hans spelen natuurlijk, die laat zich die tijd niet afnemen.
LikeLike
En als je ze vastlijmt, én je hebt een slim kind, dan weten ze na een paar potjes welk figuur waar staat, waardoor ze nog sneller winnen van je. Zo werkt dat. Daarom bedacht de fabrikant een loszittende-kaartjes-systeem, zodat ouders het spel niet na drie keer verliezen in de kast plempen. Dan schijnt de irritatie van het opbouwen minder te zijn.
Ja, want ik studeer kinderspelenpsychologie, tenslotte.
LikeLike
@Kipdelek: Nee, jij begrijpt er helemaal niks van. Dat maakt niet uit waar de kaartjes zich op het rek bevinden. Het is gewoon een kwestie van mogelijkheden uitsluiten. Of Pocahontas zich nu op het eerste of het laatste houdertje bevindt doet er niet toe, als het een snor is kan Pocahontas omlaag.
LikeLike
Ha
Ha
Ha!!
LikeLike
Ik denk dat ik dat spel minstens driehonderd keer gespeeld heb. Met mijn neus boven op Pocahontas. Mijn redenering is gewoon zo doordacht dat jij over drie dagen nog een logje moet schrijven met dezelfde titel.
LikeLike
Om dat nu te voorkomen, leg me dat dan eens uit?
LikeLike
Bovendien moet Pocahontas inmiddels zo oud zijn dat ze wèl een snor heeft.
LikeLike
Het spel is enigszins lastig omdat je moet nadenken over de vragen die je stelt. Kinderen leren snel al welke volgorde vragen ze moeten stellen om zo snel mogelijk zo veel mogelijk poppetjes te elimineren. Wij volwassenen raken tijdens dat vragen-stel-proces nog wel eens in de war. kinderen zijn daar scherper in. Daarbij onthouden ze de plaats waar de poppetjes staan, zodat ze in hun hoofd weten welke er nog over zijn, zodat ze hun vragen specifiek op de overgebleven poppetjes kunnen stellen.
Dit klinkt als bull-shit, maar is serieus waar. Ik heb zo vaak van een kind van een jaar of zeven (meerdere zelfs) verloren omdat het haarfijn kon benoemen welke poppetjes ik wegklapte. Daarom zitten die kaartjes los, zodat er nog enigszins een moeilijkheidsgraad voor lange termijn is.
LikeLike
Damn.
LikeLike
Wacht even: wat maakt het nu uit of Hans weet welke poppetjes bij mij nog staan? Mijn poppetjes hebben betrekking op zijn kaartje! Ik snap het niet.
LikeLike
Zijn die kaartjes ook niet zo gemaakt dat je pocahontas van een snor kan voorzien? 🙂
Lijkt me erg handig om te kunnen winnen.
LikeLike
Als hij eerst de blondines eruit gooit. En dan alle meneren. En dan iedereen met een hoed. En dan vanuit de laatsten degenen met blauwe ogen. Ja? Dan blijven er nog wat dwergen over volgens mij. En Yasmine. Hoeii. Maar dat terzijde.
Dan heb jij inmiddels bij hem ook personages weggespeeld en staan er nog iets van vijf kaartjes overeind. Ja? Hij zou dan (met vastgelijmde kaartjes) precies weten welke er nog overeind staan bij jou. Omdat kinderen nu eenmaal een retegoed geheugen hebben (denk aan memory). En als je precies weet wie er nog staan, uit je hoofd, dan is het heel makkelijk om je laatste vraag te stellen, waarmee je een laatste of twee overhoudt. Dan kun je op hele precieze details vragen (kleur van oorbellen/haarband/kledij), in plaats van op een overlappend iets van voorgaande rondes.
Duidelijker gaat het niet worden vanuit mij. Sorry. Maar gelijk heb ik.
LikeLike
Ik vrees dat ik meer visueel ben aangelegd en het eerder begrijp als het aanschouwelijk voor mij wordt gemaakt. Kun je er niet een YouTube-filmpje van maken? Dat zou mij in elk geval helpen. Ik ben namelijk al wat langere tijd uit de kleinen kinderen.
LikeLike
Voor Rob een speciale versie: http://www.youtube.com/watch?v=Dji3bSj2Vrc
LikeLike
En het origineel: http://www.youtube.com/watch?v=JdxA07DLPUs
LikeLike
@ Ximaar:
Dank voor de moeite. Nu kan ik tenminste op niveau meepraten……
LikeLike
@Kipdelek: nog steeds heb ik hem niet. Hans mag van mij al mijn kaarten zien. Dat zegt alleen iets over welk kaartje hijzelf heeft en dat hoeft hij niet te raden.
LikeLike