Die Tammar van ons, die heeft laatst zitten viltstiften op de vloer, de tafel en de bank. En alleen de bank houdt dapper stand tegen de schoonmaakmiddelen. Er zit dan wel een Picasso-achtig talent in haar, maar het is nog te vroeg. Nu wil nog niemand haar werk kopen. Linda was erg boos en stuurde haar naar boven. Ze heeft haar lang op haar kamer laten zitten en belde in de tussentijd mij om te vertellen wat er was gebeurd. Ach ja, de bank. We kunnen er nog op zitten.
De dag erna haalde ze het glorix blok uit de houder en gooide het op de grond. Ik was er wederom niet bij, maar Linda stuurde haar naar haar kamer. Maar toen begon ze hartverscheurend te snikken. “Kom je me dan wel snel halen, mama?” Tsja, dan behoor je natuurlijk consequent te blijven. Maar dat gaat dan ook niet meer. Ze is lief, ze is mijn liefie, maar een hand vol. Ze is ook zo wild, het is niet normaal. Pakt met twee handen mijn wijsvinger en mijn pink, en klemt dan haar benen om mijn been en laat zich achterover vallen. In een splitseconde is het gebeurd en hangt ze daar. Tien keer per dag. Ze rent nog wat houterig maar ze rent wel. En valt vaak voorover. Ze vangt het allemaal wel op met haar armen, maar toch.
We moeten oppassen met haar. Straks krijgt ze een predikaat. ADHD, hondsdolheid of een andere ziekte die overgebracht wordt door wilde beesten, maar ik ben er van overtuigd dat ze volkomen normaal is. Ze heeft een overdosis pit, dat is alles. Ik mag haar wel heel graag eigenlijk. Vooral als ik haar net in bad heb gedaan, haar haren gekamd heb en haar pyjama aantrek en alle zonden weer van haar zijn afgewassen, is ze mijn liefie. voor de zekerheid vraag ik het haar dan even. “Ben jij mijn liefie?” “Ja,” zegt ze dan, “en Hans ook en mama ook.” En vervolgens klimt ze in haar bed. Niet door de daarvoor bedoelde verwijderde spijlen, nee, met een koprol over de hoge rand.
Mack 
Ja, al die ziektes en afwijkingen die er bedacht zijn. En dan komen er alleen maar nieuwe bij of de naam veranderd steeds.
Lieve kinderen daar gaat het om!
Fijne zondag
en
vriendelijke groet
LikeLike
Natuurlijk ken ik jouw Linda alleen maar virtueel. Maar ik heb het gevoel dat ze vroeger ook ongeveer zo geweest is ?
LikeLike
Wat Felicita denkt, denk ik dus ook.
Een beetje meer dankbaarheid voor de gecustomizede bank was wel op zijn plaats geweest vind ik overigens.
LikeLike
@Felicita, Frankie: Hans is een duidelijk voorbeeld van een kind dat alleen de beste eigenschappen van beide ouders heeft gekregen, hij is perfect, intelligent, gedraagt zich voorbeeldig en iedereen is vol lof over hem en hij spreekt met twee woorden enzo, blabla, pochpoch, maar met Tammar vrezen wij het omgekeerde.
LikeLike
Wat een nare opmerking!! Helemaal niet mee eens!!
LikeLike
Kinderen moeten niet braaf zijn en zich voorbeeldig gedragen. Ze moeten juist wild zijn en recalcitrant. Ze moeten al jong leren tegen de gevestigde orde in te gaan. Anders worden het van die slappe meelopers, die wel ergens in hun achterhoofd een mening over hebben maar deze niet durven te uiten. Tam ar komt er wel, die gaat de barricaden wel op!
LikeLike
Skitterend Papa Mack-logje!
Ik mag dat namelijk ook wel, van die wildebrassen van meiskes.
LikeLike
Tja twee totaal verschillende kinderen dus… ze moet der grenzen nog even leren kennen…
LikeLike
Prachtig, mooi geschreven, en wat een geweldig(e) kind(eren)!
Schrale troost, hier zit verf, viltstift, onverwijderbare stickers, nouja, alles wat kleurt en plakt, ook overal waar je het echt niet hebben wil, tafel, muur, de (vorige) bank, wc-deur (zucht), slaapkamerdeuren.. Gelukkig hebben we nog maar weinig gordijnen, op luxaflex tekenen is zo bewerkelijk ;-]
LikeLike